Chapter 19

Mapait ang ngisi ni Veronica. “Ang talino mo din, ano? Marunong ka nang magpaamo kay Kuya Ronel. Una ako, tapos si Kelly. Sino ang susunod? Si Mommy?”

Napakunot ang noo ni Bella, hinaplos ang pulang marka sa kanyang braso mula sa marahas na pagkakahawak.

“Huwag mo akong pagbintangan ng ganyan, Ate,” mariin niyang sagot. “Ni minsan hindi ako nanlambing o nagsumbong. Sa tingin mo ba, magtatangka ako?”

“Hindi mo kailangan ng tapang, Bella. Kailangan mo lang ng kapal ng mukha,” balik ni Veronica, matalim na parang patalim ang bawat salita.

“Tumanda na ko ng ganito. Mula pagkabata, ni minsan hindi ako humawak ng walis o dustpan. Ni minsan. Pero dahil sa’yo” itinuro niya si Bella gamit ang bagong gel polish na mga daliri, “ngayon napilitan akong mag linis kanina. At si kuya Ronel, pinahiya ako dahil doon.”

“Hindi ko intensyon na ipahiya ka, Veronica!” giit ni Bella.

“Huwag kang sumagot!” sigaw ni Veronica, tumataas ang tinig. “Mali ka. Kahit ano pang sabihin mo, mali ka.”

Bumaba ang kanyang tono, ngunit nanatili ang hapdi. “At huwag mo nang ulitin. Hindi dalawang beses. Hindi kailanman.”

Pagkatapos, mariin siyang dumaan, at tinabig sa balikat si Bella, sabay bulong ng malamig, “Lumayo ka, walang silbi.”

Huminga nang mabigat si Bella, nakatitig sa kumikislap na tubig ng pool. Pumikit siya, pilit pinapakalma ang unos sa kanyang dibdib.

Samantala, sa maluwang na kusina ng Reynolds, napilitan si Kelly na sundin ang utos ng asawa maghugas ng pinggan.

Nakasuot siya ng gloves na goma, nakakunot ang mukha sa pagkasuklam. Paulit-ulit ang kalansing ng nababasag na porselana, ngunit hindi siya tumigil.

“Hindi kapani-paniwala. Trabaho ng mga katulong, ako pa ang gumagawa,” bulong niya, puno ng galit.

Tahimik na pumasok si Karen. “Ma’am, ako na po ang tatapos. Magpahinga na kayo.”

Matalim ang tingin ni Kelly. “Bakit ngayon ka lang dumating? Mahigit kalahating oras kang nawala? Akala mo ba puwede kang maglaho kung kailan mo gusto? Binabayaran ka para magtrabaho dito, hindi para magtago!”

“P-pasensya na po, Ma’am,” pautal na sagot ni Karen. “Pinapatulog ko po si Kendra.”

“Huwag kang sumagot!” sigaw ni Kelly, sabay tanggal ng gloves sa inis. “Bigyan mo ako ng malinis na tuwalya.”

Inabot ni Karen  ang tuwalya, ngunit agad itong itinapon ni Kelly sa kanyang mukha.

Napatigil si  Karen, napalunok nang mariin. “Diyos ko… paano nagiging ganito ang isang tao?” bulong niya, bago tahimik na ipinagpatuloy ang paghuhugas.

Paglabas ni Kelly sa kusina, agad niyang namataan si Veronica na naglalakad mula sa garden, hawak ang telepono.

“Veronica,” malamig niyang tawag.

Mabilis na isinuksok ni Fairish ang cellphone. “Tapos ka na ba sa pinggan, Ate Kelly?” tanong niya, kaswal, ngunit lalo lamang nagpasiklab sa galit ni Kelly.

Bahagyang ngumiti si Kelly, manipis at mapanganib. “May lakas ka pang magtanong?”

Nailang si Veronica. “Simula kailan ka gumagawa ng gawaing bahay? Ni minsan hindi ko pa nakita.”

“Ginawa ko kanina,” sagot ni Veronica, mababa ang tinig. “Pinalitan ko si Bella.”

Nanlaki ang mga mata ni Kelly. “Ikaw? Paano?”

Napabuntong-hininga si Veronica. “Dahil inutusan ako ni Kuya Ronel. Pero hindi ko tinapos. Nang umalis siya, ibinigay ko na sa katulong.”

Mariin ang panga niya. “May hinala ka ba, Ate? Sa tingin ko, lahat ng ito, kasalanan ni Bella.”

Naningkit ang mga mata ni Kelly, puno ng banta. “Kung nagsumbong nga siya… pagsisisihan niya iyon.”

Kinabukasan, abala ang mansyon ng Reynolds sa paghahanda para sa trabaho.

Nakatayo si Bella sa driveway, pinagmamasdan ang sasakyan ng pamilya na inihahanda para sa mga lakad.

“Kuya,” lapit niya sa drayber, “pwede po ba akong ihatid sa opisina ngayon?”

Bago pa makasagot ang drayber, sumapol ang isang tinig malalim, mariin.

“Bella.”

Napalingon siya, kumakabog ang puso, habang papalapit si Ronel.

“Ano po iyon, Kuya Ronel?” mahina niyang tanong.

Sandali siyang tiningnan ni Ronel, malamig ngunit kontrolado. “Huwag kang mahuli.”

Pagkatapos, ibinaling niya ang mga mata kay Rain, na kakalabas lang, inaayos ang damit.

“Rain. Ihatid mo ang asawa mo. Siguraduhin mong makarating siya sa oras.”

Napatigil si Rain, sumimangot ang mukha. “Kuya, si Bella?”

“Pagdating ko, dapat nasa opisina na siya,” putol ni Ronel, mariin at tiyak. Tumalikod siya, naglakad palayo, walang puwang para sa pagtutol.

Sumunod si Kelly, ngunit bago pa siya makalampas, binigyan niya si Bella ng tinging puno ng galit ngunit nanahimik sa ilalim ng anino ni Ronel.

Pagkaalis ng kotse ni Ronel, kumapal ang hangin.

Mariing sinarado ni Rain ang hood ng kotse. “Sumakay ka,” utos niya, malamig, hindi man lang tumingin sa kanya.

Tahimik na sumakay si Bella, kumakabog ang kaba sa loob.

Mabilis at marahas ang pagmamaneho ni Rain biglang arangkada, biglang preno na para bang pabigat lamang ang presensya ni Bella.

Limang minuto ang lumipas. Sampu.

Hanggang sa isang abalang kanto, bigla siyang huminto.

“Bumaba ka.”

Napakurap si Bella. “Rain… pero malayo pa ang opisina.”

“Bumaba ka,” malamig na ulit ni Rain. “Maghanap ka ng taxi. Wala akong gana na ihatid ka pa.”

Nanikip ang dibdib ni Bella. “Rain, mahuhuli ako”

“Bumaba kana, Bella.” Dumaan ang nagbabagang titig ni Rain sa rearview mirror. “Huwag mong suwayin ang asawa mo.”

Bumagsak ang katahimikan.

At nang sa wakas ay bumaba siya, mabilis na umalis si Rain, hindi man lang lumingon, iniwan siyang nakatayo mag-isa sa gilid ng kalsada.

         

“Simula bukas, gagamitin mo na ang sarili mong kotse,” malamig na wika ni Ronel sa kanyang asawa na nakaupo sa tabi. Matulis ang tono, tiyak at walang puwang para sa pagtutol.

Bahagyang napatawa si Kelly, mapait at mababaw hindi makapaniwala sa sinasabi ng asawa.

May dahilan si Ronel sawa na siyang makisabay sa asawa na palaging humihinto sa mga mall, palaging may binibili.

“Ano gagawin mo sa kotse na mo, dekorasyon lang sa garahe,” dagdag niya, mabigat ang bawat salita.

“Oo na,” mahina ang sagot ni Kelly.

Ngunit sa loob-loob niya, lalong lumalim ang hinala. Sigurado siyang nakahanap si Bella ng paraan para makuha ang pabor ni Ronel, ginagamit ang bawat pagkakataon upang baligtarin ang sitwasyon laban sa mga umapi sa kanya. Nangako si Kelly na hinding-hindi niya hahayaang magpatuloy iyon.

Huminto ang kotse sa harap ng boutique ni Kelly.

“Dito na ako bababa, Ronel,” pilit niyang ngiti. “Mag-ingat ka sa biyahe.”

Isang malamig na tingin lamang ang sagot ni Ronel. Bumaba si Kelly, kumukulo ang inis sa ilalim ng kanyang pormal na anyo.

Nagpatuloy ang kotse, matatag sa umagang trapiko, patungo sa Reynolds Corporation.

Sa isang malaking crossing, napilitang huminto si Ronel sa pulang ilaw. Napalingon ang kanyang mga mata sa hanay ng mga motor na nakatabi.

At biglang nanigas ang kanyang panga.

Nandoon si Bella.

Humahampas ang kanyang buhok sa hangin, mahigpit ang kapit sa jacket ng driver. Hindi niya napansin si Ronel.

Bahagyang gumalaw ang kamay ni Ronel sa kontrol ng bintana, ngunit nagbago ang ilaw. Umandar ang motor, kasunod ang kanyang kotse.

Makalipas ang ilang minuto, nakarating siya sa kumpanya.

At naroon muli si Bella bumababa mula sa motor, nagmamadali. Mabilis siyang nagbayad, lumingon nang bigla, at nadapa.

“Aww!” Napaluhod siya sa semento.

Sumakit ang kanyang binti. Dumugo ang tuhod, gasgas at pulang-pula.

Nasaktan siya, pilit na tumayo. Ang mga empleyadong dumadaan, ni hindi siya pinansin, patuloy na naglakad patungo sa gusali na para bang hindi nakikita ang kanyang sakit.

“Ang lampa mo, Bella,” bulong niya sa sarili, pinapagpag ang palda, pinilit ang mga hakbang kahit kumikirot.

Inutusan siya ni Ronel na nasa opisina bago siya dumating. Kaya’t nagmadali siya, halos tumatakbo, bawat hakbang ay may kirot.

Sa executive floor, nakapasok siya sa opisina ni Ronel. Walang tao. Gumaan ang kanyang dibdib.

Bumagsak siya sa upuan, malalim ang buntong-hininga. Ngunit agad na bumalik ang hapdi. Bahagya niyang tinaas ang palda namamaga, dumudugo ang tuhod.

Click.  

Bumukas ang pinto.

Napahinto ang kanyang hininga.

Pumasok si Ronel, at agad nagbago ang hangin. Ang kanyang presensya’y malamig, mabigat, nakakapigil ng hininga.

Mabilis na tumayo si Bella, pilit na ngumiti nang propesyonal kahit kumakabog ang puso. “Magandang umaga, Sir.”

Matatag ang kanyang tinig, ngunit sa loob, nanginginig siya. Hindi lang siya amo. Kapatid siya ng kanyang asawa. At ang lalaking pumuto sa kanyang pagiging birhen.

Hindi sumagot si Ronel. Mabagal ang kanyang mga hakbang, sinadya. Bumagsak ang kanyang mga mata sa tuhod ni Bella.

Naningkit ang kanyang titig.

“Ano ang nangyari?” Mababa ang tinig, mariin, walang detalye na nakakaligtas.

“Oh, ito…” Dinilaan ni Bella ang tuyong labi. “Gasgas lang, Sir. Nadapa ako pagkalabas ng kotse.”

Kotse.  

Bahagyang kumurba ang labi ni Ronel, mapanganib.

Walang salita, binuksan niya ang drawer, kinuha ang first aid kit, at lumapit.

“Salamat po, Sir. Hahanapin ko sana iyon,” pilit na ngiti ni Bella.

“Umupo ka.” Mariin ang utos, walang puwang para sa pagtanggi.

Nag-alinlangan ang isip ni Bella. Bawat salita niya’y nag-aalis ng depensa. Sumunod siya, muling naupo, mariing nakahawak sa palda upang itago ang kaba.

Lumuhod si Ronel sa harap niya.

Napahinto ang kanyang hininga. “… Sir… ano po ang”

Hindi pinansin ni Ronel ang kanyang takot. Mariin ngunit maingat na hinawakan ang kanyang bukong-bukong.

“Wag kang makulit at tumahimik kana lang muna,” bulong niya.

Bahagyang hinila ang kanyang binti palapit, itinaas ang laylayan ng palda sapat upang makita ang sugat.

Napatigil si Bella, mabilis ang tibok ng puso.

Matagal na pinagmasdan ni Ronel ang sugat, masyadong matagal, masyadong masinsin. Mabigat ang katahimikan, tila kumakalas ang kanyang kontrol.

Sa wakas, nagsalita siya, mababa at tiyak.

“Nadapa ka ba mula sa kotse… o mula sa ridesafe?”

Nanlaki ang mga mata ni Bella, natigilan ang hininga.

Alam ni Ronel.