로그인Pero isang simpleng "Sige" lang ang isinagot ni Vincent bago ito tumalikod at pumasok muli sa kanyang opisina.Nanigas si Mitch sa kinatatayuan niya. Ilang hakbang pa ang ginawa niya para sundan ito, pero BAM! Isang malakas na sarado ng pinto ang sumalubong sa mukha niya.Hindi siya makapaniwala. Ito ba si Vincent? Ito ba ang lalaking sunud-sunuran sa kanya noong una siyang bumalik ng bansa? Halos maiyak na siya sa inis, pero hindi man lang ito lumingon para tingnan siya! Unti-unting nawala ang lambing sa mga mata niya, napalitan ng malamig na ngiti. Mga lalaki nga naman, laging hinahabol ang mga bagay na hindi nila makuha.Samantala, pag-uwi ni Norman sa kanilang bahay, ang unang sumalubong sa kanya ay ang dalawang malalaking maleta sa may pinto.Akala niya ay mga gamit pa ito mula sa pag-uwi ni Tanya galing probinsya. Tinawag niya ang anak, "Angelo?"Lumabas si Angelo habang hila-hila ang isang maliit na cute luggage, kasunod si Tanya na may dalang malaking travel backpack. Hawak-haw
Umalis na sina Barry at Helena, pero patuloy pa ring umuugong sa tainga ni Norman ang mga salitang binitawan ng babae.Kumunot ang noo niya, kinuha ang telepono, at tinawagan si Tanya. Sumagot naman agad ito sa unang ring pa lang."Nasaan ka?" malamig na tanong ni Norman."Nasa bahay," sagot ni Tanya mula sa kabilang linya, ang naririnig niya pa sa background ay ang boses ng kanilang anak. Doon na nakahinga ng maluwag si Norman, alam niyang walang totoo sa mga sinabi ni Helena; nag-iimbento lang talaga ito ng kwento.Naalala niya ang tungkol sa pagpanaw ng ina ni Tanya, kaya tinanong niya ito, "Tungkol dun sa nanay mo...""Tapos na," maikling sagot ni Tanya, seryoso at walang emosyon ang boses."Tanya, ako..." gusto sanang magdahilan ni Norman. "Bakit hindi mo sinabi sa akin?""Busy ka, kaya ayaw na kitang abalahin. Kaya ko namang tapusin nang mag-isa," sagot nito."Sige na nga, uuwi ako nang maaga mamaya. Sabihin mo kay Manang na ihanda ang hapunan ko, hintayin mo ako," sabi niya, nag
Natigilan si Norman. May agad siyang naaalala—ang huling text message ni Tanya na nagsasabing kailangan siya nito sa ospital dahil masama ang lagay ng ina nito... Pero hindi niya ito pinansin.Nanlaki ang mga mata ni Barry. “Honey, totoo ba 'yan? Hindi magandang biro yan….Bakit hindi mo sinabi sa akin?""Para saan pa? Para masabihan mo rin si Norman? Sila ba ang klase ng mga kaibigan na apektado sa ganitong balita?" Inis na tiningnan ni Helena ang paligid.Hindi na nakapagsalita si Norman. Parang binuhusan ng malamig na tubig ang katawan niya."Tanya..." bulong niya sa sarili."Oo, namatay ang nanay niya nang walang kalinga mula sa asawa niya! At habang inilalagay sa hukay ang ina niya, mag-isa lang siyang umuwi ng probinsya para ihatid ito sa huling hantungan," galit na sabi ni Helena. "Kaya kayong tatlo nina Vincent, Norman, at ikaw, Barry—mga wala kayong kwenta!"Hindi na nagtagal pa si Helena. Hinila na niya si Barry papasok ng elevator para umuwi na. Naiwan sina Norman at Mitch sa
Nang makita ni Norman si Helena, parang nakakita ito ng multo. Agad itong umiwas ng tingin at nagkunwaring busy. Si Mitch naman, na-trauma na sa mga sinabi ni Helena noong party, ay agad na nagtago sa likod ni Norman habang nanginginig ang labi.Wala talagang balak makipag-usap si Helena kina Mitch at Norman. Ang tanging naka-focus lang ang atensyon niya ay kay Norman. Pakiramdam ni Norman ay siya na naman ang susunod na bubweltahan. Ayaw na sana niyang makipag-usap, pero pilit siyang ngumiti. "Helena, pwedeng mauna na kayong umuwi ni Barry?"“Honey, sabay na tayong umuwi," hirit pa ni Barry para mailayo na ang asawa.Pero hindi matinag si Helena. Tumigil siya sa paglalakad at malamig na tiningnan si Norman. "Norman, akala mo ba ligtas ka? Sabi ko nga, kayong magkakaibigan, magkakauri lang! Walang pinagkakaiba…""H-Ha? Anong ginawa ko?" takot na tanong ni Norman."Hindi ko na kailangang sabihin kung anong ginawa mo. Pero alam ba ninyong dalawa kung anong nangyari sa pamilya nina Tanya?
Namutla nang husto ang mukha ni Vincent. "Wala kaming ginagawang masama ni Mitch..." agad na sagot ni Vincent kay Helena…Pero bago pa niya matapos ang sasakyan, bigla siyang natigilan.May karapatan pa ba siyang magsalita ng ganoon?Wala na.Pero galit na galit pa rin si Helena, kaya hindi nito pinansin ang reaksyon ni Vincent. "Wala akong pakialam kung natulog kayo sa iisang kama o wala! Ang pinag-uusapan natin dito ay kung paano mo niloko si Kate!"Dahil sa mga salitang binitawan ni Helena, lalo pang namutla si Barry. Grabe naman 'tong magsalita ang misis ko, diretso-diretso nang walang preno! Pilit niyang takpan ang bibig ng asawa."Hayaan mo siyang magsalita!" Inis na tinanggal ni Vincent ang kamay ni Barry. Gusto niyang marinig kung hanggang saan ang sasabihin nito."Bakit ko hindi sasabihin?" Sinuway ni Helena ang asawa. "Vincent, ang tawag sa'yo ay cheater! Numero unong cheater! Habang pinapakain ka ng buong pagmamahal at katapatan ni Kate, nag-aala-tropa ka kuno kay Mitch haba
Walang pag-aalinlangang sumagot si Vincent sa tanong na 'yun. "Barry, anong pinagsasabi mo? Kailan ko naman ginustong pakasalan si Mitch? Kahit ngayong hiwalay na kami, hindi ko kailanman naisip na pakasalan siya! May asawa akong tao."Natigilan si Barry. "Ha? Akala ko ba kaya mo siya kinukunsinti ay dahil may balak kang pakasalan siya ngayong wala na si Kate?""Barry, matagal nang tapos ang sa amin ni Mitch," mapait na ngiti ni Vincent. "Anong pinagsasabi mo diyan?""Eh ba't ganoon ka-sweet at todo-alaga sa kanya?" nagtatakang tanong ni Barry."Hindi ba't ganyan din ako sa'yo? Hndi ba't ganyan din ako kay Norman?" balik-tanong ni Vincent."Anong... klaseng paghahambing 'yan?" Hindi na alam ni Barry ang sasabihin."Pare-pareho lang 'yun. Para sa akin, mga tropa ko kayo, mga best friends ko. Sila Norman at ikaw, naging parte na kayo ng mga tagumpay ng kumpanya dahil nandito na kayo noong nagsisimula pa lang kami. Si Mitch, noong panahong nag-uumpisa kami, wala siya para makasama sa hira
“Vincent…” hindi niya napigilan ang sariling humikbi. Binigkas niya ang pangalan nito na parang isang panalangin na mahina, basag, puno ng pagod.“Hmm? Kate?” marahan nitong hinawakan ang kamay niya. “What’s wrong? Naiiyak ka ba? If you want to cry, just cry. Huwag mong pigilan ang sarili mo.”Napak
PAGKATAPOS ng gabing iyon, muli ni Kate pinulot ang mga libro. Noong una, hindi siya nag-isip ng malalim. Ang gusto lang niya ay bigyan ng kahit konting kulay ang maputla at tahimik niyang buhay, isang lihim na sandalan, isang bagay na pagkakaabalahan. Dahil kapag may ginagawa siya, hindi niya masya
MAINGAT na inobserbahan ni Mitch ang sitwasyon at saka siya sumingit sa tamang sandali.“Vincent, huwag kang magalit dahil sinasabi ng lahat na hindi maganda ang asawa mo,” malumanay niyang sabi. “They’re just worried about you. Think about it—ilang taon na kayong magkakaibigan. Kahit may nasabi sil
NGUNIT ang labis na pinalaking pagtatanghal na iyon ay lalo lamang nagdulot ng walang tigil na tawanan sa loob ng private room. Si Mitch, na nakaupo sa tabi ni Vincent, ay halos mapatawa nang husto at napasandal pa sa balikat nito.At si Vincent ay tahimik lang. Wala siyang sinabi kahit isang salita







