เพื่อนสนิทแบบแพ็คคู่มีหนุ่มหล่อฮอร์ตเนิร์ดกับคุณชายโคตร

(Pov ni Claire)

Bago pa man ako makarating sa p***o, may narinig na akong mahinang ungol mula sa aming silid. Bumagal ang aking mga paa nang hindi ko man lang iniisip.

Nagre-react ang katawan ko bago pa man makasabay ang utak ko. Sandali, naiisip ko na baka may mga iniisip lang ako dahil sa katahimikang sumalubong sa akin pagpasok ko ngayong gabi. Minsan, ang katahimikan ay may masamang ugali na niloloko tayo.

Tapos narinig ko ulit ang tunog na iyon, hindi malakas pero sapat na para paliparin ang tibok ng puso ko.

Huminto ako sa harap ng p***o ng aming kwarto, may hawak na kahon ng cake at mga puting rosas. Lahat ay tumigil sa aking isipan, na para bang ang buong mundo ay kasabay kong humihinga.

Hindi, dapat may paliwanag. Mahigpit na nakahawak ang mga daliri ko sa kahon ng keyk; ayokong masira ang icing.

Nakatitig ako sa p***o, sa kwarto namin, pitong taon na kaming kasal.

Isa na namang ungol ang kumawala sa aming silid, at sa pagkakataong ito ay hindi ko na ito kunwari narinig.

Mas mahina na ngayon, kumurap ako, nalilito. Kilala ko ang boses na iyon, kay Damien iyon.

Mas hinigpitan ko ang hawak sa kahon ng keyk; bahagyang tumagilid ito bago ko ito maitayo. Bumagal ang paghinga ko kasabay ng pagbilis ng tibok ng puso ko sa kaba.

Nabigla ako; alam ko na ang nangyayari bago ko pa man ito makita.

Para sa aming ikapitong anibersaryo, kinailangan ko talagang pumunta sa tindahan para bumili ng masasarap at mababangong puting rosas at isang cake para ipagdiwang kasama ang aking asawang si Damien.

Isang bagay na nagpapahayag ng "Mahal kita" nang hindi na kailangang sabihin pa.

Muntik na akong matawa sa hindi makapaniwala, muntik nang maghisterya, habang tahimik na nagdarasal na sana panaginip lang iyon.

Pitong taon na ang nakalilipas, wala kaming anumang ari ni Damien. Walang pera, walang seguridad, walang garantiya na gaganda ang mga bagay-bagay.

Dati, magkakilala tayo, sapat na iyon, ngayon ay iba na.

Alam ko ito dahil ilang linggo ko na itong nararamdaman sa paraan ng pagtingin at pakikipag-usap sa akin ni Damien.

Lumalaki ang distansya sa pagitan natin sa bawat segundong lumilipas; umaasa akong maiaayos ang sitwasyon sa ating anibersaryo.

Pinipigilan ko ang sarili kong makinig, pero umaalingawngaw sa isip ko ang mga ungol at daing na nagmumula sa kwarto namin.

Pumikit ako sandali, tumutulo ang mga luha. Ang pakiramdam na ito na binalewala ko nang ilang linggo ay sa wakas ay totoo na.

Minulat ko ang aking mga mata, ang aking kamay ay nasa hawakan ng p***o, pagkatapos ay huminto ako sandali.

May oras pa para umalis at magkunwaring walang nangyari, pero hindi ko magawa, dahil kung aalis ako ngayon, lagi kong iisipin kung ano na ang nangyari.

Sawang-sawa na akong magtanong sa sarili ko, kaya bigla kong tinulak ang p***o pabukas.

Magulo ang kwarto, kalahating sarado ang mga kurtina at kulubot na ang mga kumot.

Pagkatapos ay nakita ko nang malinaw ang lahat, isa na namang pagkabigla ang tumama sa akin nang mas marahas sa pagkakataong ito, nagsimulang umikot ang silid sa harap ng aking mga mata.

Si Damien ay nasa kama kasama ang ibang babae; nasa ilalim niya ito, ang pulang buhok nito ay natatakpan ng unan.

Ikinuskos niya ang kanyang balakang sa kanya, nagdadampi ang kanilang balat sa isa't isa habang patuloy siya sa pag-ungol, ang mga daliri nito ay bumabaon sa kanyang likod.

Nilunok ko ang laway ko, nanikip ang dibdib ko habang nakikita kong sinasaksak ako ng asawa ko sa likod sa pamamagitan ng pagdadala ng ibang babae at pakikipagtalik sa kanya.

Ang bigat ng pakiramdam ng keyk na hawak ko, parang may hawak akong hindi akin.

Dinidiin ng mga daliri ko ang kahon, walang pumansin sa akin noong una.

Hindi ko alam kung gaano ako katagal doon bago tuluyang tumingin sa akin si Damien, at nagtama ang aming mga mata.

Tumigil ang lahat, hinihintay ko siyang gumawa ng kung ano, para magmukhang gulat. Para banggitin ang pangalan ko na parang may pakialam pa rin siya sa akin.

Sa halip, tinitingnan niya ako na parang ginugulo ko siya at ako ang problema; nanlulumo ako.

Ang babaeng nasa ilalim niya ay nakatingin sa akin nang may pagtataka, nang walang anumang kahihiyan. Sa mga sandaling tulad nito, inaasahan kong susubukan niya man lang tumakas. Ngunit tila panatag siya, na parang nasa bahay lang siya.

May kung anong kumirot sa puso ko, dahilan para dumugo ito sa sakit.

"Damien," bulong ko, dahil sa gulat.

Dahan-dahan siyang huminga nang malalim, ang kanyang mga mata ay nagniningning sa galit. Pagkatapos ay umayos siya nang walang pakialam, nang walang kahit kaunting kahihiyan.

"Claire," bulong niya. "Maaga kang umuwi."

Nanginig ang mga labi ko habang sinusubukan kong magsalita, nagawa kong humakbang paabante nang pautal-utal.

"Ano iyon, Damien?" Pabulong na tanong nito.

Sinuklay niya ang buhok gamit ang kamay niya na parang hinihintay ang pagkakataong ito.

"Teka, sasabihin ko na sana sa'yo," sabi niya sabay itinuro gamit ang kamay niya.

Tinitigan ko siya, halata sa boses ko ang sakit na may halong galit. "Sabihin mo nga sa akin kung ano?"

"Hindi 'yan gagana, Claire."

Parang suntok sa mukha ang tinamaan ng mga salitang iyon, at paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko.

"'Yan," sabi niya, sabay turo sa amin. "Hindi 'yan gumagana, kailangan ko munang maglabas ng sama ng loob, ha?"

Humigpit ang kapit ng mga daliri ko sa keyk. "Ito?" balisang sigaw ko, habang nakatingin sa babaeng nasa kama namin. "Ganito mo ba sinasabi sa akin?"

"Claire, maging makatotohanan ka. Huwag mong gawing kumplikado ang mga bagay nang hindi kinakailangan. Ang mga bagay ay patuloy na nagbabago," aniya nang walang pakialam. "Matagal na tayong magkasama, hindi mo maaasahan na mananatiling pareho ang lahat."

Pakiramdam ko ay may nababasag sa loob ng dibdib ko. "Hindi ko inaasahan iyon."

"Sige, siguro dapat mas nag-ingat ka."

Gusto kong sumigaw sa sakit nang buong lakas dahil alam ko kung gaano kalaki ang isinakripisyo ko.

"Anong sinasabi mo?" Naging malungkot ang boses ko.

Kalmado niya akong tiningnan. "Sa tingin ko dapat tayong magkaroon ng bukas na kasal."

Sa isang segundo, tumahimik ang mundo.

"Open marriage?" Nanghihina ang mga tuhod ko, pero nakatayo pa rin ako nang maayos.

"Oo. Praktikal ito, walang kasinungalingan o drama. Pareho nating nakukuha ang gusto natin."

Halos gusto kong matawa, dahil siya lang naman ang nakakakuha ng gusto niya. Tiningnan ko ang keyk, napakaperpekto at maingat na pinili, pero ngayon ay wala na itong kahulugan.

Huminga ako nang malalim, may nagbago sa loob ko. Ang sakit ay napalitan ng malamig na galit at kapaitan.

Humakbang ako paabante, at biglang, isang kislap ng pag-aalala ang lumitaw sa mga mata ni Damien, at bakas sa kanyang mukha ang pagkalito. Mabilis na naglakad palayo ang babaeng may pulang buhok.

"Claire, anong ginagawa mo?" Puno ng takot ang boses niya.

Hindi ako sumagot, itinaas ko ang cake at saka binasag sa mukha niya.

Biglaan at malupit ang suntok; isang malamig na kasiyahan ang bumalot sa akin. Kailangan ko siyang turuan ng leksyon.

Natatakpan ng krema at mga strawberry ang balat nito, gumuho ang kahon sa kamay ko at saka nahulog sa lupa.

Namayani ang katahimikan sa silid at marahang humikab ang babae, hinila ang kumot paikot sa sarili.

Nakatitig sa akin si Damien, lubos na nagulat.

MABUTI.

Nabitawan ko ang kahon, hawak ko pa rin ang mga rosas. Tiningnan ko sila sandali, kung gaano sila kalambot at hindi nagagalaw.

Sinamaan ko siya ng tingin at binato ng mga bulaklak na may matinding galit.

Tumama ang mga ito sa balikat niya, pagkatapos ay nahulog sa kama, ang mga talulot ay lumipad papunta sa mga kumot.

Walang ibang salita, humarap ako sa p***o at lumabas ng kwarto, kahit na pakiramdam ko ay may kung anong nababasag sa loob ko.

"Claire." Sinundan ako ng boses ni Damien. "Kailangan nating mag-usap nang seryoso, huwag mo akong biguin!"

Tumagos sa akin ang mga salita niya; napatigil ako sa paglalakad, dahan-dahang lumingon, at tinitigan siya nang may matalas na tingin. "Naglalaro ka ng apoy, at sisiguraduhin kong lalamunin ka nito."