تسجيل الدخولمشاركة
หลงรัก
تاريخ النشر:
2026-07-18 22:30:21[TALK-RYOICH]
“ว่ายน้ำไม่เป็น?” ผมพูดขึ้น
“ใช่” มิกะพูดขึ้นพร้อมกับเอามือลงจากหน้าผม
“ทำไมไม่หัดว่ายน้ำ?” ผมถาม
“ไม่ใช่ว่าไม่หัด เคยแล้วแต่ฉันโดนเพื่อนแกล้งดึงขา ฉันก็เลย...” มิกะพูดขึ้นมา
“ใคร?” ผมถาม
“......”
“ใครที่เป็นคนทำเธอ?”ผมถามต่อ
“ฉันไม่รู้สิ ตอนนั้นฉันจำไม่ได้หรอก อีกอย่างเรื่องมันก็นานแล้วด้วย ช่างมันเถอะ”มิกะบอกผม
“ไม่เป็นไรนะ ต่อไปจะไม่มีใครกล้าทำอะไรเธออีกแล้ว”
“.......”
“ฉันจะปกป้องเธอเอง” ผมขยับแขนทั้งสองข้างเลื่อนขึ้นไปโอบกอดเธออย่างช้าๆ
“นะ นาย ทำอะไรเนี่ย!” มิกะเอามือขึ้นมาปัดแขนทั้งสองข้างของผมออก แล้วเธอก็เดินจากผมไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่มิกะเดินจากผมไป มันทำให้หัวใจของผมเต้นแรงมาก แรงเหมือนกับอาจจะออกจากร่างกายของผม ผมคิดว่า...... ผมกำลัง “ตกหลุมรัก” ผู้หญิงคนนี้เข้าแล้ว ทั้งๆ ที่เราเจอกันแค่ไม่กี่วัน แบบนี้จะสามารถเรียกว่า “รักแรกพบ” ได้ไหมนะ? หรือผมจะต้องโทรหาตาแก่นั้นเพื่อปรึกษาเรื่องนี้ดี.....
[TALK-MIKA]
“คนบ้า” ฉันวิ่งเข้าห้องอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสบถออกมา อยู่ ๆ ก็เข้ามากอด ใครจะไม่อายบ้างล่ะ ฉันมองไปกระจกที่กำลังสะท้อนเงาของตัวเองอยู่ หน้าของฉันแดงระรืนอย่างกับลูกมะเขือเทศ หัวใจของฉันก็เต้นแรง แรงซะจนฉันหายใจแทบไม่ออก นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับฉันกันแน่ ฉันเป็นอะไร หรือว่าฉันจะชอบเรียวเข้าแล้ว..
“มิกะ”
“.....”
“เธอ ... ไม่เป็นอะไรนะ” เรียวอิจิถามฉัน
“ฉะ ฉันไม่เป็นอะไร กะ ก็ แค่.....” ฉันกำลังจะพูดอะไรเนี่ย คิดไม่ออก!
“แค่อะไร ไม่สบายหรอ หรือเป็นไข้ หรือว่าเธอเจ็บขา”
“ฉะ ฉันแค่รู้สึกไม่ค่อยสบายนิดหน่อยน่ะ” ฉันตอบเรียวอิจิ พร้อมกับก้าวเท้าเดินไปห้องอาบน้ำ
....... ซ่า ซ่า ........
เสียงน้ำไหลออกจากฝักบัว น้ำค่อยๆ ไหลลงตามร่างกายของฉันอย่างช้าๆ น้ำทำให้ฉันรู้สึกว่าหัวมันโล่ง ตั้งแต่ที่ฉันมาที่นี่กับเรียวอิจิ ฉันเริ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่เป็นตัวของเองเลย เวลาเห็นหน้าเรียวรู้สึกว่าหัวใจมันเต้นแรงผิดปกติ แล้วเมื่อกี้ตอนที่เรียวถามฉัน แทนที่ฉันจะรู้สึกว่ามันน่ารำคาญ แต่กลับรู้สึกดีใจที่เขาถามซะงั้น เฮ้อออ... เป็นอะไรไปนะตัวเรา หลังอาบน้ำเสร็จ ฉันเดินมาแต่งตัวด้วยชุดนอนสีชมพูตัวโปรด จากนั้นเดินออกจากห้องนอนตรงไปที่ห้องครัว........
แกร็ก ๆ ๆ ๆ ๆ เสียงดังมาจากห้องครัว ฉันรีบเดินไปหยิบไม้กวาด แล้ววิ่งมาที่ห้องครัวทันที!!!
“มิกะ มีอะไรหรอ? ” เรียวอิจิถามฉันพร้อมกับวางจานอะไรบางอย่างลงที่โต๊ะอาหาร
“คะ คือ”
“เธอถือไม้กวาดมาทำไม? ”
“ฉะ ฉันเข้าใจว่าเป็นโจรน่ะ ก็เลยยย”ฉันตอบพร้อมวางไม้กวาดลง
“โจร”
“........”
“โจรอะไรจะหน้าตาดีขนาดนี้”เรียวอิจิตอบฉัน
“หลงตัวเองจังนะ”ฉันบอก
“หิวข้าวใช่ไหม? ”เรียวอิจิถาม
“ใช่ ฉันหิว ก็เลยตั้งใจจะมาหาอะไรกิน”
“พอดีเลย ฉันทำกับข้าวเสร็จแล้ว กะว่าจัดโต๊ะเสร็จแล้วจะไปเรียกเธอลงมากิน แต่เธอ....”
“ดันลงมาก่อน”ฉันตอบก่อนที่เรียวจะพูดจบประโยค
“อืม นั่งลงสิ”เรียวอิจิพูดกับฉันพร้อมยื่นจานอาหารให้ จากนั้นเรียวอิจิก็เดินไปนั่งเก้าอี้ตัวที่อยู่ตรงกันข้ามกับฉัน
“มิกะ”
“ ….”
“เธอเคยคิดที่อยากจะสร้างครอบครัวกับใครสักคนไหม? ”
“ก็ต้องอยากสิ ทำไม นายถึงถามฉันแบบนั้น”
“ฉันแค่อยากรู้ว่าเธอ คิดยังไงกับเรื่องแบบนี้”
“ฉันไม่คิดอะไรมากหรอก ฉันคิดแค่ว่า ในชีวิตนี้จะมีใครที่สามารถดูแลชีวิตทั้งชีวิตของฉันได้ไหม? ก็เท่านั้นเอง เรื่องเงินทอง ฉันไม่ได้สนใจ เพราะที่บ้านฉันรวยอยู่แล้ว”
“ฉันก็แค่ถาม จะตอบอะไรยาวววววว ขนาดนั้น”
“ก็ฉันอยากตอบไง นายอยากมีปัญหาหรอ”
“ไม่ครับ ไม่อยากมีปัญหากับเมีย (ในอนาคต) อ่ะ"
แกร๊งงงง.....เสียงช้อนกระทบลงกับพื้น เสียงของมันเปล่งออกมาโดยไม่ตั้งตัววว
"คะ คะ คะ....ใคร"
[TALK-RYOICH]
"ยัยนี่ ! บ้านหลังนี้ ยังมีใครอีก นอกจากฉันกับเธอ" เชื่อคุณเธอเลยสิครับทุกท่าน ใครจะไปนึกไปฝันว่าจะมีคนแบบนี้อยู่บนประเทศไทยจริงๆ ถึงจะมีจริงๆ ก็ไม่ควรเป็นยัยนี่สิครับ พระเจ้าบ้าบอ ตอนสร้างยัยนี่มาให้ผม แก้วความบื้อมันคงจะหกลงหม้อเยอะไปหน่อยสินะ แต่เอาจริงๆ ผมก็ไม่ได้นับถือพระเจ้าอะไรนั้นหรอกนะ........
"ฉะ ฉันหรอ.....เรียว"
"ใช่ ฉันพูดกับเธอไงมิกะ ฉันพูดตรงๆนะ ตอนนี้ฉันเริ่มรักเธอเข้าแล้วล่ะ"
"เริ่มหรอ? ไม่เอาเริ่มสิ เอาชัวร์ๆสิ"
"ได้ งั้น....."
"ว๊ายยย"เสียงของมิกะอุทานขึ้น เพราะอยู่ดีๆ ผมก็อุ้มเธอขึ้นจากเก้าอี้ แล้วเดินไปที่แห่งหนึ่งในบ้าน
"ร้องทำไมกันครับที่รัก"ผมถามด้วยความสงสัย
"อยู่ๆ นายก็อะ ... อุ้มฉันนิ จะไม่ให้ตกใจได้ยังไงล่ะ ละ....แล้วนี่ จะพาฉันไปไหนกัน เรายังกินข้าวกันอยู่นะ"
"งั้นกินฉันแทนนะ"ผมกระซิบข้างๆหูของมิกะ แต่จู่ๆ มิกะก็เงียบ เธอไม่ได้พูดอะไรจนกระทั่งผมเดินมาถึงห้องนอนของเราทั้งคู่ จริงๆ ผมกะจะให้มิกะนอนห้องนี้ แล้วผมจะไปนอนโซฟาชั้นล่างแทน แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่า ทำไม? อยู่ๆผมก็อยากนอนด้วย....
"นั่งรอตรงนี้นะครับ"ผมค่อยๆวางมิกะลงที่เตียงอย่างช้าๆ ราวกับว่ามิกะคือแก้วที่เปราะบาง ผมหันตัวกลับ และกำลังจะเดินออกไปจากเตียง แต่ว่า.....
"นะ นายจะไปไหนหรอ?" มิกะถามผม พร้อมกับมือที่คว้าที่แขนของผมไว้ข้างนึง
"เดี๋ยวมา รอแปปนะครับ" สิ้นประโยคผมเดินไปที่กระเป๋าของผมอย่างรวดเร็ว เพื่อหาของบางอย่างมาให้มิกะ
"ฉันให้เธอ"ผมยื่นแหวนวงนึงให้กับมิกะ "มันอาจจะดูไม่ค่อยมีค่า แต่ว่าเชื่อฉันเถอะ ฉันอยากให้เธอรับไว้"
"เพราะอะไร ถึงอยากให้ฉันรับไว้ล่ะ เราเจอกัน รู้จักกันแค่ไม่กี่วันเองนะ"เธอตอบผมกลับมา ตอนนี้ในใจผม เริ่มปวดเล็กน้อย ผมรู้สึกว่ามันจุกในอก ไม่รู้สิครับ ผมรู้สึกไม่ค่อยดีเลยครับ.....
"นายใส่มันให้ฉันได้ไหม?"จู่ๆ ผมรู้สึกงงๆ กับคำพูดของมิกะ ใส่? ใส่อะไร? ............ "กะ กะ ก็ใส่ไอ้นั้นไง" เธอตอบผมด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ใบหน้าของเธอแดงอย่างกับลูกมะเขือเทศ ริมฝีปากก็ช่างน่าหลงไหลจริงๆ ผมได้สวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายให้มิกะ พร้อมจุมพิตลงที่แหวนอย่างเบาๆ "โทษนะมิกะ ฉันคิดว่า ฉันน่าจะทนไม่ไหวแล้วล่ะ" ผมกระซิบเบาๆที่ข้างหูของมิกะ
"มะ หมาย คะ ความ ว่าอะไร" มิกะถามผมพร้อมกับเบือนหน้าหนีจากผม มันทำให้ผมรู้สึกอยากจะไปต่ออีกสักนิดนึง ตอนแรกก็กะว่าจะแค่หยอกๆ ตอนนี้ไม่น่าจะหยอกแล้วล่ะ เพราะบางอย่างของผมกำลังถูกใบหน้าอันเย้ายวนของมิกะปลุกให้มันตื่นขึ้นมา....
[TALK-MIKA]
"ระ เรียว อะ ไอ้นั้น ของนาย ทำไมถึง?"
"ตื่นเพราะเธอนั้นแหละมิกะ" เรียวอิจิกระซิบที่ข้างหูของฉัน
"มะ มัน จะ จะ เป็น พะ เพราะฉันได้ยังไง"
"อยากรู้ไหมล่ะ"
"..........."
"ไม่ตอบ ฉันจะถือว่า เธออยากรู้นะ"
"....ว๊ายยยยย......."
[TALK-RYOICH]
เสียงมิกะร้องด้วยความตกใจ พร้อมกับเอามือโอบที่คอของผมอัตโนมัติด้วยความตกใจ ผมยกตัวของมิกะขึ้นจากพื้น จากนั้นก็เดินไปที่เตียงที่อยู่ในห้องนอนชั้น 2 ของบ้าน ระหว่างที่ผมกำลังเดินขึ้นบันไดทีละขั้น บรรยากาศรอบข้างมันช่างเงียบสงบ เงียบขนาดที่ผมได้ยินเสียงหัวใจของผมเต้น มันดังมาก เหมือนกับจะหลุดออกมาจากร่างกายของผมเลย แต่คงไม่ใช่แค่ของผมคนเดียวที่ดังแบบนี้แน่นอน ของมิกะเองก็ดังเหมือนกัน
"ระ เรียว"
"..........."
"สะ เสียง หะ หัว หัวใจ มะ มันดังมากเลย"มิกะพูดตะกุกตะกัก
"ใช่ ของฉันก็ดังเหมือนกัน"ผมตอบ
"มะ มัน ระ ร้อน เนอะ"
"............"
"ถะ ถ้า ฉะ ฉัน ถะ ถอด เสื้อตั้งแต่ตอนนี้ จะ ปะ เป็นอะไรไหม?"เธอถามผมด้วยความเขินอาย แต่ผมคงไม่รอขนาดนั้นหรอกครับ ผมวางมิกะลงหน้าประตู พร้อมกับยื่นมือไปจับที่ลูกบิดประตู เพื่อเปิดมันออก......
أحدث فصل
รักร้ายๆ ของยัยตัวเล็ก! เริ่มต้นใหม่
"ฉันถอดเอง" น้ำเสียงแหบพร่าของเขาที่กระซิบอยู่ข้างใบหูทำเอาสติสัมปชัญญะของฉันกระเจิดกระเจิงไปจนหมดสิ้น ดวงตาคมกริบของเรียวที่ทอดมองมาในตอนนี้ไม่ได้มีความเยือกเย็นหรือสงบนิ่งเหมือนอย่างเคย มันเต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความปรารถนาที่ถูกกักเก็บเอาไว้มาเนิ่นนาน และตอนนี้... มันกำลังจะแผดเผาฉันให้หลอมละลายคามือของเขาฉันเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อรู้สึกได้ถึงปลายนิ้วร้อนผ่าวที่ค่อยๆ เกี่ยวสายเดี่ยวชุดนอนสีชมพูตัวโปรดของฉันให้เลื่อนหลุดออกจากหัวไหล่มนอย่างเชื่องช้า สัมผัสของเขามันชวนให้วาบหวิวเสียจนฉันต้องเผลอจิกปลายเล็บลงบนท่อนแขนแกร่งของเขาเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวผ้าซาตินเนื้อนุ่มลื่นไหลผ่านผิวหนังของฉันลงไปกองอยู่ที่เอว เผยให้เห็นลาดไหล่และเนินอกที่กำลังกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักหน่วงตา
รักร้ายๆ ของยัยตัวเล็ก! หลงรัก
[TALK-RYOICH]“ว่ายน้ำไม่เป็น?” ผมพูดขึ้น“ใช่” มิกะพูดขึ้นพร้อมกับเอามือลงจากหน้าผม“ทำไมไม่หัดว่ายน้ำ?” ผมถาม“ไม่ใช่ว่าไม่หัด เคยแล้วแต่ฉันโดนเพื่อนแกล้งดึงขา ฉันก็เลย...” มิกะพูดขึ้นมา“ใคร?” ผมถาม“......”“ใครที่เป็นคนทำเธอ?”ผมถามต่อ“ฉันไม่รู้สิ ตอนนั้นฉันจำไม่ได้หรอก อีกอย่างเรื่องมันก็นานแล้วด้วย ช่างมันเถอะ”มิกะบอกผม“ไม่เป็นไรนะ ต่อไปจะไม่มีใครกล้าทำอะไรเธออีกแล้ว”“.......”“ฉันจะปกป้องเธอเอง” ผมขยับแขนทั้งสองข้างเลื่อนขึ้นไปโอบกอดเธออย่างช้าๆ“นะ นาย ทำอะไรเนี่ย!” มิกะเอามือขึ้นมาปัดแขนทั้งสองข้างของผมออก แล้วเธอก็เดินจากผมไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่มิกะเดินจากผมไป มันทำให้หัวใจของผมเต้นแรงมาก แรงเหมือนกับอาจจะออกจากร่างกายของผม ผมคิดว่า...... ผมกำลัง “ตกหลุมรัก” ผู้หญิงคนนี้เข้าแล้ว ทั้งๆ ที่เราเจอกันแค่ไม่กี่วัน แบบนี้จะสามารถเรียกว่า “รักแรกพบ” ได้ไหมนะ? หรือผมจะต้องโทรหาตาแก่นั้นเพื่อปรึกษาเรื่องนี้ดี.....[TALK-MIKA]“คนบ้า” ฉันวิ่งเข้าห้องอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสบถออกมา อยู่ ๆ ก็เข้ามากอด ใครจะไม่อายบ้างล่ะ ฉันมองไปกระจกที่กำลังสะท้อนเงาของตัวเองอยู่ หน้าของฉันแดงระรืนอย่างก
รักร้ายๆ ของยัยตัวเล็ก! Encounter 3
“.....................”“อะไรล่ะ ไปไม่ได้หรอ? ”ฉันถามเรียวอิจิ“อืม เปล่านี่”เขาพูดแค่นั้น แล้วขับรถไปเรื่อย ๆ เราสองคนนั่งรถไปอย่างเงียบ ๆ ไม่นานก็ถึงจุดหมายปลายทาง เมื่อเรียวจอดรถ ฉันค่อย ๆ ก้าวเท้าเดินลงจากรถอย่างช้า ๆ มองซ้ายมองขวา สำรวจสถานที่ที่เรียวพาฉันมา นี่มันไม่ใช่ทะเลนิ เขาจอดห้างแห่งหนึ่งในเมืองชลบุรี พระเจ้านี่เขาพาฉันมาทำอะไรเนี่ย?“มิกะ”“...”“มานี่ ฉันจะพาเธอไปซื้อของ” เรียวพูดขึ้นพร้อมกับเดินมาจับมือฉัน และจูงฉันเดินออกจากรถ“ซื้ออะไรหรอ? ” ฉันถามด้วยความสงสัย“ฉันพึ่งพาเธอมาจากมหาลัย แล้วก็ขับรถมาที่นี่ เธอคิดว่า เธอเอาอะไรมาบ้างล่ะ? ” เรียวถาม“ก็จริง ฉันมานี่ฉันก็ไม่ได้พกอะไรมาด้วย นอกจากชุดที่ใส่อยู่ตอนนี้กับหนังสือเรียน” ฉันคิดในใจ“ดะ เดี๋ยวๆ ” ฉันพูดขึ้นก่อนจะเดิน“มีอะไร”“คือ มะ...มือ ของนายน่ะ ช่วยปล่อยฉัน กะ...ก่อน จะได้ไหม? ” ฉันถามเรี
รักร้ายๆ ของยัยตัวเล็ก! Encounter 2
...ก๊อกๆๆ ...“นี่...มิกะ มีคนมาที่หน้าประตูแน่ะ”“งั้น ฉันคงต้องรบกวนนายไปเปิดประตูให้แล้วล่ะ”ฉันบอกเขา ฉันไม่ได้ตั้งใจจะใช้เขานะ แค่ตอนนี้ฉันยังไม่ว่างจะไปเปิดเอง แล้วเรียวอิจิก็เดินไปเปิดประตู โดยไม่ถามอะไรฉันสักคำ“หวัดดีมิกะ เสร็จรึยะ....กรี๊ด!!!”เสียงอัมพรร้องขึ้น น้ำเสียงของอัมพรมันทำให้ฉันต้องรีบวิ่งมาดู“อะ อัมพร เธอเป็นอะไรหรอ นี่เรียวอิจินายทำอะไรเพื่อนฉัน”ฉันขมวดคิ้วใส่ ก็ไม่พอใจไงที่เพื่อนรักของฉันต้องมากรีดร้องเพราะเรียวอิจิ ก็แค่ให้มาเปิดประตูเฉยๆ จะอะไรนักหนา มันสาหัสรึยังไงนะ“เปล่านะ ฉันแค่เดินมาเปิดประตูเฉยๆ ”เรียวอิจิตอบฉันราวกับรู้ว่าฉันจะพูดอะไร แล้วก็เดินออกจากหน้าประตูห้อง เขาสาวเท้าเดินเข้าห้องครัวโดยไม่สนใจอะไร“นะ นี่มันอะไรน่ะ มิกะเธอไม่ได้โดนมันทำอะไรใช่ไหม? ”อัมพรถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงแล้วมือก็กำลังเขย่าตัวฉัน“มะ ไม่ฉันไม่เป็นอะไร”ฉันบอกอัมพร“....”อัมพรมองหน้าฉันสลับกับมองดูเรียวอิจิ“อะ เอ่อ นี่เรียวอิจิ สุบรรณวารินทร์น่ะเรียวอิจิเค้าเป็น....”ฉันพูดยังไม่ทันจะจบก็มีเสียงของเรียวอิจิแทรกขึ้นมา“ผมเป็นสามี เอ๊ย!!! คู่หมั้นของมิกะครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะ
รักร้ายๆ ของยัยตัวเล็ก! Encounter
ปิ้งป่อง~เสียงลิฟท์เปิดออก ฉันเดินออกมาจากลิฟท์พร้อมกับทองไปตรงทางเดิน และต้องโฟกัสอยู่ที่จุด ๆ หนึ่งคือ หน้าห้องของฉันมีใครบางคนยืนอยู่ ฉันเลยรีบวิ่งเข้าไปถาม[TALK-RYOICH]“คุณๆ มาทำอะไรที่หน้าห้องของฉันคะ”เสียงผู้หญิงพูดขึ้นและถามด้วยความสงสัย“ผมมาหาคนที่ชื่อมิกะ สุวรรณวาปีครับ เธอเป็นคู่หมั้นของผม”พระเจ้าช่วยยัยนี่ตัวเล็กจริง ๆ เลย แต่รู้สึกว่าอย่าอื่นจะไม่เล็กด้วย“ฉะ...ฉันเองค่ะ”เธอตอบด้วยน้ำเสียงลุกลี้ลุกลน“เธอเองหรอ ที่เป็นคู่หมั้นของฉัน ตัวเล็กจริง ๆ เลย”ยัยนี่ตัวมากขนาดต้องก้มลงไปมองเลยล่ะ ยังกับเด็กประถม ให้ตายสิ[TALK-MIKA]“หา!!! นี่นายหาเรื่องฉันหรอ”ดู๊ดูมันทำ ไอ้เราก็อุตส่ารีบเข้ามาถามด้วยความหวังดี แล้วไหงถึงเป็นแบบนี้ไปได้เนี่ย“เปล่านี่ ฉันแค่พูดความจริง แล้วแบบนี้ฉันจะถูกข้อหาพรากผู้เยาว์ไหมเนี่ย? ”“นะ นายคิดว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่น่ะ”“จะอะไรซะอีกอีกล่ะ ก็เธอตัวเล็กแบบนี้อายุก็คงจะไม่เกิน 12-13 ปีล่ะนะ”“ขอโทษย่ะ ฉันมันอายุ 24 แล้ว ไม่ใช่เด็ก ๆ อย่างที่นายว่าหรอกนะ”“จริงหรอ!!! ไหนขอดูบัตรหน่อยดิ”“ไม่ ฝันไปเถอะ ถอยไป”ฉันบอกให้เค้าถอย“ไม่ถอย จะทำไม”“ฉันจะเข
รักร้ายๆ ของยัยตัวเล็ก! บทนำ
…Life is somehow strange……Sometimes it just by chance……Someone passing my path……ชีวิตคนเรา……บางทีก็มีเรื่องบังเอิญ เรื่องน่าแปลกใจ……ผ่านเข้ามาอย่างไม่คาดคิด….“ฮัลโหล” ผมรับโทรศัพท์ด้วยน้ำเบื่อหน่าย“ว่าไง.... เรียวอิจิ”“พ่อมีเรื่องจะบอก.....” ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงดีอกดีใจ“อะไร อย่าบอกนะว่า....” ปลายสายยังไม่ตอบผมกลับมา“....”“เรื่อง ดูตัวน่ะ!!! ไม่เอาน่าพ่อ นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว.....” ผมพูดยังไม่ทันจะจบปลายสายก็ตอบกลับมา“ก็ไม่ใช่เรื่องดูตัวหรอกนะ”“แล้วเรื่องอะไร ถ้าไม่ใช่เรื่องดูตัว อย่างพ่อมีเรื่องอื่นด้วยหรอ” จริงๆ ผมโดนพ่อชวนไปดูตัวมาแล้วไม่ต่ำกว่า 30 ครั้ง และทุกครั้งที่ผมไปเจอคู่ดูตัวแต่ละคนนะ โห!!! เจอแต่ผู้หญิงประเภทชอบแต่งตัว รักสวยรักงาม เจออะไรนิดๆ หน่อยๆ ไม่ได้เป็นโวยวายทุกครั้ง ผมทนไม่ได้หรอกแค่นั้นยังไม่พอนะ เวลาไปเดินเล่นด้วยกันแบบว่าไปเดินทำความรู้จักกันนะ ชอบบ่นว่าเหนื่อย ชอบไปในที่ๆ ผมไม่ชอบไป อย่าง ร้านเสื้อผ้า ร้านเสริมสวยไรงี้บอกตรงๆ เลยว่าแม่พวกนี้ไม่ใช่ผู้หญิงในอุดมคติผมเลย ผู้หญิงในอุดมคติผมนะจะต้องเป็นคนตัวเล็ก น่ารัก อกใหญ่นิดๆ นั้นแหละครับ ผม
قد تعجبك أيضًا
คลั่งรักเมียแต่ง
ชะนีติดมันส์221.5K وجهات النظرคุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อวินจงมี่1.1M وجهات النظرบ่วงวิวาห์ ภรรยาตราบาป พันธะร้าย เจ้าสาวสีดำ
เด็กลำดับที่สิบหก450.5K وجهات النظرรวมเรื่องแซ่บ (7) NC20+
Beefy Cat91.5K وجهات النظرบงการรักเมียจำนน
Duangkwan119 وجهات النظرเมียเด็กของนายหัวนที
จินต์พิชา96 وجهات النظرกบฏรักหัวใจปรารถนา
ลิลลี่ โจนส์129 وجهات النظرBad Superstar ผู้ชายคนนี้สร้างภาพ!
Chorchorwa66 وجهات النظر
