Novels by Plum Blossom

[TALK-RYOICH]“ว่ายน้ำไม่เป็น?” ผมพูดขึ้น“ใช่” มิกะพูดขึ้นพร้อมกับเอามือลงจากหน้าผม“ทำไมไม่หัดว่ายน้ำ?” ผมถาม“ไม่ใช่ว่าไม่หัด เคยแล้วแต่ฉันโดนเพื่อนแกล้งดึงขา ฉันก็เลย...” มิกะพูดขึ้นมา“ใคร?” ผมถาม“......”“ใครที่เป็นคนทำเธอ?”ผมถามต่อ“ฉันไม่รู้สิ ตอนนั้นฉันจำไม่ได้หรอก อีกอย่างเรื่องมันก็นานแล้วด้วย ช่างมันเถอะ”มิกะบอกผม“ไม่เป็นไรนะ ต่อไปจะไม่มีใครกล้าทำอะไรเธออีกแล้ว”“.......”“ฉันจะปกป้องเธอเอง” ผมขยับแขนทั้งสองข้างเลื่อนขึ้นไปโอบกอดเธออย่างช้าๆ“นะ นาย ทำอะไรเนี่ย!” มิกะเอามือขึ้นมาปัดแขนทั้งสองข้างของผมออก แล้วเธอก็เดินจากผมไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่มิกะเดินจากผมไป มันทำให้หัวใจของผมเต้นแรงมาก แรงเหมือนกับอาจจะออกจากร่างกายของผม ผมคิดว่า...... ผมกำลัง “ตกหลุมรัก” ผู้หญิงคนนี้เข้าแล้วว ทั้งๆ ที่เราเจอกันแค่ไม่กี่วัน แบบี้จะสามารถเรียกว่า “รักแรกพบ” ได้ไหมนะ?[TALK-MIKA]“คนบ้า” ฉันวิ่งเข้าห้องอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสบถออกมา อยู่ ๆ ก็เข้ามากอด ใครจะไ

“.....................”“อะไรล่ะ ไปไม่ได้หรอ? ”ฉันถามเรียวอิจิ“อืม เปล่านี่”เขาพูดแค่นั้น แล้วขับรถไปเรื่อย ๆ เราสองคนนั่งรถไปอย่างเงียบ ๆ ไม่นานก็ถึงจุดหมายปลายทาง เมื่อเรียวจอดรถ ฉันค่อย ๆ ก้าวเท้าเดินลงจากรถอย่างช้า ๆ มองซ้ายมองขวา สำรวจสถานที่ที่เรียวพาฉันมา นี่มันไม่ใช่ทะเลนิ เขาจอดห้างแห่งหนึ่งในเมืองชลบุรี พระเจ้านี่เขาพาฉันมาทำอะไรเนี่ย?“มิกะ”“...”“มานี่ ฉันจะพาเธอไปซื้อของ” เรียวพูดขึ้นพร้อมกับเดินมาจับมือฉัน และจูงฉันเดินออกจากรถ“ซื้ออะไรหรอ? ” ฉันถามด้วยความสงสัย“ฉันพึ่งพาเธอมาจากมหาลัย แล้วก็ขับรถมาที่นี่ เธอคิดว่า เธอเอาอะไรมาบ้างล่ะ? ” เรียวถาม“ก็จริง ฉันมานี่ฉันก็ไม่ได้พกอะไรมาด้วย นอกจากชุดที่ใส่อยู่ตอนนี้กับหนังสือเรียน” ฉันคิดในใจ“ดะ เดี๋ยวๆ ” ฉันพูดขึ้นก่อนจะเดิน“มีอะไร”“คือ มะ...มือ ของนายน่ะ ช่วยปล่อยฉัน กะ...ก่อน จะได้ไหม? ” ฉันถามเรี

...ก๊อกๆๆ ...“นี่...มิกะ มีคนมาที่หน้าประตูแน่ะ”“งั้น ฉันคงต้องรบกวนนายไปเปิดประตูให้แล้วล่ะ”ฉันบอกเขา ฉันไม่ได้ตั้งใจจะใช้เขานะ แค่ตอนนี้ฉันยังไม่ว่างจะไปเปิดเอง แล้วเรียวอิจิก็เดินไปเปิดประตู โดยไม่ถามอะไรฉันสักคำ“หวัดดีมิกะ เสร็จรึยะ....กรี๊ด!!!”เสียงอัมพรร้องขึ้น น้ำเสียงของอัมพรมันทำให้ฉันต้องรีบวิ่งมาดู“อะ อัมพร เธอเป็นอะไรหรอ นี่เรียวอิจินายทำอะไรเพื่อนฉัน”ฉันขมวดคิ้วใส่ ก็ไม่พอใจไงที่เพื่อนรักของฉันต้องมากรีดร้องเพราะเรียวอิจิ ก็แค่ให้มาเปิดประตูเฉยๆ จะอะไรนักหนา มันสาหัสรึยังไงนะ“เปล่านะ ฉันแค่เดินมาเปิดประตูเฉยๆ ”เรียวอิจิตอบฉันราวกับรู้ว่าฉันจะพูดอะไร แล้วก็เดินออกจากหน้าประตูห้อง เขาสาวเท้าเดินเข้าห้องครัวโดยไม่สนใจอะไร“นะ นี่มันอะไรน่ะ มิกะเธอไม่ได้โดนมันทำอะไรใช่ไหม? ”อัมพรถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงแล้วมือก็กำลังเขย่าตัวฉัน“มะ ไม่ฉันไม่เป็นอะไร”ฉันบอกอัมพร“....”อัมพรมองหน้าฉันสลับกับมองดูเรียวอิจิ“อะ เอ่อ นี่เรียวอิจิ สุบรรณวารินทร์น่ะเรียวอิจิเค้าเป็น....”ฉันพูดยังไม่ทันจะจบก็มีเสียงของเรียวอิจิแทรกขึ้นมา“ผมเป็นสามี เอ๊ย!!! คู่หมั้นของมิกะครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะ

ปิ้งป่อง~เสียงลิฟท์เปิดออก ฉันเดินออกมาจากลิฟท์พร้อมกับทองไปตรงทางเดิน และต้องโฟกัสอยู่ที่จุด ๆ หนึ่งคือ หน้าห้องของฉันมีใครบางคนยืนอยู่ ฉันเลยรีบวิ่งเข้าไปถาม[TALK-RYOICH]“คุณๆ มาทำอะไรที่หน้าห้องของฉันคะ”เสียงผู้หญิงพูดขึ้นและถามด้วยความสงสัย“ผมมาหาคนที่ชื่อมิกะ สุวรรณวาปีครับ เธอเป็นคู่หมั้นของผม”พระเจ้าช่วยยัยนี่ตัวเล็กจริง ๆ เลย แต่รู้สึกว่าอย่าอื่นจะไม่เล็กด้วย“ฉะ...ฉันเองค่ะ”เธอตอบด้วยน้ำเสียงลุกลี้ลุกลน“เธอเองหรอ ที่เป็นคู่หมั้นของฉัน ตัวเล็กจริง ๆ เลย”ยัยนี่ตัวมากขนาดต้องก้มลงไปมองเลยล่ะ ยังกับเด็กประถม ให้ตายสิ[TALK-MIKA]“หา!!! นี่นายหาเรื่องฉันหรอ”ดู๊ดูมันทำ ไอ้เราก็อุตส่ารีบเข้ามาถามด้วยความหวังดี แล้วไหงถึงเป็นแบบนี้ไปได้เนี่ย“เปล่านี่ ฉันแค่พูดความจริง แล้วแบบนี้ฉันจะถูกข้อหาพรากผู้เยาว์ไหมเนี่ย? ”“นะ นายคิดว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่น่ะ”“จะอะไรซะอีกอีกล่ะ ก็เธอตัวเล็กแบบนี้อายุก็คงจะไม่เกิน 12-13 ปีล่ะนะ”“ขอโทษย่ะ ฉันมันอายุ 24 แล้ว ไม่ใช่เด็ก ๆ อย่างที่นายว่าหรอกนะ”“จริงหรอ!!! ไหนขอดูบัตรหน่อยดิ”“ไม่ ฝันไปเถอะ ถอยไป”ฉันบอกให้เค้าถอย“ไม่ถอย จะทำไม”“ฉันจะเข

…Life is somehow strange……Sometimes it just by chance……Someone passing my path……ชีวิตคนเรา……บางทีก็มีเรื่องบังเอิญ เรื่องน่าแปลกใจ……ผ่านเข้ามาอย่างไม่คาดคิด….“ฮัลโหล” ผมรับโทรศัพท์ด้วยน้ำเบื่อหน่าย“ว่าไง.... เรียวอิจิ”“พ่อมีเรื่องจะบอก.....” ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงดีอกดีใจ“อะไร อย่าบอกนะว่า....” ปลายสายยังไม่ตอบผมกลับมา“....”“เรื่อง ดูตัวน่ะ!!! ไม่เอาน่าพ่อ นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว.....” ผมพูดยังไม่ทันจะจบปลายสายก็ตอบกลับมา“ก็ไม่ใช่เรื่องดูตัวหรอกนะ”“แล้วเรื่องอะไร ถ้าไม่ใช่เรื่องดูตัว อย่างพ่อมีเรื่องอื่นด้วยหรอ” จริงๆ ผมโดนพ่อชวนไปดูตัวมาแล้วไม่ต่ำกว่า 30 ครั้ง และทุกครั้งที่ผมไปเจอคู่ดูตัวแต่ละคนนะ โห!!! เจอแต่ผู้หญิงประเภทชอบแต่งตัว รักสวยรักงาม เจออะไรนิดๆ หน่อยๆ ไม่ได้เป็นโวยวายทุกครั้ง ผมทนไม่ได้หรอกแค่นั้นยังไม่พอนะ เวลาไปเดินเล่นด้วยกันแบบว่าไปเดินทำความรู้จักกันนะ ชอบบ่นว่าเหนื่อย ชอบไปในที่ๆ ผมไม่ชอบไป อย่าง ร้านเสื้อผ้า ร้านเสริมสวยไรงี้บอกตรงๆ เลยว่าแม่พวกนี้ไม่ใช่ผู้หญิงในอุดมคติผมเลย ผู้หญิงในอุดมคติผมนะจะต้องเป็นคนตัวเล็ก น่ารัก อกใหญ่นิดๆ นั้นแหละครับ ผม