ห้อง158

บทที่4

ห้อง158

คอนโดAN

“ใกล้มอเเถมยังมีที่จอดรถเเบบนี้ ฉันว่าไม่น่าจะมีห้องเหลือถึงเเกนะเอม” กนิษฐาพูดขึ้นพร้อมกับมองไปรอบๆ

“นั้นดิ ทำเลดีเเบบนี้ต้องมีเงินเท่านั้นถึงจะอยู่ได้” กนิษฐาพูดขึ้น

“เอาเถอะน่ะ ไม่ลองไม่รู้ป่ะ” ธันยวีร์พูดก่อนที่จะมองหน้าเพื่อนๆ

“งั้นก็เข้าไปกัน” ปัณยตาพูดขึ้น 

หลังจากนั้นทั้งห้าคนก็เดินเข้าไปในคอนโด ก่อนที่จะเดินตรงไปหาพนักงานที่ล็อบบี้

คอนโดนนี้เป็นคอนโดหรูที่อยู่ใจกลางเมือง คอนโดนี้อยู่ใกล้ห้างเเละตลาดมากมายทั้งสะดวกสบายในการใช้ชีวิต เเละยังมีระบบรักษาความปลอดภัยที่ดีเยี่ยม จึงทำให้เอมสนใจคอนโดนี้เป็นพิเศษ

“สวัสดีค่ะ” ปัณยตาเดินเข้าไปหาพนักงานล็อบบี้

“อ้าว สวัสดีค่ะอาจารย์ จะมาหาห้องหรือคะ” พนักงานล็อบบี้ถาม

“ค่ะ ที่นี่พอจะมีห้องว่างมั้ยคะ” ปัณยตาถามพนักงานที่รู้จัก

“เดี๋ยวขอเช็กสักครู่นะคะ” พูดจบพนักงานก็หันไปเช็กห้องให้กับอาจารย์สาว

“ฉันให้100เต็ม” กนิษฐาพูดออกมา

“ฉันเกทับ200เลย ยังไงก็เต็ม” กชมลพูดกระซิบเบาๆ

“ฉันให้500เลย เติมเเน่ๆ” อรปรียาพูดอย่างมั่นใจ

“งั้นฉันให้1,000ไม่เต็ม” ธันยวีร์พูดก่อนที่จะยิ้มอย่างมั่นใจ

“วันนี้ได้ฟรีเเน่ๆ1,000” อรปรียาพูดออกมา

“ตอนนี้ห้องเต็มหมดเเล้วค่ะ” พนักงานพูดขึ้น

“นั้นไง เอามาเลย1,000” กชมลพูดก่อนที่ทั้งสามจะยื่นมือมาหาเอม

“เเต่เหลืออีกห้อง” พนักงานที่พูดไม่จบก็พูดขึ้น

“อ้าว” ทั้งสามคนมองหน้ากัน

“พอดีห้องนี้ปล่อยไปกี่รอบคนที่เข้ามาเช่าก็ออกหมดค่ะ อยู่ไม่ได้สักคนเลย” พนักงานพูด

“ราคาห้องเท่าไหร่คะ” ธันยวีร์เอ่ยถามหลังจากได้ยินเช่นนั้น

“คือห้องนี้เจ้าของฝากปล่อยเช่าขายน่ะค่ะ ปล่อยเดือนล่ะ 30,000 บาท ถ้า1ปีลดเหลือ 320,000 บาท ถ้าซื้อขาดเลย ราคาห้องทั้งหมด 5,000,000 บาทค่ะ” พนักงานพูดเสนอราคาให้พวกเธอได้ฟัง

“คิดดีๆนะเอม น้องเขาบอกอยู่ว่าคนอื่นมาเเล้วอยู่ไม่ได้” ปัณยตากระซิบเบาๆ

“ขอถามอีกนิดนะคะ ห้องนี้มีประวัติหรือเปล่าคะ” กนิษฐาถามสิ่งที่สงสัย

“ไม่มีค่ะ” พนักงานพูดตอบ

“เเล้วเจ้าของเก่าทำไมถึงขายละคะ” อรปรียาถาม

“พอดีว่าเจ้าของห้องกลับญี่ปุ่นน่ะค่ะ ไม่ได้อยู่เลยปล่อยเช่า เเต่ถ้าขายได้ก็ให้ขายเลย” พนักงานตอบก่อนที่จะยิ้มให้

“งั้นขอดูห้องก่อนได้มั้ยคะ” ธันยวีร์พูดถามพนักงาน

“ได้เลยค่ะ เดี๋ยวเชิญคุณลูกค้าตามมาทางนี้ได้เลยนะคะ” พูดจบพนักงานก็เดินออกไป

“ป่ะพวกเเก” ธันยวีร์เดินตามพนักงานไป

“มันเอาจริงหรือเนี่ย” อรปรียาพูดขึ้น

“ไม่รู้อ่ะ ตามไปเถอะ” ปัณยตาพูดจบ ทั้งสี่คนก็เดินตามเอมขึ้นไปทันที

ลิฟต์เลื่อนขึ้นมาถึงชั้น15 ก่อนที่ทั้งห้าคนจะเดินตาม พนักงานไปสุดทาง บรรยากาศชั้นนี้ค่อนข้างเงียบสงบต่างจากชั้นล่างอย่างสิ้นเชิง พวกเธอเดินจนมาถึงห้อง158 ประตูสีดำหรูที่ดูไม่เเตกต่างจากห้องอื่นนักเเต่ก็เงียบเเบบเเปลกๆจนเพื่อนๆของเธอต่างขนลุก

“ห้องนี้อาจจะมีของที่เจ้าของเก่าไม่ได้เก็บไปนะคะ เเต่เจ้าของเก่าบอกว่าใช้ได้หมดเลย เเต่ถ้าอันไหนไม่ได้ใช้ให้เก็บใส่กล่องเเล้วเอาลงมาไว้ที่ล็อบบี้ได้เลยค่ะ” พนักงานพูดก่อนที่จะไขกุญเเจห้อง

เเอ๊ดดดดด

เสียงประตูห้องอันชวนน่าขนลุกได้ถูกเปิดออก ก่อนที่ทั้งห้าคนจะเดินสำรวจห้อง ภายในห้องจะมีห้องโถงห้องนั่งเล่นประตูขวาจะตรงไปยังห้องครัวฝรั่งที่มีเครื่องใช้ไฟฟ้าครบ ส่วนห้องโถงถูกตกเเต่งด้วยไม้สไตล์ญี่ปุ่นเเละมีรูปวาดตกเเต่งติดอยู่ เมื่อเปิดประตูด้านซ้ายจะพบกับห้องนอนโทนสีดำพร้อมกับโต๊ะทำงานในห้อง เเละตู้โชว์ของที่มีหน้ากากเเละของที่เกี่ยวกับญี่ปุ่นเต็มไปหมด รวมถึงเคนดามะสีเงินที่ราคาน่าจะเเพงมากวางไว้ในตู้เเละถูกสลักอักษรตัวNไว้ที่ด้ามไม้