Mag-log inWala mang maisip si Vincent, alam niyang may inihanda ito para sa kanya. Noong huling gabi ng pagka-admit ng lola sa ospital, habang naglalakad sila pauwi ni Anthony, hinawakan nito ang balikat niya at ibinulong, "Boss, sa makalawa na ang party! Handang-handa na ang lahat, dumiretso ka na lang sa bahay niyo pagkatapos ng klase.""Sige." Walang ganang sagot ni Vincent.Pero halata sa mukha ni Anthony panginginig sa sobrang excitement na parang may gusto itong ibunyag. "Uy, Boss!" sabay sundot sa tagiliran nito. "May ipagtatapat ako, pero huwag kang ma-S POILED ha!"Tiningnan siya nang masama ni Vincent. "Ano na naman 'yan?"Hinila siya ni Anthony palapit at pabulong na nagwika, "Si Kate! May regalo siya para sa'yo!"Natigilan si Vincent. "Ha?""Nakita ko mismo!" tuwang-tuwang kwento ni Mark. "Dalawang buwan na ang nakalipas, noong hindi pa tayo nagkakahiwalay ng strand, nakita ko siyang gumagawa ng plano at bumibili ng mga materyales. Isang DIY Galaxy Crystal Ball ang ginagawa niya para
Nakatitig si Kate sa kalendaryo sa ibabaw ng mesa. May nakabilog na petsa roon na iginuhit ng sarili niyang kamay bago pa man siya "bumalik" sa panahong ito.Alam niya ang ibig sabihin ng bilog na 'yun—kaarawan ni Vincent. Noong panahong baliw na baliw pa siya rito, tahimik niyang inukit ang paghanga sa pamamagitan ng maliliit na detalye. Patunay pa nga roon ang dalawang buwang paghahanda niya ng regalo. Nasa mesa pa ang huling touches ng ginagawa niyang DIY crystal ball. Pinag-isipan niyang mabuti ang tema, isang malalim at makislap na kalawakan na may kulay asul na gabi, puno ng mga bituin.Si Vincent ay isang taong may pamilyar na kalungkutan sa mga mata, kaya gusto niyang ipabatid dito na anuman ang mangyari, may milyun-milyong bituin na sumasabay sa kanya sa mundo. O kaya, baka isa na rito ang nagbabantay sa kanya.Noong kabataan niya, mahilig siyang mag-aksaya ng panahon sa mga ganyang klaseng detalye tulad ng batong nilagyan niya ng disenyo ng buwan at bulaklak ng gumamela. Ngay
Noong panahong iyon, ang paghanga sa isang tao ay parang pag-ukit ng pangalan niya sa gilid ng aklat—palihim, tahimik, pero mabilis ding pinapahid kapag may dumaan. Parang simpleng pagdaan lang niya sa tabi ng bintana na gumulo sa ritmo ng paghinga mo, tapos sisisihin mo ang huni ng mga kuliglig sa labas.Magkaharap ang dalawang kabataang puno pa ng pangarap. Sa mga mata ng isa't isa, mababasa mo ang tapang, ang determinasyon, at ang sidhi ng damdamin—walang bakas ng pag-aalinlangan.Sa huli, si Vincent ang unang nagbaba ng tingin. Bahagyang nakababa ang mga pilikmata nito para itago ang emosyong nag-uumapaw sa kanyang mga mata. "Pasensya na, Mark. Kahit ano pa ang hilingin mo, hinding-hindi ko ibibigay Ito."Hindi na pinilit pa ni Mark ang desisyon nito. Sa halip, tinanong siya nito nang diretsahan, "Sabihin mo nga sa akin, ano ba ang mga bagay sa buhay mo na handa mong isuko, at alin ang mga hindi kailanman? Tinulungan kita, kaya may karapatan akong humingi ng kapalit, pero hindi ako
Kaya naman napilitan si Kate na makinig kay Anthony habang binabasa nito ang mga tanong sa labas ng dance studio nang halos kalahating oras. Nang matapos si Anthony sa pagdidiscuss, tulala pa rin si Kate dahil sa gulo ng isip niya."Naintindihan mo ba?" tanong ni Anthony na halos mapaos na sa kakasigaw.Kumunot ang noo ni Kate. "Ang daling tanong niyan, bakit kailangan mo pang sumigaw?"Natigilan si Anthony sa gulat bago nanggigigil na sumagot, "Kung madali pala, bakit blangko ang papel mo kanina?!""Bakit ko naman sasagutan kung wala namang dahilan? Sino bang nag-utos sa'yo nito?" naiinis na tanong niya."Hindi ako, kundi si Boss! Sabi niya..." hindi na naituloy ni Anthony ang sasabihin dahil kitang-kita sa mukha nito ang takot sa kaibigan."Sabihin mo sa Boss mo na hindi ko kailangan ng tutor mo, salamat na lang!"Isinauli niya ang papel kay Anthony at dire-diretsong naglakad palayo.Nababaliw siya! Ano na namang pakulo ito ni Vincent?Naisip ni Anthony na kung tatanggi si Kate sa ka
Pero bakit ngayon ay interesado na ito sa mga unibersidad sa labas ng bansa? Itinago ni Vincent ang notebook ng walang imik. "Sabi kasi ni lola, malawak ang bansa natin at gusto niyang masaksihan ang ganda nito. Kaya naisip niya na pag-aralin ako sa malaking university kung saan malapit sa kanya…."Hindi kumbinsido si Anthony sa katwiran nito. "Pwede naman kayong mamasyal kapag bakasyon ah, bakit kailangang ilipat pa ng lugar?""Hindi mo maiintindihan, umalis ka nga diyan sa upuan ko." Itinaboy ito ni Vincent palayo."Oo na, hindi ko na nga naiintindihan," bulong ni Anthony habang naglalakad pabalik sa upuan nito na may halong tampo. "Akala ko pa naman sabay-sabay tayong mag-aaral sa iisang unibersidad, ang dami mong alam."Maya-maya, may naaalala si Vincent kaya lumingon ito kay Anthony. "Saka nga pala, may gagawin ka ba sa mga oras na ito bukas?"Kinuha niya ang schedule at nilagyan ng bilog ang ilang oras."Magbabasketball syempre!" akala ni Anthony ay tinatanong siya tungkol sa lar
Sa huli, nagkita rin sina Kate at Vincent nang harapan sa loob ng eskwelahan. Isang linggo na ang nakalipas mula ng maoperahan ang lola ni Vincent, at halata sa mukha ng binata ang matinding pagod. Si lola ang pinakamahalagang tao sa buhay niya. Kahit may naka-assign na caregiver, araw-araw pa rin itong pumupunta sa ospital para samahan ang matanda at magdala ng mga pagkaing paborito nito.Pumapasok sa eskwelahan, nagtatrabaho, at sabay pang binabantayan ang lola. Tulad ng dati, hirap na hirap ito. At dahil likas na tahimik, mas lalo itong naging tipid sa mga salita. Pero may pinagkaiba na ngayon. Naalala ni Kate na noong huling taon nila sa high school, naging sobrang lugmok at parang nawalan na ng pag-asa sa buhay si Vincent ng maoperahan ang lola nito noon.Parang unti-unting namamatay ang mga taong pinakamamahal niya at wala siyang magawa para pigilan ito. Naiintindihan ni Kate ang pakiramdam na 'yun dahil si lola lang din ang tanging kakampi niya sa buhay.Kaya nga noon, palihim n
“Vincent…” hindi niya napigilan ang sariling humikbi. Binigkas niya ang pangalan nito na parang isang panalangin na mahina, basag, puno ng pagod.“Hmm? Kate?” marahan nitong hinawakan ang kamay niya. “What’s wrong? Naiiyak ka ba? If you want to cry, just cry. Huwag mong pigilan ang sarili mo.”Napak
PAGKATAPOS ng gabing iyon, muli ni Kate pinulot ang mga libro. Noong una, hindi siya nag-isip ng malalim. Ang gusto lang niya ay bigyan ng kahit konting kulay ang maputla at tahimik niyang buhay, isang lihim na sandalan, isang bagay na pagkakaabalahan. Dahil kapag may ginagawa siya, hindi niya masya
MAINGAT na inobserbahan ni Mitch ang sitwasyon at saka siya sumingit sa tamang sandali.“Vincent, huwag kang magalit dahil sinasabi ng lahat na hindi maganda ang asawa mo,” malumanay niyang sabi. “They’re just worried about you. Think about it—ilang taon na kayong magkakaibigan. Kahit may nasabi sil
NGUNIT ang labis na pinalaking pagtatanghal na iyon ay lalo lamang nagdulot ng walang tigil na tawanan sa loob ng private room. Si Mitch, na nakaupo sa tabi ni Vincent, ay halos mapatawa nang husto at napasandal pa sa balikat nito.At si Vincent ay tahimik lang. Wala siyang sinabi kahit isang salita







