INICIAR SESIÓNMatapos ang ilang taon na pamamalagi sa America, muling bumalik sa Pilipinas si Kiara, upang alagaan ang inakalang may sakit na mga magulang. Ngunit napunta s'ya sa kamay ng isang bilyonaryo at mafia boss na si Tristan Mondragon, matapos siyang gawing pambayad-utang ng kanyang mga magulang. At sa hindi inaasahan, muling nagsanga ang landas nila ng kanyang ex-boyfriend na nagtaksil sa kanya at muling humihingi ng kanyang kapatawaran. Magawa pa kayang takasan ni Kiara ang bagong masalimuot niyang mundo? O mananatili siyang alipin ng kanyang kasalukuyan at nakaraan? May pag-asa pa kayang mapalambot niya ang puso ng mala-leon na si Tristan?
Ver másCameron’s POV
I lost. Again.
The roar of the engines was still ringing in my ears, my pulse pounding like a war drum. My hands shook, still locked in the death grip I’d had on the wheel. My chest was tight, my breath coming in sharp bursts as I ripped off my helmet and hurled it onto the hood of my car.
Brandon Deville won. Again.
And there he was—the golden boy of street racing, the untouchable legend.
He stood on the winner’s platform, basking in the glow of victory while people swarmed him—his team, his fans, girls who looked like they’d throw themselves at his feet if he so much as blinked in their direction.
I wanted to look away. I really did. But I couldn’t.
Brandon had everything. The skills, the fame, the sponsors throwing money at him like he was some kind of racing god. And me? I was just the guy who always came in second.
I clenched my fists so hard my nails dug into my palms.
Last time I lost to him, he forced me to go to his ridiculous birthday party. A party. Like I had nothing better to do than sip overpriced champagne and pretend to care about the rich kids who thought speeding through the city made them cool. It was torture.
And now? What was he going to make me do this time?
A few of my teammates walked up, clapping me on the back like I was some stray dog that needed comforting.
“Hey, man, you almost had him.”
Almost. That damn word again.
Almost wasn’t a win. Almost wasn’t a trophy. Almost was just another way of saying you failed. And the only thing people remembered was the guy who crossed the finish line first.
And that wasn’t me.
I shook them off, exhaling sharply. “Almost doesn’t mean anything.”
“Dude, you were right there,” another teammate chimed in. “Like, a split second behind him.”
Yeah. Like that made it any better. Like that made losing to Brandon freaking Deville again any easier to swallow.
“C’mon, let’s hit the bar,” someone suggested. “Cool off. Next race, you’ll get him.”
I scoffed. “Yeah. Sure.”
Next race. Right. Like I hadn’t been hearing that for months now. Like I didn’t already know how this story ended.
It was always next time. Next race, next round, next chance. But no matter how much I pushed, no matter how much I trained, the ending never changed.
Brandon won. I lost.
I wasn’t interested in drowning my frustration in cheap beer. I didn’t need a distraction. I needed an answer.
And there was only one person who had it.
Instead of following my team to the bar, I shoved past them and headed straight for Brandon.
He was still in his racing suit, his hair slightly damp with sweat but somehow looking like he’d just stepped off the cover of a magazine. He turned toward me, like he knew I was coming.
I stopped in front of him, crossing my arms.
“Alright, Deville,” I said, my voice tight. “What’s it gonna be this time? How are you gonna humiliate me?”
Brandon tilted his head slightly, his expression unreadable.
He should’ve been smirking. He should’ve been gloating, rubbing his win in my face. But no—he just stood there, calm and composed, like he was waiting for me to say something first.
Up close, I could see why everyone was so drawn to him. His light blonde hair looked annoyingly perfect under the track lights, even slightly messy from the race. His bright blue eyes, sharp and unreadable, studied me without a hint of smugness. He was tall, lean, and his racing suit made him look even more put together, like he belonged here.
He looked so ridiculously handsome, and for a split second, I felt… something.
And I hated it.
Brandon was reckless and wild on the track, but the second the race was over, he was calm. Almost gentle, like he was a damn angel. It pissed me off.
How could someone be so aggressive behind the wheel and then just stand here, acting like none of it even mattered? Like winning didn’t even phase him?
Meanwhile, I looked like a waterboarded seal—sweaty, exhausted, and absolutely wrecked.
I clenched my jaw. I wasn’t here to admire him. I was here for an answer.
Brandon sighed. “You drove well today, Cameron.” His voice was smooth, almost casual. “I just got lucky.”
I laughed, sharp and bitter. “Lucky? Are you serious? You don’t win because of luck, Brandon. You won because you’re better. And you know it, so cut the motivational crap.”
His gaze flickered, but he didn’t deny it. He just watched me, something unreadable in his eyes.
I exhaled harshly. “Just tell me what you want, man. You gonna make me serve drinks at your next party? Wash your car? Dance around in a bikini? What’s the price this time?”
Brandon rubbed the back of his neck, looking… almost hesitant.
“I’m not asking you to do anything.”
I blinked. “What?”
“You heard me. Just forget about it. Like I said, I won by luck.”
My chest tightened. No. I didn’t trust this. There was no way he was just letting this go. He always collected his prize. That was the whole point of these races.
I wasn’t going to let him toy with me.
“You know what? Fine,” I said sharply. “I’ll buy the car you drove today and give it to you. Consider that my punishment for losing.”
Brandon’s face shifted—just for a second. A flicker of something almost conflicted. Like he wanted to say something. Maybe argue. Maybe tell me I was being ridiculous.
But I wasn’t giving him the chance.
I turned on my heel and started walking away, my chest burning, my hands trembling.
Brandon’s voice stopped me. “You’re serious?”
I didn’t turn around. “Completely.”
“That’s insane.”
I kept walking. “Yeah, well, so is losing to you for the millionth time.”
He exhaled a quiet laugh, like he was amused. “You’re ridiculous.”
“And you’re annoying.”
I felt his eyes on me as I left. Watching. Waiting.
But I didn’t look back.
I wasn’t going to give him the satisfaction.
ANB-47Anong ginagawa mo d'yan? Hindi safe para sa 'yo na magpunta rito," bigla ay narinig niya ang tinig ni Gabby na nasa kanyang likuran. "Ha? Ah, sorry. May mabaho kasi akong naamoy at ayun oh," itinuro niya ito. "Dito nanggagaling," Aniya sabay hakbang palayo sa bagay na iyon. "Baka magkasakit ka d'yan. Mabuti pa pumasok ka na at maglinis. Ako na lang ang maglilinis niyan," anito. "S-Sige! Ano ba kasi 'yan?" Aniya at tumalikod na sa lalaki akmang babalik na sa loob ng bahay."Hindi ko rin alam. Siguro may nagtapon niyan dito," anito. Napansin niya ang bahagyang pagkuyom ng kamao nito. "What? You mean may ibang tao na nasa paligid?" Aniya na muling nilingon si Gabby at saka inilibot ang tingin sa paligid. "We're not sure. Kaya mabuti pa na manatili ka na muna sa loob." Anito at lumapit sa pintong binuksan niya kanina para kumuha ng gamit panglinis. -Ummnn, sige," At tinalikuran na ito. Dire-diretso siyang pumasok sa loob ng bahay, habang hindi mawala sa kanyang isip kung ano
ANB-46Magaan at maayos ang pakiramdam ni Kiara nang magising kinabukasan. Kahit pa-paano ay nagkaroon siya ng kaunting kapanatagan matapos niyang makumbinsi si Gabby nang nagdaang araw. Hindi siya sigurado kung sinsero nga ito sa mga sinabi ngunit kahit sa kaliit- liitang hibla ay aasa pa rin siya. Alam niya na iyon lang ang magiging susi niya para makalaya sa kung ano mang kinasadlakan niya ngayon. Mas naging malakas ang loob niya para harapin ang mga susunod pang mga araw niya sa liblib na lugar na iyon. Pumasok siya sa banyo at naglinis ng sarili. Pumili siya ng isang t-shirt at panjama sa mga damit na ibinigay sa kanya ni Gabby. Hindi naman siya maarte kaya ayos lang kung gamit na ba o hindi ang mga ito. Pero mukha namang bago lahat dahil may mga etiketa pa lahat. Ipinusod niya ang may kahabaan na niyang buhok bago nagpasyang lumabas sa silid. Maghahanda siya ng sarili niyang pagkain. Hindi rin siya sigurado kung nasa labas ba si Gabby o wala. Pinakiramdaman muna niya ang pal
"Huh? What is that?" Naibulalas niya habang inililinga ang tingin sa paligid. Natuon ang pansin niya sa bintanang nasasarahan ng makapal na kurtinang kulay brown. Bahagya siyang lumapit doon upang sumilip. Hinawi niya ang takip nito at nasilayan niya ang bahagyang liwanag na dala ng papalabas na buwan. Pinilit niyang aninagin ang nasa labas at wala naman siyang napansin na kung ano roon. Tanging ang mga sumasayaw na dahon ng puno ang nakikita niya dala ng banayad na ihip ng hangin sa paligid. Sinubukan niyang buksan ang bintana ngunit wala siyang nakitang bukasan nito. Tatalikod na lamang sana siya nang biglang may kung anong lumagapak sa salaming bintana sa harapan niya. "Oh my God!" Nabiglang bulalas niya sabay sapo sa kanyang dibdib at halos napatalon paatras sa sobra niyang gulat. Ilang sandali muna niyang kinalma ang kanyang sarili sa malakas na kabog ng kanyang dibdib, bago marahan siyang lumapit muli sa bintana upang tingnan ang kung anong bagay na iyon. At halos manlak
Lihim na napalunok ng kanyang laway si Gabby, bago nakangising hinarap muli ang amo."Mukhang hindi yata maganda ang araw mo ngayon, sir para magsalita ka nang ganyan. Anyway, it's none of my business, kung ano man ang iniisip mo. Ang akin lang, hindi man maganda pero tinatanggap ko naman ang puna mo. Siguro nga mayroon lang akong mga pang personal na problema na hindi ko naman na siguro dapat pang ipaabot sa iyo." Pormal na tugon nito habang isinusuksok ang mga palad sa bulsa ng pantalon nito at bahagyang umiling. "Masakit man mapagdudahan, pero wala naman akong magagawa. It's your opinion," anito sabay buntong hininga."I didn't said anything," pormal na saad ni Tristan. "Yep, you didn't said anything but in your point, there's something in your mind. Kung iniisip mo man na may kinalaman ako about Ms. Sebastian, kinaklaro ko lang na wala akong ibang alam sa kung anong nangyayari. Ginagawa ko lang naman ang trabahong inutos mo sa akin. At iyon ay ang protektahan si Ms. Sebastian. Ng
ANB-42TRISTAN"Get all these things in here!" Inis at halos pabulyaw na utos ni Tristan pagpasok pa lamang niya sa loob ng kanyang opisina.Halos ilang araw na rin siyang hindi pinapatulog sa sobrang pag iisip at pag aalala. Hindi pa ito nangyari sa kanya kaya talagang aburido siya. At ang isa sa ikin
ANB-5Hindi dalawin ng antok si Kiara ng gabing iyon. Marami pa ring katanungan sa kanyang isip ang gusto niyang masagot. Sa ilang taon na pamamalagi niya sa America, hindi niya alam ang totoong naging kalalagayan ng kanyang mga magulang. Mas madalas na sabihin ng mga ito na 'ayos lang' at 'ni mins
Hindi makapaniwalang napatitig siya sa mukha nito. Bakas sa mukha ni Kiara ang labis na pagkagulat. Sino ang mag-aakala na sa dinami-rami ng tao sa mundo, sa taong ito pa nagkaroon ng atraso ang mga magulang niya. Sa taong unang kilala pa lamang niya ay puno na ng kayabangan sa katawan. At heto ito
NAPAPAILING si Kiara habang nakasakay sa taxi at nagbabaliktanaw. Kadarating pa pa lamang n'ya, pero naka-encounter kaagad siya nang taong para sa kanya ay masyadong presko.'Sayang, ang gwapo pa naman, kung hindi lang mayabang,' ismid na bulong niya sa sarili. Magmula nang matuklasan niya na nilok












Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
reseñas