งานดีดีที่เลือกเอง

ว้อด..

เดอะ..

ฟัคคคค!!

แสงไฟนีออนสาดส่องลงมากระทบกับกองเอกสารและแฟ้มงานตั้งสูงท่วมหัวจนแทบจะกลบมิดร่างสูงของเอ้ที่นั่งหลังจอโต๊ะทำงานในห้องผู้จัดการทั่วไป

มือหนาที่เคยจับปากกาเซ็นอนุมัติอย่างมั่นอกมั่นใจ ตอนนี้กลับชะงักค้าง..ไม่รู้จะหยิบอันไหนก่อนดี หมือนมันจะถล่มลงมาทับตายได้ทุกเมื่อถ้าไปแตะต้องไอ้กองกระดาษตรงหน้า

"นี่งานรายวัน...หรืองานรายปีวะเนี่ย"

มือหนาพลิกเปิดแฟ้มบัญชีหนาเตอะ เล่มแล้วเล่มเล่า รายงานยอดขาย งบประมาณไตรมาส และโปรเจกต์มหาศาลที่ถูกกองสุมไว้ราวกับภูเขาเลากา

"ให้ตายสิ..นี่กองเอกสารหรือกองทรายวะเนี่ย เยอะจัด!!"

เอ้สบถออกมาเสียงดังลั่นห้อง มือข้างหนึ่งขยี้กลุ่มผมปาดเจลจนยุ่งเหยิง นัยน์ตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตะลึงเมื่อกวาดสายตาไปดูรายการที่เหลืออยู่

อย่าว่าแต่จะไปกินข้าวเย็นกับเลขาฯ สาวตามที่ลั่นวาจาไว้เลย ต่อให้ใช้เวลาทำงานหามรุ่งหามค่ำติดต่อกันสิบวันสิบคืน งานกองนี้ก็ไม่มีทางเสร็จทันหรอก!

Rrrrrr

โทรศัพท์มือถือวางอยู่บนโต๊ะแผดเสียงร้องดังขึ้นมาในเวลาเลิกงานดังลอดออกมาขัดจังหวะความเครียดพอดิบพอดี

"ว่าไง"

"เลิกงานแล้วไปไหนกันดี"

"ไม่ต้องโทรหากูเดือนนึง"

"ทำไมวะ"

"งานกูโครตจะเยอะ แม่ง..เหมือนสุมมาเพื่อกูโดยเฉพาะท่วมท้นอะไรขนาดนี้"

"ไหนอวดจะไปดินเนอร์กะเลขาคนสวยเด็กมึงอ้ะ" เสียงปลายสายแซวมาอย่างสนุกสนาน

เอ้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพงอย่างหมดแรง ดวงตาเหลือบมองกองกระดาษตรงหน้าแล้วเบ้หน้าด้วยความเซ็งจัด

"ดินเนอร์บ้าอะไรล่ะ กูจะตายคาโต๊ะอยู่แล้วเนี่ย! งานกองสูงเท่าตึกใบหยก ใครมันเป็นคนคิดโปรเจกต์บ้าบอพวกนี้วะ อยากจะซัดหน้าจริง ๆ"

เอ้บ่นกระปอดกระแปด พลางยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองป้อย ๆ ก่อนจะเปลี่ยนโหมดกลับมาทำเสียงเจ้าชู้ทะเล้นเมื่อนึกถึงใบหน้าหวาน ๆ และรูปร่างที่ซ่อนรูปของเลขาฯ สาว

"พูดก็พูดเถอะ...กูว่าน้องเขามีใจ อ่อยมาก~"

เอ้เริ่มออกลีลาพูดจาแทะโลมด้วยน้ำเสียงทะลึ่งตึงตังตามสไตล์ชายแท้ตัวพ่อ อย่างอารมณ์ดีเมื่อจินตนาการถึงสาวสวย

"ตัวเล็กเอวคอดสะโพกผายขาเรียวนั่นอีก... หุ่นโคตรน่าฟัด ปากนิดจมูกหน่อย น่ารักน่าจับกดให้จมเตียงชะมัด หน้าตาใสซื่อไร้เดียงสาแบบนั้นแหละ เด็ดดวงที่สุด!"

เอ้หัวเราะร่วนในลำคออย่างชอบใจ ปล่อยให้ความทะลึ่งทะเล้นครอบงำความคิดโดยไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อยว่า บรรยากาศรอบตัวกำลังเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

"จะจีบคนนี้จริงจัง?"

"ก็ต้องไล่เก็บแต้มป้ะ..ขอประเดิมความหล่อรวยด้วยสาวตัวเล็กก่อนเลยเพราะน่ารักม้าก~"

"ถ้ามึงได้เขาจะสลัดยังไงเจอกันทุกวัน"

"ก็ใช้มุขโค้ชสิวะ .. พี่ว่าเรา..เข้ากันไม่ได้ ฮ่าๆๆๆ "

"เหี้ยดี"

ณ บริเวณประตูห้องทำงานที่เปิดแง้มไว้

ร่างเพรัยวบางในชุดสูททำงานเข้ารูปสีเข้มก้าวเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องอย่างเงียบเชียบ ผมรวบตึงเผยให้เห็นใบหน้ารูปไข่เรียบตึงดวงตาคมกริบของ "ศรี" ประธานสาวจอมโหดผู้ กวาดมองผ่านช่องประตูเข้าไปภายในห้องของผู้จัดการใหม่

ศรีตั้งใจจะเดินเข้ามาเพื่อตรวจความเรียบร้อยและแวะทักทายผู้จัดการคนใหม่ตามมารยาท แต่จังหวะที่ก้าวมาถึงหน้าประตูกลับทะลึ่ง ลามก และเต็มไปด้วยความเจ้าชู้พาดพิงถึงน้องสาวสุดที่รัก

ฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเข้าไปหยุดชะงักกึกทันที

ดวงตาคมกริบของประธานสาวหรี่แคบลงทีละน้อย รังสีอำมหิตแผ่พุ่งแผ่ขยายออกมารอบตัวจนอุณหภูมิทางเดินลดฮวบลงราวกับเปิดแอร์ติดลบสิบองศา ใบหน้าสวยเฉี่ยวเชิดขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ

สารเลว!

บังอาจคิดจะทำเรื่องต่ำทรามในบริษัทนี้เรอะฝันไปเถอะ!

ศรีสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อระงับโทสะที่กำลังพลุ่งพล่าน เธอยกเลิกความคิดที่จะผลักประตูเข้าไปจัดการด้วยตัวเองในตอนนี้ ดวงตาคู่สวยฉายแววร้ายกาจขึ้นมาแทนที่

ร่างระหงหมุนตัวกลับจากหน้าห้องผู้จัดการอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะก้าวฉับ ๆ ตรงไปยังโต๊ะทำงานหน้าห้องประธาน ซึ่งมีศรนั่งก้มหน้าก้มตาตรวจเช็กเอกสารด้วยท่าทางใสซื่อ

"ศร..."

เสียงขุ่นแฝงความคุกรุ่นดังขึ้นศรสะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองพี่สาวด้วยความแปลกใจ

"คะ..ท่านประธาน มีอะไรให้ดิฉันช่วยเหรอคะ?"

ศรีส่งสัญญาณด้วยสายตานิ่งสนิท ก่อนจะพยักเพยิดให้เลขานุการสาวคนเก่งเดินตามเข้ามาคุยกันข้างในห้องทำงานส่วนตัว