Kabanata 005

Elena's Pov

"Ito ang mga dapat mong gawin." Maikli niyang sinabi sabay bigay sa akin ng mga listahan ng mga hindi at dapat kong gawin.

Nahihilo ako sa dami ng letrang nakasulat sa papel.

Is this how organized he was, like Cassandra told me?

Kinagat ko ang aking pang-ibabang labi. Gusto kong magreklamo dahil mukhang hindi naman ata ganito karami ang gawain ng isang sekretarya pero kailangan kong sumunod sa kanya dahil siya ang boss.

"Anything else, sir?" Pormal kong tanong, nakatingin sa kanya. Ganoon din naman siya, nakatingin ng diretso at tila may kung anong inaabangan sa bawat pagdaan ng emosyon sa aking mga mata pero hindi ko ipinakita.

Hindi pwedeng mawalan ako ng trabaho. Hindi ako papayag na ang isang gabing iyon ang magpapaalis sa akin dito. Kaya kung kaya kong magpanggap na hindi ko siya kilala at umakto na walang nangyari ng gabing iyon. Gagawin ko.

I know it was nothing to him, given the fact that he was a CEO—a powerful man in the city. I know that he fvcked a lot of women, so he mustn’t have remembered me that night.

"You may leave." Malamig niyang sinabi, tumingin na ngayon sa kanyang monitor.

Tumango ako kahit hindi niya nakita at kalmado lamang na naglakad palabas ng kanyang opisina.

Pagkalabas ko ay dumiretso ako sa may tambayan area, para akong maduduwal sa nangyari at hindi ko maintindihan kung bakit...nanginginig ang aking tuhod at para akong hinahabol sa sobrang lakas ng tibok ng puso ko.

I clutched my chest, hands gripping the table while catching my breath.

Umupo ako saglit habang iniisip kung ano na ngayon ang susunod na magiging hakbang ko.

Hindi. Hindi ganito ang inaasahan ko na bubungad sa akin. At mas lalong alam ko na hindi habambuhay matatakasan ko ang aking boss dahil sa pagpapanggap kong hindi siya kilala.

I was expecting him to bombard me with questions, but he just stared at me and made me leave.

I shook my head. Breathe out. Composed and stood up to start fresh.

Nagtimpla ako ng kape.

"Kailangan mong galingan, hindi ka pwedeng mabigo dito, Elena." Bulong ko sa aking sarili.

Dinala ko ang aking kape at lalabas na muna dito. Pinihit ko ang doorknob pero naramdaman kong may pumihit din sa doorknob sa labas. Kumunot ang noo ko, hinayaan na siya ang pumihit ngunit ganoon rin ang ginawa niya—hinayaan ako. Nagbilang ako hanggang tatlo sa isipan ko tapos ay pumihit pabalik pero ganoon parin ang ginawa niya.

Tumikhim ako, huminga ng malalim—bago lang ako dito kaya kailangan ko ng mahabang pasensya.

"Pihitin mo na, bibitawan ko." Mahinahon kong sinabi, pagbukas no'n ay lumuwa sa harapan ko si Mr. Monteverde na nagkasalubong ang kilay.

"What are you doing here?"

"Magtitimpla sana ng kape, sir." Simple kong sagot, pinilit na huwag mautal.

Tiningnan niya ang kamay ko, binalik ang tingin sa aking mga mata. “For yourself?"

Tinagilid ko bahagya ang aking ulo, "bakit po? Para kanino pa po ba?"

Napapikit siya, mukhang naiinis. Kita ko ang paggalaw ng kanyang panga, at namumugtong mga ugat na nagsilabasan sa kanyang kamay.

Shit! Biglang nagpanic ang isipan ko sa naging reaksiyon niya. Paano kung mawalan ako ng trabaho? Gusto pa naman niya na perpekto bawat sagot at gawa mo.

Ngumiti ako ng bahagya, ramdam kong natigilan siya. "Ano po bang kailangan ninyo sir?"

"I called you, but you were not at your table." Malamig niyang sagot, kinagat ko ang aking pang-ibabang labi.

Hindi pa ako kailanman nakaramdam ng ganito—iyong tipong parang luluwa na ang puso ko sa sobrang lakas ng tibok sa bawat tingin pa lamang niya sa akin.

I was never nervous because I was always confident, so I didn’t know what just happened.

I gritted my teeth hard. Tightened the grip of the cup of my coffee. But stay calm in his eyes.

Hindi ako sumagot, hinintay ko lang na magsalita muli siya dahil baka may masabi na naman akong hindi maganda.

I need this job, so I have to behave and let him lead.

"Ipagtimpla mo nga ako ng kape." Utos niya sa akin.

Gusto kong magprotesta at sagutin siya pero hindi ko ginawa. Tinikom ko na lamang ang aking bibig at sinunod ang kanyang gusto.

***

Pumasok ako sa kanyang opisina nang matapos akong magtimpla ng kanyang kape. Nakatuon parin ang tingin niya sa monitor at tila hindi na maalis ang tingin doon.

"You're 2 minutes late." He said without even taking a glance my way.

For God's sake, I never make coffee for someone because I always know when to voice out my opinion.

Huminga ako ng malalim, pinakalma ang aking sarili.

"I'm sorry sir, hindi kasi ako sanay na—" Nag-angat siya ng tingin kaya hindi ko natapos ang aking sasabihin.

"Don't make excuses, Navarro. You have work, and you have to obey every rule I said in the list I gave you." May diin sa bawat salitang kanyang sinabi, kinagat ko ang aking dila upang hindi ako makapagsalita ng maganda.

Come on, Elena. You can do this. You have to.

Tumango ako, nilunok ang aking pride. "Yes, sir, I understand."

Sa sahig lang ang tingin ko, hindi alam kung anong dapat kong gawin.

Ito ang unang beses na natapakan ang pride ko ng taong hindi ko naman kilala. Alam ko kung ano ang gusto ko, ginagawa ko ang lahat ng best ko pero hindi niya parin nakita.

"And didn’t you just read the rules?” Tukoy niya sa papel na binigay sa akin. “I said I need my coffee for about 5 minutes. Not rushed. Not even lukewarm.”

What the…hell?

Napalunok ako, tumango at wala ng magawa kundi sundin ang kanyang gusto.

But I know I’ll be better. I know I will. And I make sure that I will.

Pero mukhang sinusubukan ata ni Mr. Monteverde ang pasensya ko dahil sa kanyang sinabi.

“Since you cannot follow simple instructions,” inilagay niya sa lamesa ang kanyang mga kamay. Tumingin sa akin ng maigi, ako naman ay gusto na lang na kainin ng lupa upang makaalis na sa sitwasyon ito.

“You have to work until you finish giving me a hundred copies of this.” Turo niya sa mga sandamakmak na papel na nasa gilid ng kanyang lamesa.

Umuwang ang aking labi, gustong magsalita pero hangin lamang ang lumalabas sa aking bibig.

Pinikit ko ang aking mga mata, pinakalma ang sarili.

“I will do it, sir.” Magalang kong sinabi saka kinuha na ang mga iyon.

“Magaling ka namang sumunod sa gusto ng iba.” Sandali siyang tumigil. “Mas magaling ka lang umalis pagkatapos.”

At natigilan ako sa kanyang sinabi.

So he remembered?

Of course, he did.