Se connecterPartager
บทที่ 1 ตระกูลวิทยาโสภานนท์
Date de publication:
2026-03-16 13:57:05บทที่ 1 ตระกูลวิทยาโสภานนท์
สวัสดีครับผมจะมาแนะนำพี่ๆ ของผมนะครับ พี่คนแรกคือ พี่ พัชชนนท์ วิทยาโสภานนท์ ชื่อเล่น พี่พอลอันครับ หล่อรวย สุขุม (เพราะเป็นประธานบริษัทครับ) พี่พอลอันอ่ะ เป็นพี่คนโตแต่ไม่รู้เมื่อไหร่จะแต่งงานมี ที่บ้านเลยชอบบ่นว่าทำไมไม่แต่งงานสักทีแต่ผมก็เห็นด้วยนะเมื่อไหร่พี่จะแต่งงานเนี่ยผมอยากอุ้มหลานแล้ว
ส่วนพี่รอง ชื่อ พุฒิภัทร วิทยาโสภานนท์ ชื่อเล่น พี่พอร์ชครับ หล่อมากและโหดมากเช่นกัน พี่รองเนี่ยไม่ค่อยได้เห็นหน้านักหรอกเพราะพี่ทำงานเป็นหน่วยซีลของต่างประเทศ นานๆจะกลับมาที ส่วนเรื่องแฟนไม่ต้องถามหนักกว่าพี่พอลอันอีกครับ เอาเป็นว่ารักไม่ยุ่งมุ่งแต่งาน (แต่แอบบอกไว้ก่อนนะครับพี่รองเวลาอยู่กับผมอ่ะโคตรอบอุ่นเลยผมยังคิดเลยว่าถ้าใครได้เป็นแฟนคงดีมากแน่ๆ) ส่วนผมน้องเล็กสุดน่ารักผมชื่อ พีรภัทร วิทยาโสภานนท์ หรือเรียกผมว่าพีพีก็ได้นะครับ (ทำไมชื่อของพี่ๆ เท่กันแต่ตัดภาพมาที่ผมน่ารักเหมือนหน้าตาเลย5555) ผมเป็นน้องเล็กของตระกูลครับ หล่อน่ารักมากๆ (พยาบาลที่โรงพยาบาลผมชอบพูดกันหน่ะครับ5555) และสาวๆ เยอะมาก5555 (สาวเยอะแต่ไม่เจ้าชู้นะครับ😆) ผมหน่ะเป็นหมอของโรงพยาบาลชื่อดังครับถ้าถามว่ารวยไหมก็รวยน้อยกว่าพี่ๆ นิดนึง5555แต่ไม่เป็นไรครับพ่อกับแม่ผมรวยมาก5555ณ บ้าน ตระกูล วิทยาโสภานนท์
ผมตื่นเช้าลงมาก็เห็นพ่อกับแม่พวกพี่ๆ นั่งทานอาหารเช้ากันอยู่ครับ ทำไมวันนี้อยู่กันครบเลยเหรอมีเรื่องอะไรกัน
“อ้าวนั้นไงน้องลงมาแล้ว”
“มีอะไรเหรอครับคุณแม่” ผมเดินลงมาแล้วนั่งที่ประจำของผมคือนั่งข้างพี่รองครับ (พี่พอร์ช)
“คือ...พี่ต้องไปทำงานแล้วนะ อีกหลายเดือนเลยคงกลับมา”พี่รองพูดขึ้น
“จริงเหรอครับ ผมคงคิดถึงพี่แย่เลย😞”
“ทำเป็นเศร้านะฉันเห็นพอพอร์ชกลับมาแกก็ไม่ได้อยู่กับมันหนิ” พี่ใหญ่พูดอะไรเนี่ย (พี่พอลอันนะครับผมจะชอบเรียกว่าพี่ใหญ่)
“พี่ใหญ่จะไปรู้อะไร ผมหน่ะเออ...คือ คือผมกับพี่รองรู้กันแค่2คน แค่พี่รองมองตาผมพี่รองก็รู้ใจผมแล้วใช่ไหมครับพี่รอง🥹” มันหาเหตุผลไม่ได้จริงๆ ครับ5555
“55555 ใช่ๆ พี่ใหญ่จะไปรู้อะไร เนอะไอ่แสบของพี่” พี่รองเอื้อมมือมาลูบหัวผม
“เหอะ แกอย่าไปสปอยมันมากเดียวมันจะได้ใจเอา”พี่ใหญ่พูดพร้อมกับยกแก้วกาแฟขึ้นมาดื่ม
“แบร่😜” พี่ใหญ่ง้างมือทำท่าจะตบผม
“5555555” เสียงพี่รองหัวเราะ ทำไหมพี่ไม่ช่วยผมบ้างเนี่ยยย
“หยุดๆ พอกันได้แล้ว” หลังจากทานข้าวเช้ากันเสร็จทุกคนพากันไปส่งพี่รองที่สนามบิน แต่ระหว่างทางมีรูปพี่ลูกพีช (ลูกของเพื่อนแม่ที่แม่เคยสัญญาไว้ว่าจะให้แต่งงานกับพี่ใหญ่)
“พี่สะไภ้สวยเหมือนกันนะครับเนี่ยยย😏” ผมพูดพลางมองไปทีพี่ใหญ่
“เหอะ....ถ้าแกยังไม่เลิกกวนประสาทฉันนะแกได้ตายแน่!!!”ผมกับพี่ใหญ่ทะเลาะกันเป็นประจำครับ เพราะอะไรรู้ไหม เพราะพี่ใหญ่เป็นคนที่น่าแกล้งมาก
“ผมไม่กลัวหรอกครับเพราะผมมีพี่รองอยู่ เนอะพี่รอง”ผมหันไปมองหน้าพี่รองกะหวังว่าพี่รองคงจะเข้าข้าง
“555555เราก็อย่าไปกวนพี่ใหญ่มากนักสิ”
ระหว่างทางผมนั่งกวนประสาทกับพี่ใหญ่ตลอดทั้งทางเลยครับ ที่ผมกล้าทำแบบนี้เพราะมีพี่รองอะครับถ้าไม่มีรองรองคือผมจะกวนพี่ใหญ่น้อยลงนิดนึง และในที่สุดก็ถึงสนามบินครับ พวกเราพากันลงไปส่งพี่รองเพื่อกลับไปทำงานที่พี่รองรักครับ
“พอร์ชไม่เปลี่ยนในจริงๆ เหรอลูก”คุณแม่ผมพูดพร้อมกับปาดน้ำตา
“คุณแม่ครับ แม่ขอร้องพอร์ชมากี่ปีแล้วครับ”
“ใช่คุณ ปล่อยลูกให้ทำสิ่งที่ลูกรักเถอะ” คือแม่ผมไม่อยากให้พี่รองเป็นหน่วยซีลครับเพราะแม่เป็นห่วงพี่รองมากๆพี่รองเคยเกือบตายมาแล้วท่านเลยไม่อยากให้เป็นแบบนั้นอีก
“ฮื่อ😥..ลูกดูแลตัวเองด้วยนะ ถ้าอยากกลับบ้านเมื่อไหร่โทรหาแม่ได้ตลอดเลยนะ” แม่ผมน้ำตาไหลอีกแล้วครับ
“พอร์ชดูแลตัวเองด้วยนะ”
“ครับคุณพ่อ☺️”
“ดูแลตัวเองด้วยหล่ะ รีบกลับหล่ะไม่นั้นน้องชายสุดที่รักของแกได้ตายคามือฉันแน่” เกี่ยวอะไรกับผมเนี่ยยยย
“555555ครับพี่ใหญ่ พี่อะรีบมีเมียสักทีเหอะผมอยากอุ้มหลานแล้ว” ผมเห็นด้วยครับ
“เหอะ....”
“พี่รอง...ให้พี่ใหญ่พี่แฟนให้ได้ก่อนเหอะ”
“ไอ่พี!!!!”
“555555”
“พี่รอง รีบกลับมาน่า กลับมาอย่าให้มีรอยแม้แต่นิดเดียวหล่ะ ไม่นั้นผมจะไม่ให้พี่กลับไปอีก” ผมโผล่กอดพี่รองก่อนพี่รองจะไป
“5555รับทราบบ เราก็อย่ากวนพี่ใหญ่มากนักหล่ะ” อยู่ๆ เสียงไฟล์บินของพี่รองดังขึ้น
“ผมไปก่อนนะครับ”
“ระวังตัวด้วยนะลูก....”
โรงพยาบาลหลังจากผมกลับมาจากส่งพี่รองผมก็ตรงไปที่โรงพยาบาลทันที แต่ก่อนที่ผมจะเข้าทำงานผมแวะซื้อกาแฟร้านประจำก่อนครับ
“สวัสดีค่ะหมอพี” พนักงานสาวเอ่ยทักทายผม
“ค้าบบบ😊”
“เหมือนเดิมนะคะ”
“ครับผม” ผมรีบจ่ายเงินแล้วมายืนรอกาแฟข้างๆ เคาว์เตอร์
“สวัสดีค่ะ ลูกค้ารับอะไรดีค่ะ”
“เอออ ฮัดชิ่วว... เออขอโทษค่ะ ขอเป็นช๊อกโกแลตเย็นค่ะ” ผมได้ยินแค่สียงเขาน่ารักมากเลยครับ แต่ทำไหมถึงกินช๊อกโกแลตทั้งๆที่ตัวเองไม่สบาย
“ของหมอพีได้แล้วค่ะ😁”
“ขอบคุณค้าบ” ผมรับแก้วจากพนักงานแล้วรีบเดินขึ้นห้องตรวจของผมทันที
“สวัสดีค่ะคุณ” เสียงหมวยพยาบาลหน้าห้องเอ่ยทักทายผม
“สวัสดีครับ”
ผมเข้าห้องตรวจของผม ลูกค้าประจำเอ่ยไม่ใช่สิคนไข้ของผมส่วนมากจะเป็นผู้หญิงพวกไฮโซบ้าง ดาราบ้าง เพราะผมหล่อใช่ไหมล่ะครับแต่นั้นคือคงเป็นเหตุผลเล็กๆ แต่เพราะผมเก่งต่างหาก55555 ผมลืมบอกผมเป็นแพทย์ด้านโสต ศอ นาสิกวิทยา พูดง่ายๆ คือหมอเฉพาะทางครับ ส่วนมากที่เจอบ่อยๆ ก็จะเจอคนไข้ที่มาทำเลสิกและคนไข้ที่เป็นภูมิเยอะครับ ก็ต้องเข้าใจอะเนอะว่าอยู่ในกรุงเทพเรื่องภูมิแพ้มันเป็นเรื่องธรรมดา
“คุณรมิตาเชิญเข้าห้องตรวจค่ะ”
“สวัสดีค่ะ” เธอเดินเข้ามาแล้วสวัสดีผมเสียงเธอคุ้นๆ เหมือนเจอที่ร้านกาแฟครับ
“สวัสดีครับ”
“ฮะ...ฮัดชิ่ววว ขอโทษค่ะ” ผมรู้ทันทีเลยครับว่าเธอเป็นอะไร แต่เดียวนะแววตาของเธอคุ้นมากเลยครับเหมือนคนที่ผมรู้จัก
Dernier chapitre
Achoo! แพ้รักให้กับคุณหมอ บทที่ 10 ขอโทษ
บทที่ 10 ขอโทษชมพูก่อนฉันจะไปออกกำลังรู้สึกไม่ค่อยดีนักเหมือนจะไม่สบายแต่ฉันไม่อยากผิดนัดกับพีด้วย และพอฉันออกกำลังเสร็จก็กะว่าจะไปทำงานต่อเพราะช่วงนี้งานที่ร้านยุ่งๆอยู่ด้วยแต่พอเห็นพีเขาขอไว้เลยหยุดซักวันคงไม่เป็นไรหรอก“โอ้ยย ปวดหัวจัง”รู้สึกเหมือนกับจะไม่สบายจริงๆสงสัยเป็นเพราะโดนฝนแน่เลย“ฮะ ฮัดชิ่ววว”รอบนี้จามเพราะเหมือนจะเป็นหวัดมากกว่าภูมแพ้“นอนพักสักหน่อยก็คงจะหาย”ฉันเลยหายามาทานแล้วกำลังจะล้มตัวนอนแต่กลับมี1สายโทรมา“อืมว่าไง”“พี่ชมพูมีลูกค้ามาจากต่างประเทสค่ะเขาอยากได้ขนมร้านเราไปเปิดที่นู้น”“อืมเดียวพี่เข้าไป ฮะ ฮัดชิ่ว”โอกาสดีๆจะพลาดได้ไง ฉันเลยรีบแต่งตัวและไปทีร้านทันที ฉันขับรถไปที่ร้านด้วยตัวเองบอกตรงๆเลยตอนนั้นทั้งปวดหัวทั้งรู้สึกไม่สบายเนื้อสบายตัวเลยจริงๆ“เขาอยู่ไหน ฮะฮัดชิ่วว”ฉันรีบถามลูกค้าจากแนนทันที“เขารออยู่ในห้องค่ะ เออพี่ชมพูไม่สบายเหรอค่ะ”“ป่าวหน่ะ แค่ปวดหัวนิดหน่อย”“แต่หน้าพี่ซีดมากเลยนะคะ”“ฮะฮัดชิ่วว”“ให้แนนไปคุยเถอะค่ะ”แนนคือผู้ช่วยคนสนิทของชอมพูเองค่ะ“จริงๆถ้าพี่ไม่สบายพี่บอกแนนสิค่ะ เดียวแนนได้คุยกับเขาแทนพี่ไง”“ไม่เป็นไร....เออไม่ใช่พี่ไม
Achoo! แพ้รักให้กับคุณหมอ บทที่ 9 จีบ
บทที่ 9 จีบ“ฮูวๆๆ เย้ๆ”ผมตื่นเช้ามารีบแต่งตัวลงมาเพื่อจะไปออกกำลังกายตามที่นัดไว้กับพี่ชมพู “อารมณ์ดีเลยนะ”คุณแม่ผมแซวแต่เช้าเลยครับ “ครับบบบ แล้วพี่ใหญ่หล่ะแม่” “ทำไมถามหาฉันมีเรื่องอะไร”พี่ใหญ่เดินลงมาพอดีเลยครับสงสัยคงจะพึ่งตื่น“ป๊าววว ถามหาบ้างไม่ได้ไง”“พูดดีๆฉันเป็นพี่แก”“5555ขอโทษค้าบบ ผมไปก่อนนะ”ผมพูดจบกำลังจะหันหลังเดินออกจากบ้านแต่คุณแม่ดันมีเรื่องจะคุยพอดี“พีลูกเดียวสิแม่มีเรื่องจะคุย”“มีไรเหรอครับ” “อาทิตย์หน้าแม่จะทำบุญบ้านครั้งใหญ่ลูกเชิญเพื่อนๆที่ทำงานมาด้วยสิ” “ได้สิครับ” “ชวนแฟนแกมาด้วยสิ”“พี่ใหญ่!!!!”“ลูกมีแฟนแล้วเหรอ”“เออไม่ใช่ครับเขาเป็นรุ่นพี่ของผม”“หึ ”พี่ใหญ่นี้รู้อะไรไม่ได้เลย“เห้อ เสียดายจังแม่ว่าจะแนะนำคนคนนึงให้ลูกรู้จักสักหน่อย แต่ถ้าลูกมีแฟนแล้วก็ชวนเขามาด้วยสิ”“ได้ครับคุณแม่”“จ้ะ☺️”“เออ...คุณแม่ครับชวนพี่ลูกพีชมาด้วยสิครับ....”“😒”จากที่หนังอ่านหนังสือพี่ใหญ่รีบวางหนังสือแล้วหันมามองผมทันที“แน่นอนสิจ้ะแม่ต้องชวนมาอยู่แล้ว”“เย้ผมจะได้เจอพี่สะไภ้แล้ว”“เพร่งง...”ใช่ครับพ
Achoo! แพ้รักให้กับคุณหมอ บทที่ 8 ผมไม่เข้าใจ
บทที่ 8 ผมไม่เข้าใจหลังจากเกิดเหตุการณ์วันนั้นพี่ชมพูไม่ได้มาออกกำลังกายกับผมเลย เธอจะไลน์มาหาผมว่าเธอไม่ว่างตลอด และถ้าเกิดวันไหนเธอมีนัดตรวจกับผมเธอจะรีบกลับทันที “เห็นหลายวันแหละ ไม่ไปวิ่งเหรอวันนี้”ผมเดินลงมาจากห้องเห็นพี่ใหญ่กำลังนั่งจิบกาแฟอยู่ “ไม่ครับรู้สึกช่วงนี้ไม่มีแรงเท่าไหร่” “เห้อ.....เห้อ....”ผมนั่งถอนหายใจข้างๆกับพี่ใหญ่จนพี่ใหญ่หันมามอง “เป็นอะไร”“ป่าวครับบ เห้ออ”“ไอ่นี่หนิ”“คือพี่ใหญ่ผมไม่เข้าใจจริงว่าทำไมเธอถึงทำตัวแปลกไปทั้งๆที่เธอก็มีท่าทางเหมือนจะชอบผมเหมือนกัน”“แกอยากรู้ไหม”“อยากสิครับ”“ไปถามเขาสิ แกมาถามฉันแล้วฉันจะรู้ไหม”“เห้ออ ผมว่าแหละเรื่องผู้หญิงไม่ควรมาปรึกษาพี่เลย”ก็พี่ใหญ่ไม่สนใจผู้หญิงไม่เคยมีแฟนคงไม่รู้หรอกใช่ไหมครับ“แต่ถ้าฉันเป็นแกฉันจะไปถามเขา จะมานั่งคิดให้ตัวเองเครียดทำไม อยากรู้อะไรก็ถามสิ”จริงของพี่ใหญ่ผมต้องถามพี่ชมพูเองสิ“ขอบคุณมากครับพี่ใหญ่พี่เป็นพี่ที่ดีที่สุดเลย จุ้บ”ผมรีบวิ่งไปหอมแก้มพี่ใหญ่แล้ววิ่งขึ้นห้องทันที มันก็จริงอย่าที่พี่ใหญ่พูด อยากรู้ก็แค่ถาม เอาจริงๆ การเป็นคนแบบพี่ใหญ
Achoo! แพ้รักให้กับคุณหมอ บทที่ 7 ไอ่พี่เลว
บทที่ 7 ไอ่พี่เลวโรงพยาบาล“คุณรมิตา เชิญเข้าห้องตรวจค่ะ” วันนี้เป็นวันที่พี่ชมพูต้องมาดูอาการแล้วครับ จริงๆสังเกตมาหลายวันแล้วพี่ชมพูไม่จามเลยครับตอนออกกำลังกายกับผมอาจจะเป็นเพราะว่ากำลังใจดีด้วยมั้งครับ “เที่ยงนี้เรากินอะไรกันดีครับ” “เอออ...คุณพีพีไม่ตรวจอาการชมพูก่อนเหรอค่ะ” “ตอบคำถามผมก่อนสิครับผมจะได้มีกำลังใจในการตรวจคุณชมพู” “ชมพูแล้วแต่คุณพีเลยค่ะ☺️” “อย่างนั้นเราสั่งอาหารมาทานกันที่ห้องผมนะครับ”ผมเสนอเธอ เพราะจะได้มีความเป็นส่วนตัว“มันจะดีใช่ไหมค่ะ”“ดีครับ”หลังจากนั้นผมตรวจอาการของพี่ชมพูอาการดีขึ้นมากๆ ยิ่งอยู่ในที่อากาศดีๆออกกำลังกายสม่ำเสมออาจจะทำให้หายขาดเลยก็ได้ครับ “จริงเหรอค่ะ ชมพูมีโอกาสจะหายจริงเหรอค่ะ”“ครับแต่ต้องออกกำลังกายแบบนี้ทุกวันนะครับ”“ค่ะชมพูจะออกกำลังกายทุกวัน”“แล้วก็......”“ต้องออกกำลังกายแค่กับผมเท่านั้นครับ”“.........”พี่ชมพูไม่พูดแต่อาการของพี่ออกชัดมากเลยครับว่ากำลังเขินอยู่“เราสั่งอาหารมากินกันเลยดีกว่าครับ”ผมสั่งอาหารมาทานที่ห้องระหว่างนั้นก็นั่งคุยกับพี่ชมพูไปด้วย“
Achoo! แพ้รักให้กับคุณหมอ บทที่ 6 ความรู้สึกตัวเองก็สำคัญ
บทที่ 6 ความรู้สึกตัวเองก็สำคัญหลังจากผมกลับมากจากห้องน้ำ ผมเลยเดินกลับมาที่โต๊ะและได้ยินสิ่งที่มุกพูดกับพี่ชมพูทุกประโยค เห้ออ...ผมไม่น่าปล่อยให้มุกอยู่กับพี่ชมพู2ต่อ2เลยครับ “คือไม่ใช่อย่างที่พีคิดนะเราแค่...”“ไปกันเถอะครับ”ผมคว้ามือพี่ชมพูแล้วพากันเดินออกจากร้านทันที“เออ...คุณพีค่ะ คุณอย่าโกรธคุณมุกเลยนะคะเขาแค่...”“แล้วคุณชมพูละครับรู้สึกยังไง”“เออ....”“ชมพูไม่เป็นอะไรจริงๆค่ะ”“เวลาอยู่กับผมไม่ต้องเป็นคนเข้มแข็งมากก็ได้ครับ”ดูก็รู้ว่ายังไงเธอก็ไม่โอเค“มีคนเคยบอกผมว่าให้สนใจแต่สิ่งที่เรารักอย่าสนใจคนอื่นมากเกินไป มันอาจจะทำให้เราไม่มีความสุกนะครับ”“คุณพี........”“ความรู้สึกของตัวเองต้องมาก่อนสิครับ”“ชมพูขอบคุณพีมากเลยนะคะ☺️”“ไปกันเถอะครับเราไปหาไรกินกันเถอะ”หลังจากนั้นผมกับพี่ชมพูก็พากันไปหาอะไรกินกันเสร็จแล้วผมก็พาเธอไปส่งที่คอนโดครับ“ขอบคุณนะคะ”“ไม่เป็นไรครับ”“เอออ...ผมขอไลน์หน่อยได้ไหมครับ”“ได้สิคะ นี่ค่ะ”“ผมกลับก่อนนะครับ”“ค่ะ ขับรถดีๆนะคะ”โรงพยาบาลผมกลับมาถึงโรงพยาบาลก็ตรงมาหามุกทันที เธอกำลังนั่งในห้องพักของแพทย์กับแพทย์และพยาบาลคนอื่นๆ กำลังน
Achoo! แพ้รักให้กับคุณหมอ บทที่ 5 รู้สึกแย่
บทที่ 5 รู้สึกแย่วันนี้ผมรีบตื่นเช้าเหมือนทุกวันแต่ที่พิเศษคืออารมณ์ดีมากๆ อาจจะเป็นเพราะผมกินไอศกรีมของพี่ชมพูด้วยแหละเนอะ “ไปออกกำลังกายอีกเหรอลูก” “ใช่ครับคุณแม่ ผมไปก่อนนะ” “แม่....ไอศกรีมเค้กไปไหนหมดแล้วครับเนี่ย” “แม่ก็เก็บไว้ในตู้เย็นนะ” “เอออ....อยู่ในท้องผมเองครับ” “ไอ่แสบมานี้เลย”พี่ใหญ่กำลังวิ่งมาหาผมแต่ผมรีบใส่รองเท้าแล้วขึ้นรถทันที สวนสาธารณะ “คุณชมพูมรอนานไหมครับ” “ไม่ค่ะ ชมพูพึ่งมาเหมือนกันค่ะ☺️” ทักทายกันจบผมก็วิ่งกับพี่ชมพูเหมือนเดิมเลยครับ ผมวิ่งไปผมแอมมองพี่ชมพูไป คิดภาพตามผมดูนะครับ ผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนนึงมัดผมสูงวิ่งไปพร้อมกับมีแสงแดดส่องเข้าหน้านิดนึง ผมนี้แบบ เห้อพี่จะสวยไปไหนเนี่ยยย “คุณพีค่ะวันนี้เราไปปั่นจักรยานกันไหมค่ะ” “ก็ดีครับ” มาถึงที่เช่ารถจักรยานก็เหลือแค่คันเดียวแล้ว ผมกับพี่ชมพูเลยมองหน้ากันจะเอายังไงดี “นั้นเราค่อยมาพรุ่งนี้ก็ได้ค่ะ” “ไม่เป็นไรครับ เอาเถอะดียวผมปั่นเอง
Achoo! แพ้รักให้กับคุณหมอ บทที่ 4 แอบแชบ
บทที่ 4 แอบแชบผมกับพี่ชมพูเรามาออกกำลังกายกันทุกเช้า ทำให้ผมสังเกตได้ว่าพี่ชมพูจามน้อยลงกว่าเดิมเยอะ จมูกเธอก็ไม่แดงเหมือนก่อนหน้านี้ อาจจะเป็นเพราะอากาศในที่สวนสาธารณะด้วยแหละครับ และที่สำคัญผมกับเธอเราสนิทกันมากขึ้น โรงพยาพบาล หลังจากผมออกกำลังเสร็จผมก็แยกย้ายกับพี่ชมพู
Achoo! แพ้รักให้กับคุณหมอ บทที่ 3 ออกกำลังกาย
บทที่ 3 ออกกำลังกายวันนี้คงเป็นวันแรกที่ผมรีบตื่นเช้ามาเพื่อจะไปออกกำลังกายที่ได้นัดกับพี่ชมพูเอาไว้ครับ“คุณแม่ฝนตกป่าวครับวันนี้”พี่ใหญ่พูดขึ้นมา ใช่ครับปกติวันหยุดผมไม่ได้ตื่นเช้าขนาดนั้น “ใช่....แม่เห็นด้วยย”แม่และพี่ใหญ่หันไปมองนาฬิกาพร้อมกัน“อะไรกันครับบ ผมแค่ตื่นเช้าจะไปออกกำลังกายเอง”ผมท
Achoo! แพ้รักให้กับคุณหมอ บทที่ 2 รุ่นพี่
บทที่ 2 รุ่นพี่แม้ว่าเธอจะปิดแมสแต่แววตาของเธอเหมือนคนคนนึงที่ผมรู้จักเมื่อนานมาแล้วเลยครับ ผมเลยก้มดูประวัติของเธอดู ชื่อเธอคือ รมิตา มหัทธนปัทมกร“รุ่นพี่.....”ใช่ครับเธอคือรุ่นพี่ที่ผมเคยแอบชอบในวัยเด็ก“คุณหมอพูดว่าอะไรนะคะ”“เออป่าวครับ”“เดียวคนไข้รบกวนถอดแมสด้วยนะครับ”ผมอยากจะเช็คดูว่าจมูก
Vous vous intéresseriez aussi à
