공유

Encounter

작가: My Tree
last update 게시일: 2026-07-14 23:02:13

ปิ้งป่อง~

เสียงลิฟท์เปิดออก ฉันเดินออกมาจากลิฟท์พร้อมกับทองไปตรงทางเดิน และต้องโฟกัสอยู่ที่จุด ๆ หนึ่งคือ หน้าห้องของฉันมีใครบางคนยืนอยู่ ฉันเลยรีบวิ่งเข้าไปถาม

[TALK-RYOICH]

“คุณๆ มาทำอะไรที่หน้าห้องของฉันคะ”เสียงผู้หญิงพูดขึ้นและถามด้วยความสงสัย

“ผมมาหาคนที่ชื่อมิกะ สุวรรณวาปีครับ เธอเป็นคู่หมั้นของผม”พระเจ้าช่วยยัยนี่ตัวเล็กจริง ๆ เลย แต่รู้สึกว่าอย่าอื่นจะไม่เล็กด้วย

“ฉะ...ฉันเองค่ะ”เธอตอบด้วยน้ำเสียงลุกลี้ลุกลน

“เธอเองหรอ ที่เป็นคู่หมั้นของฉัน ตัวเล็กจริง ๆ เลย”ยัยนี่ตัวมากขนาดต้องก้มลงไปมองเลยล่ะ ยังกับเด็กประถม ให้ตายสิ

[TALK-MIKA]

“หา!!! นี่นายหาเรื่องฉันหรอ”ดู๊ดูมันทำ ไอ้เราก็อุตส่ารีบเข้ามาถามด้วยความหวังดี แล้วไหงถึงเป็นแบบนี้ไปได้เนี่ย

“เปล่านี่ ฉันแค่พูดความจริง แล้วแบบนี้ฉันจะถูกข้อหาพรากผู้เยาว์ไหมเนี่ย? ”

“นะ นายคิดว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่น่ะ”

“จะอะไรซะอีกอีกล่ะ ก็เธอตัวเล็กแบบนี้อายุก็คงจะไม่เกิน 12-13 ปีล่ะนะ”

“ขอโทษย่ะ ฉันมันอายุ 24 แล้ว ไม่ใช่เด็ก ๆ อย่างที่นายว่าหรอกนะ”

“จริงหรอ!!! ไหนขอดูบัตรหน่อยดิ”

“ไม่ ฝันไปเถอะ ถอยไป”ฉันบอกให้เค้าถอย

“ไม่ถอย จะทำไม”

“ฉันจะเข้าห้องน่ะสิ”ฉันพูดด้วยความหงุดหงิด

“ก็ดี ฉันจะได้เข้าไปอาบน้ำด้วย”เขาพูดพร้อมกับทำท่างทางดีใจ

“ใครว่าฉันจะให้นายเข้าไปด้วย”ฉันแย้ง

“ทำไมล่ะ ก็เราเป็นคู่หมั้นกันนี่นา”

“ใครบอกว่าเราเป็นคู่หมั่นกัน”ฉันถามด้วยความสงสัย

“ก็พวกพ่อๆ ของเราไงบอก”

“นะ นายรู้จักพ่อของฉันด้วยหรอ? ”

“รู้จักสิ เค้าเป็นคนบอกเรื่องที่อยู่ของเธอไง ฉันถึงได้มาถูก”

“ไม่ ฉันไม่ให้นายเข้า เห็นนี่ไหม? นี่คือกุญแจห้องของฉัน”ฉันยกกุญแจห้องให้เขาดู

“เห็นสิ” เขาพูดพร้อมกับแย่งกุญแจไปจากมือของฉันอย่างง่ายๆ

....แกร๊ก....

“เข้ามาสิ”เขาบอกฉัน

“ไม่ ฉันไม่...ว๊ายยย!!!!”ฉันพูดยังไม่ทันจะจบเขาก็อุ้มฉันขึ้นด้วยมือข้างเดียว เดินเข้าห้องพร้อมกับปิดห้อง

ตุ๊บ!!!

“ฉันเจ็บนะ นายนี่ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเอาซะเลยนะ”ฉันบอกเขาพร้อมกับยกตัวเองขึ้นมาจากโซฟา เชื่อไหมล่ะว่าเค้าโยนฉันไปที่โซฟาราวกับฉันเป็นแค่สิ่งของยังไงยังงั้นแหละ

“เลิกเรียกฉันว่า นาย ได้แล้ว ฉันมีชื่อ”เขาบอกฉัน

“แล้วนายชื่ออะไร? ”ฉันถามด้วยความสงสัย

“ฉันชื่อ เรียว เรียวอิจิ สุบรรณวารินทร์ จะเรียกเรียวเฉยๆ ก็ได้ แล้วชื่อของเธอล่ะ ยัยเตี๊ย”

“นายกำลังยั่วโมโหฉันหรอ? ”ฉันหันหน้าขึ้นไปมองเรียว ดูไปดูมาหมอนี่ก็หล่อเหมือนกันนะ ทั้งขาว สูง หล่อ ถือโอเค สเปคของใครหลายๆ คน แต่ถ้าไม่รวมคำพูดที่กวนๆ ชวนตีอ่ะนะ

“จะตอบได้รึยัง? ”เรียวถาม

“ฉันชื่อมิกะ สุวรรณวาปี”ฉันแนะนำตัวพร้อมกับถามเรียว

“เมื่อกี้ฉันได้ยินว่านายบอกว่านายเป็นคู่หมั้นนี่เรื่องจริงหรอ? ”

“ก็เรื่องจริงน่ะสิ ไม่เชื่อเธอลองโทรถามพ่อเธอได้เลย”เรียวบอก ฉันจึงลองโทรไปถามพ่อดู

[TALK-RYOICH]

ระหว่างที่ผมรอมิกะคุยโทรศัพท์ ผมได้เดินสำรวจรอบ ๆ ห้องของมิกะ ถือว่าเป็นห้องที่โอเคมาก ทั้งห้องครัว ห้องน้ำ ห้องนอนแล้วก็ห้องรับแขก เป็นระเบียบเรียบร้อยอย่างไม่น่าเชื่อ หรืออาจจะเป็นเพราะว่าห้องของผมรกก็ได้ ไม่อาจจะเชื่อเลยว่ายัยนี่อยู่คนเดียว มาคิดๆ ดู ยัยนี่ก็หน้าตาดีนะ ขาวด้วย ถึงแม้ว่าเธอจะตัวเล็กก็เถอะ แต่ขอบอกเลยว่าหน้าอกนี่ไม่เล็กเลย ถือว่าตรงสเปคผมเอาเรื่องเลยล่ะ

“ระ เรียวอิจิ”เสียงมิกะเรียกชื่อผม

“เรียกเรียวเฉยๆ เถอะ คนกันเอง”ผมบอก

“คือว่า...ฉันลองถามพ่อดูแล้วนะ ก็จริงอย่างที่นายว่านั้นแหละ ฉันเป็นคู่หมั้นนาย แล้วก็...”เธอยังพูดไม่ทันจะจบผมจึงยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้พร้อมกับปากกา

[TALK-MIKA]

“อ่ะ เซ็นซะ”

“เอ่อ...”ฉันรับกระดาษพร้อมกับมองดูกระดาษที่เรียวอิจิยื่นให้ มันไม่ใช่สัญญาหรืออะไรหรอกนะ แต่มันคือ…!!!!

“ทะเบียนสมรสน่ะ รีบๆ เซ็นซะ”

“ฉันไม่เซ็น!!!”

“ทำไม!!! เธอไม่พอใจอะไรฉัน”เขาผลักฉันใส่ฝาผนังห้อง

“ก็เรายังไม่รู้จักกันเลย จะ จูบก็ยังไม่เคย แล้วจู่ ๆ นายจะมาบังคับฉันเซ็นได้ไง”ฉันบอกพร้อมกับผลักเขาออกไปแต่ว่ามันไม่สำเร็จ เขามีแรงเยอะเกินไป ฉันไม่ได้มีแรงเยอะขนาดนั้น ก็ฉันเป็นผู้หญิงนี่นา แล้วจะเอาแรงจากไหนไปผลักเขาออกไปล่ะ

“งั้น เรามาทำความรู้จักกัน แล้วต่อจากนั้นก็ตามไปด้วยจูบ แบบนี้เธอคงจะไม่ขัดข้องนะมิกะ”จากนั้นเขาก็ปล่อยฉันแล้วเดินออกไปหาที่นอน แล้วไอ้ที่นอนที่ว่าก็คือเตียงของฉันเองแหละ ฉันรีบเดินตามเขาเข้าไปอย่างไม่รีรอ......

“ฉันจะนอนเตียงนี้กับเธอ เข้าใจป่ะ”เขาชี้นิ้วไปที่เตียงนอนของฉัน

“แต่!!!ฉันไม่ให้นอน”ฉันพูดขึ้นด้วยความไม่พอใจ

“ฉันจะนอน”

“ฉันไม่ให้นอนนี่...นี่คือที่นอนของฉันแล้วตรงนี้ก็คือเตียงของฉัน”ฉันชี้นิ้วไปรอบ ๆ ห้องแล้วชี้กลับไปที่เตียง

“โธ่!!!ยัยเตี๊ย...ฉันเป็นคู่หมั่นเธอนะ...เธอไม่ให้ฉันนอนเตียงนี้แล้วจะให้ฉันนอนที่ไหน? ”

“ก็นอนที่โซฟาตรงนั้นไง!!!”ฉันชี้นิ้วไปที่โซฟากลางห้อง

“ไม่เอาอ่ะ ฉันอยากนอนตรงนี้”

“ฉันไม่ให้นายนอนตรงนี้”

“ก็ได้!!!!”

“...........”

“ฉันไม่นอนตรงนี้ก็ได้!!!!”เรียวกระแทกเสียงใส่หน้าฉัน แล้วก็เดินออกไปที่โซฟากลางห้อง ส่วนฉันก็เดินไปอาบน้ำที่ห้องน้ำ ส่วนเรียวก็อาบน้ำที่ห้องอาบน้ำอีกห้อง หลังจากที่ฉันอาบน้ำเสร็จ ฉันก็เดินออกมานั่งเล่นที่โซฟากลางห้อง สักพักเรียวเดินออกมานั่งลงข้างฉัน เขานั่งเช็ดผมอย่างเงียบ ๆ ไม่พูดไม่จาอะไร ฉันก็เหมือนกัน เราไม่พูดด้วยกันจนกระทั่งฉันง่วงนอน ฉันเดินเข้าไปในห้องนอน ฉันยื่นมือไปแตะสวิตช์ไฟอย่างช้าๆ ไม่นานไฟในห้องก็ดับลง ห้องที่เต็มไปด้วยความมืดมิดบวกกับแอร์ เย็น ๆ มันทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายจริง ๆ ม่านตาของฉันเริ่มขยับและปิดลง จนกระทั่งฉันหลับไป.....

“ยัยเตี๊ย ๆ ๆ ”เสียงของใครบางคนดังขึ้นข้าง ๆ หูของฉัน

“อืมมมม~”

“ยัยเตี้ย….ตื่นเดี่ยวนี้นะ”

“คะ..ใครน่ะ!!!!”ฉันสดุ้งตื่นขึ้น พร้อมกับยื่นมือไปเปิดโคมไฟที่อยู่ข้าง ๆ เตียง

“ฉะ ฉันเอง เรียว”

“มีอะไร? ”ฉันถามด้วยความสงสัย

“ฉันนอนไม่หลับ....ขอนอนด้วยได้ไหม? ”เรียวตอบฉันด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ

“ไม่”

“ยะ อย่าใจร้ายกับฉันเลยนะ”

“ทำไม....ฉันต้องให้นายนอนกับฉันด้วย”

“ฉะ ฉันกลัวการนอนคนเดียวน่ะ”

“ห๊ะ!!!!”

“อยากหัวเราะก็เชิญเลย”เขาตอบฉันพร้อมกับหันหน้าหนี

“ทุกทีนายนอนกับใครเนี่ย? ”

“ฉันนอนกับเพื่อนน่ะ ฉันไม่เคยนอนคนเดียวมาก่อน”เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ ปนกับเสียงอ้อนนิดๆ

“ก็ได้”ฉันบอก

“ขอบใจมากนะ ยัยเตี๊ย”

“หะ ห้ามล้ำหมอนข้างนี้มานะ!!!”ฉันบอกเรียวอิจิพร้อมกับเอาหมอนข้างมาวางตรงกลางเตียง

“โธ่!!!ถึงไม่ต้องเอามาวาง ฉันก็ไม่ทำอะไรเธอหรอกน่ะ”เขาบอกฉันพร้อมกับเดินมาที่เตียง

“ไม่รู้ล่ะ ปลอดภัยไว้ก่อน”

“เธอคิดว่า ฉันโรคจิตรึยังไง”

“ป่าว ก็แค่ระแวง”ฉันพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปปิดไฟ พอปิดไปแล้วทั่วท้องห้องมันมืดไปหมด มองแทบจะไม่เห็นอะไรเลย

“จริงสิ เธอบอกว่า เธออายุ 24 แล้วใช่ไหม? ”เรียวอิจิถาม

“ใช่ ทำไมหรอ? รึว่าเธออายุน้อยกว่าฉัน”ฉันถามคืน

“ใช่ ฉะ ฉันอายุน้อยกว่าเธอ 2 ปี”เรียวอิจิหันหนี

“....”

“แต่!!!เธอห้ามเรียกฉันว่าน้องนะ ไม่งั้นฉันจะปล้ำเธอซะ”เรียวขึ้นเสียงใส่ฉัน

“ก็ได้ๆ ฉันจะไม่เรียกนายว่าน้อง แต่นายต้องห้ามเรียกฉันว่ายัยเตี๊ยนะ”

“อืม ตกลง”เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่อ่อนล้า จากนั้นเราสองคนก็หลับไป และเช้าวันต่อฉันรู้สึกหนัก ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา แล้วก็.......................................................

“กรี๊ด!!!!”

“อืม~”

“นะ นายล่วงเกินฉัน”ฉันพูดพร้อมกับยื่นมือไปที่หน้าของเรียวอิจิ

เพียะ!!!

“โอ๊ย!!! อะไรของเธอน่ะมิกะ”

“นะ นายกอดฉัน”

“ก็แค่กอดเองนะ ทำเป็นโวยวายไปได้”เรียวอิจิพูดพร้อมกับเอามือแตะหน้าตัวเองเบาๆ ที่เป็นอย่างนั้นก็เพราะว่าฉันตบหน้าเขาไง เลยทำให้หน้าของเรียวอิจิเป็นรอยแดงแจ๋ยังกะลูกตำลึง ก็เรื่องมันมีอยู่ว่าเมื่อคืนนี้เขาขอเข้ามานอนกับฉัน เขามาสายอ้อนขนาดนี้ใครจะกล้าเมินล่ะ เบื่อตัวเองจังที่ต้องมาใจอ่อนแบบนี้ และนั้นแหละทำให้ฉันหงุดหงิดเมื่อตื่นขึ้นมาพบว่าหมอนี่นอนกับฉันบนเตียง แค่นั้นยังไม่เท่าไหร่ แต่ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าเขากำลังกอดฉันนี่สิ มันน่าหงุดหงิดเป็นบ้าเลย ฉันเลยต้องสั่นสอนสักหน่อย

이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요

최신 챕터

  • รักร้ายๆ ของยัยตัวเล็ก!   เริ่มต้นใหม่

    "ฉันถอดเอง" น้ำเสียงแหบพร่าของเขาที่กระซิบอยู่ข้างใบหูทำเอาสติสัมปชัญญะของฉันกระเจิดกระเจิงไปจนหมดสิ้น ดวงตาคมกริบของเรียวที่ทอดมองมาในตอนนี้ไม่ได้มีความเยือกเย็นหรือสงบนิ่งเหมือนอย่างเคย มันเต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความปรารถนาที่ถูกกักเก็บเอาไว้มาเนิ่นนาน และตอนนี้... มันกำลังจะแผดเผาฉันให้หลอมละลายคามือของเขาฉันเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อรู้สึกได้ถึงปลายนิ้วร้อนผ่าวที่ค่อยๆ เกี่ยวสายเดี่ยวชุดนอนสีชมพูตัวโปรดของฉันให้เลื่อนหลุดออกจากหัวไหล่มนอย่างเชื่องช้า สัมผัสของเขามันชวนให้วาบหวิวเสียจนฉันต้องเผลอจิกปลายเล็บลงบนท่อนแขนแกร่งของเขาเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวผ้าซาตินเนื้อนุ่มลื่นไหลผ่านผิวหนังของฉันลงไปกองอยู่ที่เอว เผยให้เห็นลาดไหล่และเนินอกที่กำลังกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักหน่วงตา

  • รักร้ายๆ ของยัยตัวเล็ก!   หลงรัก

    [TALK-RYOICH]“ว่ายน้ำไม่เป็น?” ผมพูดขึ้น“ใช่” มิกะพูดขึ้นพร้อมกับเอามือลงจากหน้าผม“ทำไมไม่หัดว่ายน้ำ?” ผมถาม“ไม่ใช่ว่าไม่หัด เคยแล้วแต่ฉันโดนเพื่อนแกล้งดึงขา ฉันก็เลย...” มิกะพูดขึ้นมา“ใคร?” ผมถาม“......”“ใครที่เป็นคนทำเธอ?”ผมถามต่อ“ฉันไม่รู้สิ ตอนนั้นฉันจำไม่ได้หรอก อีกอย่างเรื่องมันก็นานแล้วด้วย ช่างมันเถอะ”มิกะบอกผม“ไม่เป็นไรนะ ต่อไปจะไม่มีใครกล้าทำอะไรเธออีกแล้ว”“.......”“ฉันจะปกป้องเธอเอง” ผมขยับแขนทั้งสองข้างเลื่อนขึ้นไปโอบกอดเธออย่างช้าๆ“นะ นาย ทำอะไรเนี่ย!” มิกะเอามือขึ้นมาปัดแขนทั้งสองข้างของผมออก แล้วเธอก็เดินจากผมไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่มิกะเดินจากผมไป มันทำให้หัวใจของผมเต้นแรงมาก แรงเหมือนกับอาจจะออกจากร่างกายของผม ผมคิดว่า...... ผมกำลัง “ตกหลุมรัก” ผู้หญิงคนนี้เข้าแล้ว ทั้งๆ ที่เราเจอกันแค่ไม่กี่วัน แบบนี้จะสามารถเรียกว่า “รักแรกพบ” ได้ไหมนะ? หรือผมจะต้องโทรหาตาแก่นั้นเพื่อปรึกษาเรื่องนี้ดี.....[TALK-MIKA]“คนบ้า” ฉันวิ่งเข้าห้องอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสบถออกมา อยู่ ๆ ก็เข้ามากอด ใครจะไม่อายบ้างล่ะ ฉันมองไปกระจกที่กำลังสะท้อนเงาของตัวเองอยู่ หน้าของฉันแดงระรืนอย่างก

  • รักร้ายๆ ของยัยตัวเล็ก!   Encounter 3

    “.....................”“อะไรล่ะ ไปไม่ได้หรอ? ”ฉันถามเรียวอิจิ“อืม เปล่านี่”เขาพูดแค่นั้น แล้วขับรถไปเรื่อย ๆ เราสองคนนั่งรถไปอย่างเงียบ ๆ ไม่นานก็ถึงจุดหมายปลายทาง เมื่อเรียวจอดรถ ฉันค่อย ๆ ก้าวเท้าเดินลงจากรถอย่างช้า ๆ มองซ้ายมองขวา สำรวจสถานที่ที่เรียวพาฉันมา นี่มันไม่ใช่ทะเลนิ เขาจอดห้างแห่งหนึ่งในเมืองชลบุรี พระเจ้านี่เขาพาฉันมาทำอะไรเนี่ย?“มิกะ”“...”“มานี่ ฉันจะพาเธอไปซื้อของ” เรียวพูดขึ้นพร้อมกับเดินมาจับมือฉัน และจูงฉันเดินออกจากรถ“ซื้ออะไรหรอ? ” ฉันถามด้วยความสงสัย“ฉันพึ่งพาเธอมาจากมหาลัย แล้วก็ขับรถมาที่นี่ เธอคิดว่า เธอเอาอะไรมาบ้างล่ะ? ” เรียวถาม“ก็จริง ฉันมานี่ฉันก็ไม่ได้พกอะไรมาด้วย นอกจากชุดที่ใส่อยู่ตอนนี้กับหนังสือเรียน” ฉันคิดในใจ“ดะ เดี๋ยวๆ ” ฉันพูดขึ้นก่อนจะเดิน“มีอะไร”“คือ มะ...มือ ของนายน่ะ ช่วยปล่อยฉัน กะ...ก่อน จะได้ไหม? ” ฉันถามเรี

  • รักร้ายๆ ของยัยตัวเล็ก!   Encounter 2

    ...ก๊อกๆๆ ...“นี่...มิกะ มีคนมาที่หน้าประตูแน่ะ”“งั้น ฉันคงต้องรบกวนนายไปเปิดประตูให้แล้วล่ะ”ฉันบอกเขา ฉันไม่ได้ตั้งใจจะใช้เขานะ แค่ตอนนี้ฉันยังไม่ว่างจะไปเปิดเอง แล้วเรียวอิจิก็เดินไปเปิดประตู โดยไม่ถามอะไรฉันสักคำ“หวัดดีมิกะ เสร็จรึยะ....กรี๊ด!!!”เสียงอัมพรร้องขึ้น น้ำเสียงของอัมพรมันทำให้ฉันต้องรีบวิ่งมาดู“อะ อัมพร เธอเป็นอะไรหรอ นี่เรียวอิจินายทำอะไรเพื่อนฉัน”ฉันขมวดคิ้วใส่ ก็ไม่พอใจไงที่เพื่อนรักของฉันต้องมากรีดร้องเพราะเรียวอิจิ ก็แค่ให้มาเปิดประตูเฉยๆ จะอะไรนักหนา มันสาหัสรึยังไงนะ“เปล่านะ ฉันแค่เดินมาเปิดประตูเฉยๆ ”เรียวอิจิตอบฉันราวกับรู้ว่าฉันจะพูดอะไร แล้วก็เดินออกจากหน้าประตูห้อง เขาสาวเท้าเดินเข้าห้องครัวโดยไม่สนใจอะไร“นะ นี่มันอะไรน่ะ มิกะเธอไม่ได้โดนมันทำอะไรใช่ไหม? ”อัมพรถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงแล้วมือก็กำลังเขย่าตัวฉัน“มะ ไม่ฉันไม่เป็นอะไร”ฉันบอกอัมพร“....”อัมพรมองหน้าฉันสลับกับมองดูเรียวอิจิ“อะ เอ่อ นี่เรียวอิจิ สุบรรณวารินทร์น่ะเรียวอิจิเค้าเป็น....”ฉันพูดยังไม่ทันจะจบก็มีเสียงของเรียวอิจิแทรกขึ้นมา“ผมเป็นสามี เอ๊ย!!! คู่หมั้นของมิกะครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะ

  • รักร้ายๆ ของยัยตัวเล็ก!   Encounter

    ปิ้งป่อง~เสียงลิฟท์เปิดออก ฉันเดินออกมาจากลิฟท์พร้อมกับทองไปตรงทางเดิน และต้องโฟกัสอยู่ที่จุด ๆ หนึ่งคือ หน้าห้องของฉันมีใครบางคนยืนอยู่ ฉันเลยรีบวิ่งเข้าไปถาม[TALK-RYOICH]“คุณๆ มาทำอะไรที่หน้าห้องของฉันคะ”เสียงผู้หญิงพูดขึ้นและถามด้วยความสงสัย“ผมมาหาคนที่ชื่อมิกะ สุวรรณวาปีครับ เธอเป็นคู่หมั้นของผม”พระเจ้าช่วยยัยนี่ตัวเล็กจริง ๆ เลย แต่รู้สึกว่าอย่าอื่นจะไม่เล็กด้วย“ฉะ...ฉันเองค่ะ”เธอตอบด้วยน้ำเสียงลุกลี้ลุกลน“เธอเองหรอ ที่เป็นคู่หมั้นของฉัน ตัวเล็กจริง ๆ เลย”ยัยนี่ตัวมากขนาดต้องก้มลงไปมองเลยล่ะ ยังกับเด็กประถม ให้ตายสิ[TALK-MIKA]“หา!!! นี่นายหาเรื่องฉันหรอ”ดู๊ดูมันทำ ไอ้เราก็อุตส่ารีบเข้ามาถามด้วยความหวังดี แล้วไหงถึงเป็นแบบนี้ไปได้เนี่ย“เปล่านี่ ฉันแค่พูดความจริง แล้วแบบนี้ฉันจะถูกข้อหาพรากผู้เยาว์ไหมเนี่ย? ”“นะ นายคิดว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่น่ะ”“จะอะไรซะอีกอีกล่ะ ก็เธอตัวเล็กแบบนี้อายุก็คงจะไม่เกิน 12-13 ปีล่ะนะ”“ขอโทษย่ะ ฉันมันอายุ 24 แล้ว ไม่ใช่เด็ก ๆ อย่างที่นายว่าหรอกนะ”“จริงหรอ!!! ไหนขอดูบัตรหน่อยดิ”“ไม่ ฝันไปเถอะ ถอยไป”ฉันบอกให้เค้าถอย“ไม่ถอย จะทำไม”“ฉันจะเข

  • รักร้ายๆ ของยัยตัวเล็ก!   บทนำ

    …Life is somehow strange……Sometimes it just by chance……Someone passing my path……ชีวิตคนเรา……บางทีก็มีเรื่องบังเอิญ เรื่องน่าแปลกใจ……ผ่านเข้ามาอย่างไม่คาดคิด….“ฮัลโหล” ผมรับโทรศัพท์ด้วยน้ำเบื่อหน่าย“ว่าไง.... เรียวอิจิ”“พ่อมีเรื่องจะบอก.....” ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงดีอกดีใจ“อะไร อย่าบอกนะว่า....” ปลายสายยังไม่ตอบผมกลับมา“....”“เรื่อง ดูตัวน่ะ!!! ไม่เอาน่าพ่อ นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว.....” ผมพูดยังไม่ทันจะจบปลายสายก็ตอบกลับมา“ก็ไม่ใช่เรื่องดูตัวหรอกนะ”“แล้วเรื่องอะไร ถ้าไม่ใช่เรื่องดูตัว อย่างพ่อมีเรื่องอื่นด้วยหรอ” จริงๆ ผมโดนพ่อชวนไปดูตัวมาแล้วไม่ต่ำกว่า 30 ครั้ง และทุกครั้งที่ผมไปเจอคู่ดูตัวแต่ละคนนะ โห!!! เจอแต่ผู้หญิงประเภทชอบแต่งตัว รักสวยรักงาม เจออะไรนิดๆ หน่อยๆ ไม่ได้เป็นโวยวายทุกครั้ง ผมทนไม่ได้หรอกแค่นั้นยังไม่พอนะ เวลาไปเดินเล่นด้วยกันแบบว่าไปเดินทำความรู้จักกันนะ ชอบบ่นว่าเหนื่อย ชอบไปในที่ๆ ผมไม่ชอบไป อย่าง ร้านเสื้อผ้า ร้านเสริมสวยไรงี้บอกตรงๆ เลยว่าแม่พวกนี้ไม่ใช่ผู้หญิงในอุดมคติผมเลย ผู้หญิงในอุดมคติผมนะจะต้องเป็นคนตัวเล็ก น่ารัก อกใหญ่นิดๆ นั้นแหละครับ ผม

더보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status