14 วัน ขอรักฉันคืน : บทที่ 2

“ทำไมต้องขอโทษ ทุกวันนี้ฉันมีรายได้ต่อเดือนมากกว่าช่วยทำฟาร์มให้ที่บ้านทั้งปีเสียอีก ส่วนเธอ เธอคือนางเอกอันดับหนึ่งของประเทศ เธอโด่งดังกว่านางเอกทุกคนในรอบสิบปี และนี่เป็นทางที่เราสองคนยินดีที่จะเดิน เพราะฉะนั้นอย่าไปคิดอะไรมากอีกเลยนะ ใช้ชีวิตให้เต็มที่ และอย่าลืมดูแลสุขภาพเท่านั้นก็พอ”

พูดจบมนต์ชนกก็ส่งเธอลงตรงหน้าคลับชั้นสูง ก่อนให้คนรถขับไปส่งเธอต่อที่บ้าน แล้วค่อยวนกลับมารับดาราสาวอีกที...

ณรันดาเปลี่ยนชุดเป็นเดรสสายเดี่ยวรัดรูปสีเบจความยาวเหนือเข่า เครื่องประดับสีทอง รวบผมสีน้ำตาลอ่อนเป็นมวยหลวมๆ ทิ้งปอยผมบางส่วนตกลงมาระร่องอกอวบอิ่ม

เธอสวมส้นสูงแปดนิ้วแบบเปลือยสีเดียวกับเครื่องประดับ ส่งให้เรียวขาขาวผ่องเพรียวสวยและมีสะโพกผายกลมกลึง

สายตาทุกคู่พุ่งตรงมาที่เธอทันที แทบทุกคนมองอย่างชื่นชม ผู้ชายโดยมากล้วนหลงเสน่ห์เธอตั้งแต่แรกเห็น ณรันดายิ้มทักทายทุกคนโดยไม่มีใครกล้าแสดงท่าทีคุกคาม

“แหม กว่าจะมาได้ เธอปล่อยให้หุ้นส่วนคนใหม่ของฉันคอยเก้อ” วริตาเห็นหญิงสาวก็รีบเดินเข้ามาคล้องแขนแล้วพามาที่โต๊ะ ผู้คนในนั้นล้วนเป็นที่คุ้นหน้าคุ้นตาดีในแวดวงชั้นสูง

“โครงการนี้เป็นรีสอร์ตหรูฝั่งทะเลอันดามัน ผลตอบแทนสูงคุ้มค่าเงิน ควบคุมงานโดยทีมงานมืออาชีพ คู่ควรที่เธอจะลงทุน... อ้อ แล้วปันผลรอบก่อนฉันสั่งให้เลขาโอนเข้าบัญชีเธอแล้วนะ หกเดือนสามสิบล้าน ไม่เลวเลยใช่ไหม” สาวสวยอดีตดาราและนางแบบชื่อดังที่ผันตัวมาทำธุรกิจหัวเราะร่า

ณรันดาที่มีรายได้เหลือเฟือและไม่เคยคิดมากเรื่องการใช้จ่ายมาแต่ไหนแต่ไรจึงตอบตกลง เพียงแต่ว่ายอดลงทุน ซึ่งคล้ายกับเป็นการกู้ยืมเงินเพื่อการก่อสร้างอภิมหาโปรเจกต์ในครั้งนี้ของ วริตานั้น ค่อนข้างจะมีมูลค่าสูงอยู่สักหน่อย

“คราวนี้ร้อยล้านถ้วน ทุกคนบนโต๊ะนี้โอนเข้าบัญชีฉันแล้ว จ่ายผลตอบแทนเมื่อครบเดือนที่สาม เพราะเงินลงทุนสูงต้องรีบส่งคืนผู้ร่วมทุนเดี๋ยวเครดิตฉันจะเสีย” ขณะที่พูดเจ้าตัวก็ส่งแชมเปญให้ดาราสาวไปพร้อมกันด้วย

และเมื่อณรันดาจัดการส่งข้อความบอกตัวแทนให้โอนเงินจำนวนนี้ให้วริตาเสร็จ ทั้งโต๊ะก็ลุกขึ้นยืนชูแก้วแสดงความยินดีกับรางวัลสูงสุดในอาชีพนักแสดงของเธอ

“แด่ดาวทองของเดียร์น่า นางเอกที่ทุกคนต้องยอมสยบ ข่าวว่าเธอไปโชว์ตัวแค่ไม่กี่นาทีก็รับทรัพย์เป็นล้านๆ แล้ว เวลาแต่ละนาทีของเธอช่างมีค่าจริงๆ” วริตายิ้มกว้างมองอีกฝ่ายด้วยความชื่นชม ความสนิทสนมและการรักษาคำพูดคือคุณสมบัติพิเศษของเพื่อนคนนี้ ซึ่งทำให้ณรันดารู้สึกวางใจ และแทบไม่มีครั้งไหนเลยตลอดสามปีที่ผู้หญิงคนนี้จะผิดคำพูดกับเธอ

ดังนั้นแม้อีกฝ่ายจะไม่ค่อยกินเส้นกับมนต์ชนกเท่าไร แต่สำหรับเธอแล้ววริตาถือเป็นคนที่คบได้

“ขอบคุณที่ทุกคนมาร่วมแสดงความยินดีกับฉันนะคะ เชิญสนุกกันต่อเถอะ พรุ่งนี้ฉันมีนัดไปหาหมอ นี่ก็ฝืนร่างกายมาคุยธุระกับพวกคุณ ขอฉันนั่งดื่มเงียบๆ ที่บาร์แทนก็แล้วกัน” พูดจบก็ปลีกตัวออกมาจากโต๊ะที่ทุกคนกำลังสนุกกันได้ที่ อาการปวดหัวเริ่มจู่โจมเธออีกครั้ง และเพียงแค่เปลี่ยนอิริยาบถอาการหน้ามืดก็ตามมา

“เฮ้อ นี่ฉันเป็นอะไรนะ แค่ทำงานติดต่อกันเจ็ดวันไม่มีวันหยุด นอนวันละสี่ชั่วโมงแค่นี้ สาวสวยอายุยี่สิบสี่ต้องรับมือได้อยู่แล้วสิน่า ฉันออกจะแข็งแรง เล่นบทบู๊ยังไม่เคยต้องใช้แสตนอินเลยแม้แต่ครั้งเดียว” ขณะที่พูดมือก็คลึงขมับไปด้วย ก่อนที่บาร์เทนเดอร์จะวางพิงค์เลดี้ค็อกเทลรสชาติโปร่งซึ่งเบสิกมากให้กับเธอ

“ฉันไม่ได้สั่งเจ้านี่ ฉันสั่งมาร์ตินี่ ฟังผิดหรือเปล่า” ดาราสาวหันไปย้ำ เธอส่ายหน้าช้าๆ อาการปวดศีรษะเริ่มรุนแรงมากขึ้นทุกที แต่คำตอบที่ได้มา กลับทำให้คิ้วเรียวสวยต้องขมวดเข้าหากัน

“คุณผู้ชายที่นั่งข้างๆ สั่งให้คุณครับ ส่วนมาร์ตินี่ของคุณเขารับไปแทนแล้ว” จบประโยคนั้นดวงตากลมโตก็หันขวับไปจ้องคนข้างๆ ทันที แต่แล้วก็ต้องอ้าปากค้าง จากที่กำลังฉุนๆ กลายเป็นว่าต้องช็อกซีนีม่าครั้งยิ่งใหญ่

“คุ คุณใหญ่ คุณมาทำอะไรที่นี่” จากที่เคยเก่งกล้า ฝ่าขวากหนามร้อยพันก่อนจะขึ้นมาเป็นดาวจรัสฟ้าได้อย่างทุกวันนี้ แทบไม่น่าเชื่อเลยว่าเมื่อคนเข้มแข็งอย่างเธอได้มาอยู่ตรงหน้าอธิป ณรันดาจะกลับกลายไปเป็นสาวน้อยอายุสิบแปดที่ยังไม่ประสาเหมือนเมื่อวันวาน  แถมเธอยังมีอาการกลัวเขาจนตัวสั่นเพราะยังรู้สึกผิดกับเขาอยู่

แต่ทว่า... มันก็ห้าปีมาแล้วนี่นะ

ดวงตากลมโตคู่สวยจับจ้องใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่มีเสน่ห์มากขึ้นกว่าเดิมเพราะอายุที่เพิ่มขึ้น กระนั้นเธอก็ยังสัมผัสได้ถึงความเย็นชาของอีกฝ่าย เวลานี้เขาก็คงอายุยี่สิบเก้าแล้ว ดวงตาคมสีสนิมคู่นั้นยังแฝงความมุ่งมั่นเอาจริงไว้เหมือนเดิม เขาเป็นอีกคนที่ใจแข็ง พูดคำไหนคำนั้น จริงจังกับทุกสิ่งและมีกฎเกณฑ์ให้กับทุกๆ เรื่องเสมอ

“ผมนัดคู่หมั้นไว้ ตั้งใจจะมาแสดงความยินดีที่นิทรรศการภาพถ่ายของเธอที่สิงคโปร์ได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี เรานัดกันที่นี่แต่เครื่องเธอดีเลย์”

“แต่ข่าวว่าคุณไปดูงานที่ปักกิ่ง” พูดไปแล้วก็อยากตบปากตัวเองเสียนัก จากประโยคนี้เขาคงอ่านเธอทะลุปรุโปร่งว่ายังคงสนใจติดตามข่าวคราวของเขาอยู่

แต่อธิปก็ไม่ใจร้าย เขาไม่พาตัวเองไปตกอยู่ในสถานการณ์ที่ชวนให้อึดอัดใจนั้น เขาจงใจปิดกั้นและเลือกที่จะลืมว่าเคยรู้สึกอย่างไรกับเธอ ดูเขาช่างผ่อนคลาย วางตัวเรียบง่ายเหมือนเธอไม่ได้มีอิทธิพลอะไรต่อชีวิตเขาอีก

“ผมเลื่อนไฟลต์เพื่อกลับมาพบเธอ อ้อ เกือบลืม เมื่อครู่บังเอิญเลื่อนฟีดเห็นข่าวคุณขึ้นรับรางวัล ขอแสดงความยินดีด้วยนะกับรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม คุณคงดีใจมาก” ดวงตาสีสนิมมีแววหวั่นไหววูบหนึ่งก่อนจางหายไปอย่างรวดเร็ว จบประโยคเขาก็ยกแก้วมาร์ตินี่ขึ้นจิบ ความร้อนแรงของมันไม่เพียงพอจะดับความขมขื่นในใจเขาได้ด้วยซ้ำ

นัยน์ตาคมลอบมองริมฝีปากสีแดงสุกปลั่ง จมูกโด่งรั้น และนัยน์ตากลมโตคู่สวย ก่อนเผลอไผลเลื่อนไล้ลงมายังทรวงอกอวบอิ่ม เธอเปลี่ยนไปมากจริงๆ เป็นสาวเต็มตัวและสวยสะพรั่ง อธิปมองคนตรงหน้าแล้วอดไม่ได้ต้องเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง เขาต้องสะกดอารมณ์ สกัดกั้นความโกรธ ความไม่พอใจต่างๆ เอาไว้ ไม่อย่างนั้นชีวิตคงก้าวต่อไม่ได้

“อ้อ ขอบคุณค่ะ ทุกคนรู้ว่าฉันทุ่มเทกับมันมากแค่ไหน ว่าแต่คุณเถอะ ดีแล้วนะคะที่คนรักกันอยากพบเจอกัน อยากอยู่ใกล้กันบ่อยๆ มันทำให้ความรักมั่นคง ฐานะอย่างคุณบินลัดฟ้ามาหาเธอวันละหลายๆ รอบยังได้... ฉันอดแปลกใจไม่ได้เลยว่า ทำไมคุณไม่ทิ้งไร่หัสดินทร์แล้วไปใช้ชีวิตอยู่ที่ต่างประเทศซะ” ดาราสาวชักหึงจึงเริ่มตีรวน แต่คนตรงข้ามกลับจุดยิ้มที่มุมปากพร้อมกับโคลงแก้วในมือ เขาทำท่าว่าจะดื่มมันอีก แต่ก็ถูกคนพาลขัดคอขึ้น