CHAPTER SIX

THIRD PERSON:

“Okay, class!” malakas niyang sabi, sabay hampas ng marker sa mesa para makuha ang atensyon ng lahat. “Gaya nga ng sabi ko sa inyo kahapon. Bago tayo magsimula ng bagong lesson, may mini quiz tayo ngayon. Alam niyo na ‘yan — unang makakapagpasa ng tamang sagot, may libreng snacks mamaya sa canteen. Treat ko!”

“Yesss!” halos sabay-sabay na sigaw ng mga estudyante.

“Prof, burger ulit ah!” sigaw ng isa.

“Sir, dapat milk tea naman ngayon!” biro ng isa pa.

Napailing lang si Ederson habang natatawa. “Tingnan muna natin kung may makakakuha ng perfect score bago kayo manghingi ng burger o milk tea, ha.”

Pagkatapos ay sinulat niya sa pisara ang mga tanong — puro algebra, pero may twist na pang-matalino.

Habang nagsusulat, napansin niya si Xyrel na tahimik lang sa kanyang upuan, seryosong nakatitig sa mga equation, ballpen sa kamay.Hindi ito sumasabay sa ingay ng iba.

“Okay, you have ten minutes,” sabi niya. “Time starts… now!”

Agad nag-ingay ang buong klase, kanya-kanyang sulat at bulungan.

Si Xyrel, tahimik pa rin. Kalmado. Mabilis ang kilos ng kamay habang sinusulat ang mga sagot, parang sanay na sanay sa ganitong mga problema.

Makalipas ang ilang minuto, may kumalansing na notebook sa mesa ni Ederson.

Napalingon siya — at halos mapangiti.

“Tapos ka na agad?” tanong ni Ederson, bahagyang nagulat nang makita si Xyrel na nakatayo sa harapan, inaabot ang papel.

“Opo, sir,” mahina pero malinaw na tugon ni Xyrel.

“Sigurado ka ba?” tanong niyang may ngiting mapang-asar. “Baka mamaya puro drawing ‘yan.”

Tahimik lang si Xyrel, saka marahang ngumiti. “Tingnan niyo na lang po.”

Tila nagkatinginan ang mga kaklase niya, ang iba napa-“Wow, ang bilis!” habang ang ilan ay natigilan sa pagsagot.

Binuksan ni Ederson ang papel, at ilang sandali lang ay kumunot ang kanyang noo — hindi dahil mali, kundi dahil lahat tama.

Perfect.

Bahagyang napangiti si Ederson, sabay tiningnan si Xyrel mula ulo hanggang paa.

“Hmm… mukhang may challenger ako dito ah.”

Ngumiti siya nang tipid, saka bumalik sa kanyang upuan.

“Okay class,” sabi ni Ederson, sabay taas ng papel ni Xyrel, “Perfect ang transferee niyo. Ibig sabihin, siya ang may libreng snacks mamaya!”

Nag-tilian ang ilan, ang iba naman ay napatingin kay Xyrel na tila hindi makapaniwala.

“Congrats, girl!” sigaw ni Jerelyn, sabay kindat.

Samantalang si Ederson, habang bumabalik sa kanyang desk, ay hindi na napigilang mapangisi.
“Hindi lang matalino, mabilis pa,” bulong niya sa sarili. “Parang may dapat pa akong tuklasin sa batang ‘to.”

******

Pagkatapos ng klase, abala na sa pag-aayos ng mga gamit ang mga estudyante nang marinig nila si Prof. Ederson na tumikhim.

“O, Rivera,” tawag nito sa malamig ngunit mahinahong tinig. “Dahil ikaw ang perfect sa quiz, samahan mo ako mamayang recess sa canteen. Libre kita, gaya ng nakasanayan ng klase.”

Bahagyang nagulat si Xyrel, napatingin sa kanya habang nakahawak pa sa bag.

“Ah… opo, sir,” mahina niyang sagot, sabay bahagyang tipid ng ngiti.

Tumango lang si Prof. Ederson, pero hindi rin naiwasang mapansin ang maamong mukha ng dalaga—ang simpleng ekspresyon na parang may halong kaba at inosenteng pagtataka.

“Sige, huwag kang mawawala ha,” sabi pa nito bago tuluyang humarap sa whiteboard upang ayusin ang markers niya.

Tahimik namang lumabas ng silid si Xyrel, bitbit ang bag at notebook. Habang naglalakad sa pasilyo, hindi niya maipaliwanag ang pakiramdam.

Parang may kakaibang dumadaloy sa dibdib niya—magaan pero nakakailang.
Bakit parang may kung anong saya?
Bakit ako kinakabahan?

Hindi niya alam kung dahil lang ba sa papremyo, o dahil sa paraan ng pagkakasabi ni Prof. Ederson ng pangalan niya—malumanay, tila may lambing na hindi niya inaasahan marinig mula sa isang guro.

Samantala, sa kabilang section kung saan nagtuturo na si Prof. Ederson, napapansin ng mga estudyante niyang tila madalas siyang mapangiti.

“Sir, parang good mood kayo ngayon ah!” biro ng isa.

"Hmm" Ngumiti lang si Ederson at umiling. “Siguro dahil may estudyante akong magaling sa algebra,” pabirong sagot nito, pero sa loob-loob niya, hindi iyon lang ang dahilan.

Habang nagdi-discuss siya sa harap ng klase, ilang beses niyang nahuli ang sarili na napapaisip.

Lumulutang sa isip niya ang tahimik na transferee—ang paraan ng pananalita nito, ang mga mata nitong tila laging may bahid ng kalungkutan, at ang ngiti nitong kay rami nang itinagong emosyon sa likod ng katahimikan.

At doon niya lang naisip, sa unang pagkakataon, na may kakaiba talaga sa dalagang iyon.

Hindi niya maintindihan kung ano—kuryusidad ba, paghanga, o simula ng isang bagay na alam niyang hindi dapat maramdaman.

Ngunit kahit pa sinubukan niyang itago, may ngiti pa rin sa kanyang labi habang nagtuturo, dala ng isang pangalang ayaw niyang amining patuloy na umiikot sa kanyang isipan.

“Xyrel Rivera.”

****

Recess na, at sabay na lumabas ng silid sina Jerelyn at Xyrel.

“Grabe, Xyrel! Ikaw na talaga ang star student! Imagine, si Prof Ederson pa mismo nagyayang ilibre ka. Ganyan ka na kagaling!” daldal ni Jerelyn habang nakahawak sa braso niya.

Ngumiti lang si Xyrel. “Siguro po biro lang ‘yon. Hindi naman siguro niya seseryosohin.”

“Don’t worry, girl,” sagot agad ni Jerelyn, sabay tawa. “Naka-ugalian na talaga namin ‘yan ni Prof Ederson. Kapag may naka-perfect sa quiz niya, automatic may pa-snack treat siya. Kaya congrats, ikaw ang winner ngayon!”

Napangiti si Xyrel, pero halata pa rin ang hiya sa mukha niya.

Tahimik lang siya habang magkasabay silang naglalakad patungo sa canteen.

Ngunit pagdating nila sa tapat ng faculty room, napahinto siya.

Naroon si Prof Ederson — nakasandal sa gilid ng pinto, hawak ang kanyang folder, at tila inaabangan talaga sila.

Nang magtama ang kanilang mga mata, ngumiti ito.

“Rivera, tara na,” magaan nitong sabi.

“Ay!” napahinto rin si Jerelyn. “Oo nga pala, di nga pala ako kasali sa treat niyo, Prof. Mauna na ako sa—”

Ngunit bago pa siya makatalikod, hinawakan siya ni Xyrel sa braso.

“Samahan mo ako,” mahina niyang sabi, halos pabulong lang.

Napangiti si Jerelyn, sabay tawa ng mahina.

“Walanjo ka, Xyrel! Makakapit ka pa sa akin, di naman mangangagat ‘yan si Prof, oh!” pabirong sabi nito.

Napailing si Prof Ederson, hindi maitago ang ngiti.

“Hay naku, Montecarlo,” sabi nito, nakataas ang kilay. “Dahil bago pa lang si Rivera, marahil nga nahihiya pa siya. Sumama ka na lang sa amin.”

“Ay, aba! Sige na nga, sir! Baka sabihin niyo unfair kayo sa students niyo!” sagot ni Jerelyn, nakangisi habang pinapagitnaan si Prof at si Xyrel.

Habang naglalakad silang tatlo papunta sa canteen, tuloy pa rin sa daldal si Jerelyn kay Prof Ederson, habang tahimik lang si Xyrel na sumusunod sa tabi nila.

Hindi niya alam kung bakit, pero parang bawat hakbang palapit sa canteen ay lalong bumibilis ang kabog ng dibdib niya.

At nang muling sulyapan siya ni Prof Ederson, tila lalo pa siyang nahiya — pero sa loob-loob niya, hindi niya rin maiwasang ngumiti.