Chapter 20

Ronel bahagyang iniangat ang mukha at doon nagtagpo ang kanilang mga mata. Malamig, malalim, nakakatakot… ngunit sa parehong sandali ay nakakaadik.

“Nasaan si Rain?” muling tanong ng lalaki, mabigat ang tinig.

Bella napalunok nang mahirap, kinamot ang batok na hindi naman nangangati.

“Si Rain kasi… nagmamadali, Sir. Kaya pinasakay na lang niya ako ng itaxi. Pero matagal dumating ang taksi, kaya nagdesisyon akong mag-move it online na lang,” mahinang sagot ng babae, pilit na nakangiti.

Hindi niya alam, pero ramdam niyang hindi natuwa si Ronel sa sagot na iyon. Para bang inaasahan ng lalaki na magreklamo siya, na magsumbong tungkol sa asawa upang siya, bilang nakatatandang kapatid, ay makapagturo ng leksyon. Ngunit hindi iyon ginawa ni Bella.

Tahimik na muling ibinaling ni Ronel ang atensyon sa sugat ng babae. Kinuha niya ang panglinis ng sugat, binuksan gamit ang isang kamay, at ibinuhos ang likido sa gasa.

Masyadong kalmado ang bawat galaw. Idinampi niya ang gasa sa balat ni Bella.

“Ah” napasinghap ang babae, bahagyang napaatras ang katawan.

Ronel tumigil sandali. Mata niya’y muling umangat, tumitig sa mukha ni Bella malamig pa rin, ngunit tila may sinusukat.

“Masakit ba?” tanong niya, mababa ang boses, walang emosyon, ngunit may hindi maipaliwanag na bigat. “Sorry dadahan dahanin ko para d masakit.”

Agad umiling si Bella. “Hindi, Sir, hindi naman masakit. Nagulat lang talaga ako. Ako na lang po mag lilinis sir ng sugat ko kakahiya naman po sa inyo.”

Muli siyang yumuko, ipinagpatuloy ang paglilinis. Daliri niya’y dumampi sa gilid ng balat, pinipigil ang paligid ng sugat upang mas maayos na maipahid ang gamot.

Hindi iyon simpleng haplos ng isang bayaw. Hindi rin iyon haplos ng isang boss. Kundi haplos ng isang taong lubos na nakakaunawa sa katawan niya. At muli nya naalala ang mga haplos ng gabi na nag kasama sila. Hindi nya maintindihan pero eto ang nararamdaman nya ng mga oras na yo.

Pagkaraan, kinuha ni Ronel ang malaking plaster, binuksan iyon nang mabilis.

“Ih angat mo ng kaunti legs mo,” utos niya, maikli ngunit mariin.

Namula ang pisngi ni Bella, hindi niya alam kung bakit, hindi nya alam gagawin sa utos ni Ronel at namula ang kanyang mga pisngi sa hiya. Dahan-dahan niyang iniangat ang hita upang mas madaling maikabit ang plaster.

At nang matapos, muling tumingin si Ronel.

“May iba ka pa bang itinatago sa akin?” tanong niya, mababa ngunit matalim.

Napigil ang hininga ni Bella. Nakatayo pa rin si Ronel sa harap niya, nakahawak sa tuhod.

“Wala, pero…”

“Pero ano?” singit ng lalaki.

“Gusto ko lang magpasalamat, Sir Ronel,” bulong ng babae.

Bahagyang kumurba ang labi ng lalaki. “Maliit na bagay lang ito.” Tumayo siya, ipinasok ang mga kamay sa bulsa ng pantalon.

Muli siyang tumitig kay Bella na nakaupo pa rin. “May iba pa ikaw tanong?” tanong niya, tila binabasa ang ekspresyon ng babae.

“Sir… bakit po parang ang bait ninyo sa akin nitong mga nakaraang araw? Hindi naman po kayo ganito sa akin dati” diretsong tanong ni Bella, hindi maitago ang pag-uusisa.

Ronel kumunot ang noo, saka tumawa nang malamig maikli, parang panunuya.

“Huwag kang magkamali ng akala. Ganito lang lang sadya ako. Isa pa din ako normal na tao hindi ako yung iniisip mo na tao na walang pakelam sa paligid, pag alam ko may pwede at kaya ko naman magawa, gagawin ko. ‘Yon lang at wala ng iba.”

Hindi na siya nagbigay ng pagkakataon kay Bella na magtanong pa. Tahimik siyang lumakad pabalik sa kanyang upuan, mabigat ang presensya, parang walang nangyari. Naiwan si Bella na nakatitig sa malapad na likod ng lalaki, pinipigilan ang mga katanungan at damdaming sumisiksik sa kanyang dibdib.

“Good morning sir,” ani Arya nang dumating sa opisina, dala ang iskedyul ni Ronel.

“Ngayong hapon po, darating ang mga client natin mula Russia. Gusto nilang pag-usapan ang proyekto habang nagdi-dinner naka pag pa reserve na din po ako ng restaurant sa hotel para sa inyong meeting.”

Tumango si Ronel. “Sino ang kasama ko?”

“Ang secretary ninyo po, si Bella,” sagot ni Arya.

Muli, tumango lang si Ronel. “Diretso na ako sa restaurant? Ikaw ang susundo sa airport?”

“Opo. Ako na ang bahala sa kanila hanggang mahatid ko po sila sa hotel. Sa hotel na lang po kayo mag hintay kasama si Bella, sa restaurant na lang po tayo magkita mamayang gabi kasama ang client.”

“Ok.” Maikli lang ang sagot ng lalaki, hindi inaalis ang mata sa laptop.

Pagkaalis ni Arya, dumating si Bella dala ang kape. “Sir, ito po.”

Ronel tumingin sa kanya. “Nagkta ba kayo ni Arya?”

“Na-meet ko na po,” sagot ng babae, nakangiti.

“Diretso tayo pagkatapos ng trabaho sa hotel,” malamig na wika ni Ronel.

Nagulat si Bella. “Hindi po ba uuwi muna? Balak ko po kc muna kumuha ng iba masusuot at makapag ayos ng konti. Alas-siyete pa naman ang dinner.”

“Hindi na kelangan umuwi baka malate pa tayo.” Maikli lang ang sagot, hindi na siya tumingin.

Tahimik na umalis si Bella, hindi na nagtanong pa.

Pagkatapos ng trabaho, imbes nadumaretcho sa hotel, ipinark ni Ronel ang sasakyan sa isang hanay ng mga mall. Huminto sila sa harap ng isang mamahaling salon.

“Sir… bakit po tayo nandito?” tanong ni Bella, naguguluhan.

“Sumunod ka lang,” sagot ng lalaki, agad bumaba.

Pagpasok nila, sinalubong sila ng mabangong amoy at malambot na musika. Lumapit ang receptionist, ngunit nauna si Ronel.

“Si Josh nandito?”

“Pasensya na, Sir. Nasa labas ng bayan si Sir Josh. Pero iniwan niya ang utos na kami ang bahala pag dumating kayo.”

Ronel tumingin kay Bella. “Mas mabuti. Mas mabilis.”

“Sir?” halos hindi makapagsalita si Bella.

“Ayusan nyo siya. Natural makeup lang. Ayusin pati ang buhok.”

“Ok po sir.”

Nanlaki ang mata ni Bella. “Ako?”

Isang kilay lang ang itinaas ni Ronel. “Pupunta ka ba sa dinner na ganyan ang itsura? Gusto mo ba mapahiya tayo sa Russian client natin sumunod kana lang.”

Hindi na siya nakapagsalita. Sumunod na lang sa mga stylist. Inayusan ang mukha niya, inayos ang buhok, nilagyan ng natural na makeup. May nakahandang damit din galing kay Radja. Pagkatapos sya ayusan nag punta na sya sa fitting room dala ang damit na hinanda ni Ronel para sa kanya.

Paglabas niya mula sa fitting room, nandoon pa rin ang lalaki, nakaupo at nakatingin sa phone. Nang makita siya, bahagyang natigilan ito na para bang tumigil ang oras. Sa mga mata ni Ronel nag liliwanag si Bella at sa loob nya di sya makapaniwala na ganito kaganda pala talaga si Bella.

Mata niya’y nanatili kay Bella, mas matagal kaysa dapat. Sinusuri ang bawat detalye ang buhok na bumagsak sa balikat, ang bahagyang pamumula ng pisngi, ang mga labi na tila mas buhay.

Nagkatinginan sila. Bella kinakabahan, pinisil ang laylayan ng damit. Na para bang asiwa asiwa sya sa suot nya dahil hindi sya sanay sa mga ganito. “Bagay ba sa akin? O… pangit?”

Ronel kumurap, saka muling bumalik sa reyalidad. “Maganda.”

Halos hindi makahinga si Bella.

Napalunok na lang sya pero d nag pahalata dahil sa ganda nakita nya kay Bella at tumayo na si Ronel, inayos ang kanyang coat. “Tara na. Baka mahuli tayo.”

Lumakad siya palabas ng salon, mabigat ang presensya, habang si Bella ay naiwan na nakasunod, hindi pa rin makapaniwala sa mga nangyayari. “Ano ba nagawa ko para ih trato ko ni Ronel ng ganito para akong prensesa. Pero sabi nya sa akin ganito lang daw talaga sya. Wag ka masyado umasa at mag bigay ng iba dahilan Bella para lang lahat ito sa trabaho.