CHAPTER 1

BREANNA POV

Tatlong araw na lang at kasal na namin ni Tristan Montenegro. Sabi ko sa sarili ko, okay na ito. Apat na taon akong nagtiis sa pamilya nila na halos pandirihan ako dahil lang hindi kasing-yaman ng mga Montenegro ang pangalan ng mga Buenavista. Akala ko, kapag ikinasal na kami, matatapos na ang pagiging mababa ko sa paningin nila. Akala ko, worth it ang lahat ng pagpapakumbaba ko.

Yan ang aking maling akala.

Hatinggabi na nang pumasok ako sa penthouse unit na binayaran ko gamit ang sarili kong ipon para sana sa unang tahanan namin ni Tristan. Hawak ko ang supot ng paborito niyang kape at mga pastry mula sa bakeshop malapit sa opisina ko. Napuyat na naman ako kailang trabaho para habulin ang deadlines, pero naisip ko, maayos din ang lahat kapag natapos na ang kasal.

Pagkabukas ko ng p***o, may narinig akong ingay mula sa kwarto. Hindi ito pamilyar na tunog ng telebisyon o radyo. Boses ng babae at lalaki na pilit nilalamas ng malisya.

"Tristan, ang bilis mo namang mapagod," boses iyon ni Maxine Villareal. Ang tinatawag kong best friend, ang kasama ko nung college, ang taong inutangan ko pa ng loob nung minsan siyang nagipit.

"Hayaan mo na. Mas masaya naman ako sa'yo kaysa kay Bree," sagot ni Tristan. Rinig na rinig ko ang pagtawa niya bago sumunod ang tunog ng halik.

Hindi ako umiyak. Hindi ako napasigrav. Nanlamig lang ang mga kamay ko hanggang sa mabitawan ko ang supot ng kape. Tumapon sa marmol na sahig ang mainit na likido, pero wala akong naramdamang hapdi sa balat ko. Ang sakit ay nasa dibdib ko, diretso at malinaw.

Dahan-dahan kong itinulak ang p***o ng kwarto. Nakita ko silang nakahiga sa kama namin. Walang saplot si Tristan habang si Maxine ay nakatabi sa kanya at nakangiti pa sa akin nang makita akong nakatayo sa pintuan. Walang bakas ng hiya. Walang takot na baka mahuli.

"Bree," sabi ni Tristan nang mapansing nandoon ako. Umayos siya ng upo habang kinukuha ang kumot para takpan ang katawan. "Let me explain."

"Anong ie-explain mo?" tanong ko. Dertso ang boses ko. Walang boses ng pagbasag o panginginig.

"Alam mo naman ang sitwasyon ko," sabi ni Tristan na parang kasalanan ko pa. "Ang pamilya ko, gusto nila ng may pangalan at koneksyon. Si Maxine, alam niya ang galaw sa alta-sosyedad. Ikaw, Bree? Mabait ka, pero hanggang dyan lang naman ang kaya mong iabot sa akin."

Si Maxine naman ay umupo habang sinasaplot ang damit niya. "Bree, wag mo na kaming husgahan. Matagal na kaming magkasama ni Tristan simula nung nag-a-out-of-town meetings kami para sa kumpanya. Ikaw kasi, tutok ka masyado sa trabaho mo. Nakalimutan mo na may boyfriend ka."

Tumango ako. Tama sila sa isang bagay: nagtrabaho ako nang husto para sa kinabukasan namin, habang sila pala ay nagpapasarap gamit ang oras at tiwala na ibinigay ko.

"Sige," sabi ko sabay lapit sa side table. Kinuha ko ang engagement ring na bigay niya noon. Inalis ko ito sa daliri ko at inihagis sa mukha niya. Tumama ito sa pisngi ni Tristan bago lumapag sa sahig. "Sayo na ang singsing na yan. Sayo na rin si Maxine. Simula ngayon, kayo na ang magtuloy ng kasal na yan."

"Teka muna, Bree," sabi ni Tristan na medyo natigilan. Siguro ay inaasahan niyang iiyak ako, magmamakaawa, o manggugulo gaya ng mga napapanood sa pelikula. "Saan ka pupunta? Pwede ba tayong mag-usap ng maayos?"

"Huwag mo akong tawagin sa pangalan ko," sabi ko habang nakatingin sa kanila nang diretso. "Tapos na tayo."

Lumabas ako ng unit nang hindi lumilingon kahit isang beses.

Pagbaba ko sa ground floor ng building, umupo ako sa bench malapit sa lobby. Doon ko naramdaman ang pagod ng katawan ko. Pero wala akong luha. Ang nararamdaman ko ay galit na pinalitaw ng katotohanan na niloko nila ako nang ilang taon.

Habang nakaupo ako roon at pinag-iisipan ang susunod kong gagawin, may itim na kotse na huminto sa tapat ng entrance. Bumukas ang p***o at lumabas ang isang lalaking matangkad, pormal ang suot na itim na suit, at seryoso ang mukha. Si Magnus Almonte. Ang taong kilala sa mundo ng negosyo bilang walang patawad pagdating sa mga kalaban sa merkado, at higit sa lahat, ang kasosyo ng kumpanya nina Tristan.

Napatingin siya sa akin habang naglalakad papasok. Huminto siya sandali nang makita ang hitsura ko—walang arte, tahimik, pero matalim ang mga mata.

"Miss Buenavista," sabi niya sa malamig at baritonong boses. Kilala niya ako dahil minsan na kaming nagkausap tungkol sa isang joint project ng kumpanya namin. "May problema ba?"

Tiningnan ko si Magnus. Alam ko ang reputasyon niya. Alam ko rin na kung gusto kong gumanti sa mga Montenegro at sa mga taong umapak sa pagkatao ko, hindi ko ito magagawa kung mananatili akong mahina.

Tumayo ako nang tuwid sa harap niya. "Wala naman, Mr. Almonte. Napag-isipan ko lang... mukhang kulang pa ang ginawa ko sa buhay ko para saktan ang mga taong nang-api sa akin."

Tumaas ang isang kilay ni Magnus. May kakaibang liwanag na dumaan sa mga mata nito bago umayos ng tayo. "Gusto mo bang tulungan kitang baguhin ang laro?" tanong niya.

"Kung ang kapalit ay ang pagbagsak ng mga taong nagtapon sa akin," sagot ko, "handa akong makipaglaro."