FAZER LOGINAng Huling Pag-aalsa ng Puso]Ang malamig na hangin ng madaling-araw ay humahampas sa mukha nina Lia at Rafael habang naglalakad sila palayo sa gumuhong imperyo ni Julian. Ngunit ang katahimikan ng gabi ay binalot ng isang nakapanindig-balahibong tunog—ang pag-vibrate ng isang device na dapat ay wala nang buhay."Congratulations, Ms. Valerius-Santos. You have inherited the world."Huminto si Lia. Ang kanyang kamay na nakahawak sa baywang ni Rafael ay nanginginig. Ang boses ng AI na lumabas mula sa kanyang bulsa ay walang emosyon, mekanikal, at puno ng banta."Your first objective: The elimination of Rafael Valerius, the only remaining threat to the Singularity.""Lia?" tawag ni Rafael, ang kanyang boses ay puno ng pagtataka at umuusbong na takot.Tumingin si Lia sa kanyang kamay. Ang singsing na kanina ay tila patay na bakal ay muling nagliliyab. Ngunit hindi na ito ang puting liwanag ng Unity. Ito ay isang malapot, matingkad, at nakapapansing kulay pula. Ang kulay ng babala. Ang kulay
Pinindot niya ang isang button sa console. Agad na bumalot ang isang asul na aura sa mga upuan nina Lia at Rafael. Ang mga rings ay nagsimulang uminit sa puntong tila matutunaw na ang kanilang mga daliri."Aaahhh!" sigaw ni Lia habang ang kanyang katawan ay nag-a-arch sa sakit."Lia! Tumingin ka sa akin!" sigaw ni Rafael. "Huwag mong iisipin ang sakit! Isipin mo ako! Isipin mo ang unang halik natin!"Sa gitna ng pisikal na paghihirap, ang kanilang mga isip ay nagtagpo. Ito ang epekto ng Unity—ang kanilang mga alaala ay nagsimulang mag-merge. Nakita ni Lia ang pagkabata ni Rafael, ang kalupitan ni Julian, ang pagkauhaw ni Rafael sa pagmamahal na tanging siya lang ang nakapagbigay. Nakita naman ni Rafael ang kalungkutan ni Lia sa loob ng gintong hawla ng kanyang pamilya, at ang liwanag na dala nito sa kanyang madilim na mundo.Ang sakit ay naging senswalidad. Ang kuryenteng dumadaloy sa kanila ay tila naging haplos ng bawat isa. Sa kanilang mga isip, hindi sila nakatali sa mga bakal na
Ang puting usok ay mabilis na lumaganap sa silid, isang malamig at kemikal na amoy na agad nagpabigat sa talukap ng mga mata. Ngunit sa gitna ng panganib, ang mas naramdaman ni Rafael ay ang init ni Lia na nakayakap pa rin sa kanya. Ang kanilang mga katawan, na ilang saglit lang ang nakalipas ay magkasalikop sa rurok ng pagsuyo, ay biglang naging target ng isang malupit na system override."Lia... huwag kang bibitiw..." hirap na sambit ni Rafael. Ang kanyang mga kamay ay pilit na inaabot ang kanyang damit, ngunit ang bawat galaw ay tila nagaganap sa ilalim ng tubig.Ang mga rings sa kanilang mga daliri ay hindi na lamang kumikinang; ang mga ito ay tila nabaon na sa kanilang laman. Ang maputing liwanag ay naglalabas ng kuryenteng dumadaloy diretso sa kanilang nervous system."Rafael... ang sakit..." ungol ni Lia. Ang kanyang balat ay namumula, hindi na dahil sa pagnanasa, kundi dahil sa overload ng enerhiya mula sa Unity network.Bumukas nang tuluyan ang pinto. Pumasok si Julian Valeri
Nanatiling tahimik si Rafael, ang kanyang mga kamao ay nakakuyom sa kanyang gilid."Sagutin mo ako!" sigaw ni Lia, ang mga luha ay nagsisimulang pumatak. "Pinanood natin ang pagkawasak ng Sky-Tower! Inakala ko na tapos na ang lahat! Inakala ko na malaya na tayo!""Walang kalayaan sa mundong ito hangga't buhay ang mga Architects, Lia," mahinahong sabi ni Rafael, bagaman ang kanyang boses ay puno ng pait. "Natanggap ko ang mensaheng 'yan kagabi habang natutulog ka. Ayokong sirain ang huling gabi ng kapayapaan na mayroon tayo.""Kaya nagsinungaling ka? Muli?" humakbang pabalik si Lia. "Rafael, paano tayo makakabuo ng bago kung ang pundasyon natin ay puro pa rin lihim? Ang sabi mo kagabi... 'tayo'. Pero paano magiging 'tayo' kung palagi mo akong iniiwan sa dilim?"Lumapit si Rafael, sinusubukang hawakan ang mga balikat ni Lia, ngunit umiwas ito."Lia, ang timer na 'yan... hindi lang 'yan banta. Isa itong imbitasyon. 'See you at the beginning.' Alam ko kung saan 'yun. Ang lumang estate sa
[Ang Multo ng Arkitekto]Ang silid ay puno ng katahimikan, maliban sa mahinang paghinga ni Lia na mahimbing nang natutulog sa tabi ni Rafael. Ngunit para kay Rafael, ang katahimikang iyon ay tila isang malakas na hiyaw. Ang liwanag mula sa screen ng kanyang telepono ay tumatama sa kanyang mukha, binibigyang-diin ang mga linya ng pagod at ang matinding galit na muling nag-aalab sa kanyang dibdib.“The Unity is a circle, Rafael. It never ends. See you at the beginning.”Ang sulat-kamay na iyon. Ang paraan ng pagbuo ng mga letra—malamig, kalkulado, at mayabang. Ito ang sulat ng kanyang ama, si Julian Valerius. Ang lalaking inakala niyang namatay na sa isang "aksidente" walong taon na ang nakararaan. Ang lalaking naging mitsa ng kanyang paghihiganti.Dahan-dahang binitawan ni Rafael ang telepono sa nightstand. Tumingin siya kay Lia. Ang buhok nito ay nakakalat sa puting unan, at ang kanyang mukha, kahit sa pagtulog, ay bakas pa rin ang trauma ng nagdaang gabi. Sa ilalim ng kumot, nakita n
Nang lumawak ang tubo, huminto muna si Rafael upang huminga. Lumingon ito, hinila si Lia sa isang maliit na sulok kung saan medyo malamig ang hangin. Sa madilim na liwanag, ang mga mata ni Rafael ay tila sa isang maninila ngunit puno ng proteksyon."Lia..." hingal nito, ang kamay ay inabot siya upang alalayan. Ang kanyang haplos ay tila kuryente. Sa kabila ng uling at dugo, ang hangin sa pagitan nila ay biglang naging makapal sa isang matinding gutom. Ito ay adrenaline ng kamatayan, ang pagnanais na patunayan na buhay sila sa gitna ng kawalan.Hindi lumayo si Lia. Sumandal siya rito, ang kanyang mga labi ay hinahanap ang labi ni Rafael sa dilim. Isa itong desperado at magulong halik—lasang alat at usok. Nahanap ng mga kamay ni Rafael ang kanyang baywang, hinila siya nang mas malapit, ang mga daliri nito ay tila nagmamarka sa malambot na balat sa itaas ng kanyang balakang."Kung mamamatay man tayo rito..." bulong niya sa bibig nito."Hindi tayo mamamatay," dagundong ni Rafael, ang bose







