LOGIN“มีงานด่วนนะ พวกเรากลับบ้านกันเถอะ น้องสาวน้องเขยเหนื่อยหรือเปล่าการเดินทางค่อนข้างไกล” ชุนตอบคำถามหลานสาวก่อนหันไปถามน้องสาวและน้องเขยอย่างเป็นห่วง“ไม่เหนื่อยค่ะ พวกเราไม่ได้นั่งอยู่ข้างนอก” ซูเหมยสำรวจพี่ชายในขณะตอบเมื่อเห็นว่าเขาสุขสบายดีเธอก็วางใจ“เด็ก ๆ เป็นอย่างไรบ้างคะพี่” ซูเหมยถามถึงลูกชา
หลังจากซินซินกับมู่หลงเฉินเดินทางกลับมายังมณฑลของตัวเอง เด็กน้อยไท่ไท่ผู้ฉลาดแสนซนก็ได้เข้าโรงเรียนระดับประถมซึ่งเป็นการเข้าเรียนทั้งที่อายุยังน้อยทำให้ครูในโรงเรียนได้ให้เขาทำแบบทดสอบมากมายเด็กชายก็ทำทุกวิชาได้เป็นอย่างดี ที่เป็นอย่างนี้ก็ต้องยกความดีความชอบให้กับจิวจิวผู้ที่คอยสอนสั่งเด็กน้อยในเร
“ครับ” เด็กหนุ่มรับคำอย่างมุ่งมั่น“ส่วนของที่อยู่ในซองนี้ พี่จะเก็บรักษาเอาไว้ให้ก่อน เมื่อไหร่ที่นายเติบโตพี่จะมอบมันให้อย่าบอกแม่ของนายล่ะ” มู่หลงเฉินกล่าวกำชับน้องชายพร้อมกับเก็บสิ่งที่อยู่ในซองลงในลิ้นชักตามเดิม“ผมเข้าใจครับ” เด็กหนุ่มรับคำอย่างเชื่อฟังในจดหมายของคุณปู่ได้ระบุไว้ทั้งหมดอย่างล
“ซินซินลูกเป็นอะไรครับ ทำไมร้องไห้ไม่หยุดเลย” มู่หลงเฉินพยายามกล่อมบุตรชายเท่าไหร่ เขาก็ไม่ยอมเงียบ ชายหนุ่มจึงได้ถามภรรยาสาวอย่างจนใจ“ส่งลูกมาให้ซินซินเถอะค่ะ แล้วพวกเราไปห้องคุณปู่กัน” ซินซินกล่าวออกมาอย่างยากลำบากเพราะรู้ว่าสามีรักผู้เป็นปู่มากขนาดไหน“หมายความว่า” มู่หลงเฉินกล่าวเพียงแค่นั้น หล
ทำให้เจ้าหน้าที่ สามสี่คนต้องตกใจตื่น พวกเขามองกันเหลอหลาว่าใครที่มาเรียก แต่ทว่าก็ไม่เห็นตัวคนจึงทำให้พวกเขาพากันขนลุกซู่พร้อมทั้งคิดเหมือนกันว่าพวกเขาน่าจะเจอดีเข้าแล้วและก่อนที่พวกเขาคิดฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ พวกเขาก็เห็นรถของมู่หลงเฉินที่จอดอยู่หน้าประตูโรงพยาบาลทำให้พวกเขารีบออกมาดู และก็ต้องขนต
“ซินซินขอโทษนะคะ ที่ทำให้พี่ลำบาก” หญิงสาวกอดชายหนุ่มพร้อมพูดจาออดอ้อนอย่างอ่อนหวาน“พี่เข้าใจน้องครับ” ชายหนุ่มเอามือลูบผมภรรยากล่าวตามจริง แม้ว่าในบ้างครั้งเขาจะรู้สึกเหนื่อยก็ตาม แต่หลังจากคิดได้ว่าการที่ภรรยากำลังอุ้มท้องบุตรของตนนั้นลำบากกว่าเขาตั้งหลายเท่าก็ทำให้เขากลับรู้สึกสงสารหญิงสาวเป็นอย
เผลอไปชั่วพริบตานับตั้งแต่วันที่ซินซินได้กลับมาจากการช่วยเหลือผู้ประสบภัยครั้งล่าสุดเวลาก็เลยผ่านมาอีกห้าปีตอนนี้เจ้าตัวน้อยในวัยสิบสองปีกำลังยืนอยู่หน้าร้านหม้อไฟสองชั้นของตนด้วยความภาคภูมิใจที่มีคนจองโต๊ะข้ามเดือน แม้ว่าจะหน้าร้อนก็ยังมีลูกค้าเนื่องจากภายในร้านของเธอมีรายการอาหารสำหรับหน้าร้อนไว้
“ชะ...ช่วยด้วย” เสียงแหบแห้งแผ่วเบา ดังออกมาจากชายคนหนึ่งซึ่งเขาไม่แน่ใจว่าอายุเท่าใดกันแน่และดูเหมือนพวกเขาน่าจะเป็นนักสำรวจดังขึ้น“เจอแล้วครับ” นายทหารคนหนึ่งตะโกนเสียงดัง หลังมองรอดลงไปยังบริเวณที่ขุดเอาหิมะออกแล้วได้ยินเสียงแผ่วเบาดังเล็ดรอดออกมา“พวกคุณอดทนไว้ก่อนนะครับพวกเราจะช่วยพวกคุณออกมาเ
ทุกคนก็เลยพากันเดินออกมาจากเพิงพักสถานพยาบาลและก็ได้เจอกับเพิงแห่งหนึ่งซึ่งน่าจะเป็นสถานที่ตั้งของโรงครัว “ยายคะ” ซินซินเมื่อได้เห็นเยียนฟางเธอก็ร้องเรียกอย่างดีใจ“หลานหิวหรือเปล่าลูก ยายต้มข้าวต้มไว้มากินตอนร้อน ๆ เร็วเข้า” เหยียนฟางบอกกับหลานสาวตัวน้อยที่เดินเข้ามาหาตน“หิวค่ะ เพื่อนใหม่ของหนูก็ห
“คุณลุงหลวนสวัสดีครับ/ค่ะ” สองพี่น้องพากันทักทายสหายของชุนด้วยรอยยิ้มซึ่งเด็กชายตัวเล็กตอนนี้ได้ยืนขึ้นแล้วต่างก็มองพวกเขาสามคนสลับไปมาด้วยความสงสัยใคร่รู้“พวกหนูกำลังทำอะไรกันอยู่ครับ กินข้าวกันแล้วหรือยัง” หลวนเหยาถามทั้งสองพี่น้องพลางเอามือหยาบลูบหัวเล็กของเด็กทั้งสองอย่างเอ็นดู“พวกเรากำลังคุย







