ログインELENA POV Hindi ko na kailangan ng alarm clock dito sa Tuscany. Ang huni ng mga ibon sa labas at ang mahinang katok ng mga sanga ng puno sa bintana ang naggising sa akin. Paglingon ko, gising na rin si Dante, nakadapa habang pinapanood si Hope na naglalaro ng kanyang mga daliri sa paa sa gitna ng kama. "Good morning," bulong ni Dante nang mapansing dilat na ako. "Sabi ko sa'yo, masarap matulog dito eh. Walang pressure bumangon." "Morning," sagot ko habang nag-uunat. "Anong oras na? Feeling ko ang haba ng tulog ko pero parang maaga pa." "Alas-otso pa lang. Nakapag-kape na ako sa baba kanina habang tulog pa kayo. Kausap ko si Maria, excited na siyang turuan tayo mag-pasta mamaya," sabi ni Dante habang kinikiliti ang tiyan ni Hope, na nagresulta sa malakas na halakhak ng bata. "Ready na ba ang patience mo? Alam mo namang hindi ako kasing galing mo sa kusina," biro ko habang bumabangon para kuhanin si Hope. "Don't worry, teamwork tayo. Ako sa dough, ikaw sa sauce," ngiti niya. Pagb
ELENA POV Nagising ako na medyo masakit ang balikat. Siguro dahil sa haba ng nilakad namin kahapon sa Rome. Pagtingin ko sa bintana, hindi na 'yung mga lumang gusali ang nakikita ko kundi ang malawak na rolling hills ng Tuscany. Lumipat na kami kagabi sa isang farmhouse villa sa probinsya, at kahit madilim nung dumating kami, alam ko na agad na dito ko mahahanap 'yung totoong katahimikan. "Gising na pala ang mommy," bungad ni Dante. Pumasok siya sa kwarto bitbit si Hope na naka-pajama pa. "Look, Hope, si Mommy gising na. Say 'Good morning, Mommy!'" "Morning," paos kong sabi habang iniuunat ang mga braso ko. "What time is it? Parang sobrang tahimik, akala ko madaling araw pa." "Almost nine na. Sobrang tahimik lang talaga dito sa countryside. Naninibago ka, 'no? Walang busina ng sasakyan, walang ingay ng mga turista sa labas ng bintana," sabi ni Dante sabay upo sa tabi ko sa kama. Ibinaba niya si Hope sa gitna namin. "Oo nga. Parang nakakabingi 'yung quietness," tawa ko. "Nasaan si
ELENA POV Paggising ko, masakit pa nang konti ang mga binti ko mula sa paglalakad namin kahapon sa Colosseum, pero nawala agad iyon nang makita ko ang view mula sa bintana. Ang sikat ng araw sa Rome ay parang may filter—masyadong maaliwalas. "Dante, gising na. Sabi ni Maya aalis tayo ng maaga para iwas sa crowd sa Trevi Fountain," bulong ko habang tinatapik ang balikat niya. "Five more minutes, Elena... Ang sarap ng unan dito," sagot niya na boses-lasing pa sa antok. Pero nang marinig niya ang pag-iyak ni Hope sa kabilang kwarto, agad siyang napabalikwas. "Okay, gising na. Daddy's coming, Hope!" Nagmamadali kaming nag-ayos. Si Maya, gaya ng inaasahan, ay nakasuot na ng bago niyang summer hat at floral dress. Si Nanay Belen naman ay tila mas sanay na sa paligid, abala na sa pag-aayos ng diaper bag ni Hope habang nakikipag-ngitian kay Maria. "Luca is waiting outside," bungad ni Dante pagbaba namin. Nakasuot siya ng white linen shirt at shades. "Maya, sigurado ka bang gusto mo doon?
ELENA POV Nagising ako sa amoy ng bagong lutong tinapay na nagmumula sa baba. Pagdilat ko, wala na si Dante sa tabi ko, pero rinig ko ang mahina niyang pagtawa mula sa terrace. Nag-unat muna ako bago tumayo at sumunod sa labas. Naabutan ko siyang karga si Hope habang nakatanaw sa malawak na garden ng villa. "Ang aga niyo namang mag-bonding na mag-ama," bati ko sabay sandal sa hamba ng pinto. Lumingon si Dante at ngumiti. "Hindi rin kasi makatulog 'tong prinsesa mo. Mukhang nag-adjust na agad ang body clock niya sa Rome time. Tignan mo, Elena, ang ganda ng sikat ng araw sa mga cypress trees." Lumapit ako at hinaplos ang pisngi ni Hope. "Good morning, baby. Ready ka na ba mamasyal?" "Speaking of pamamasyal, gising na rin si Maya. Kanina pa nag-aayos ng outfit, parang may photoshoot na pupuntahan," tawa ni Dante. "Sabi ko sa kanya, marami tayong lalakarin sa Colosseum kaya dapat kumportable ang sapatos niya." "Alam mo naman 'yun, priority ang aesthetic bago ang comfort," sagot ko h
ELENA POV Medyo naninibago ako sa lamig ng hangin dito sa Rome. Kahit may sikat ng araw sa labas ng airport, ramdam ko pa rin 'yung kurot ng spring breeze sa balat ko. Nakasunod lang ako kay Dante habang kausap niya ang driver na susundo sa amin. Ang bango ng paligid—amoy kape na hinaluan ng amoy ng lumang gusali at bagong ulan. "Elena, dito tayo. Ang sabi ni Luca, 'yung driver, medyo may traffic daw sa bandang sentro pero mabilis lang tayo makakarating sa villa," tawag ni Dante sa akin. Karga niya si Hope na ngayon ay gising na gising na at patingin-tingin sa mga taong dumadaan. "Ate, tignan mo 'yung mga buildings! Ang gaganda, parang nasa set tayo ng movie!" sigaw ni Maya. Halos hindi siya mapakali sa tabi ng pushcart namin, habang si Whitey naman ay himbing na uli sa loob ng carrier niya. "Maya, relax. Marami pa tayong makikita sa mga susunod na araw. Huwag mong ubusin 'yung energy mo sa airport pa lang," tawa ko habang inaayos ang suot kong cardigan. Sumakay na kami sa isang
DANTE POV Naramdaman ko ang bahagyang pag-angat ng aming upuan habang dahan-dahang humihiwalay ang gulong ng eroplano sa runway ng NAIA. Tumingin ako sa labas ng maliit na bintana; unti-unting lumiliit ang mga ilaw ng Maynila hanggang sa maging tila mga tuldok na lang ito sa gitna ng madaling araw. Sa wakas, nakaalis na kami. Hinigpitan ko ang hawak sa kamay ni Elena. Ramdam ko ang malalim niyang paghinga, 'yung tipong galing sa ilalim ng dibdib—isang paghinga na puno ng relief. "Okay ka lang?" tanong ko sa kanya, pabulong lang para hindi magising si Hope na himbing na himbing sa kanyang bassinet sa harap namin. Tumango si Elena at sumandal sa balikat ko. "I'm good. Medyo naninibago lang. Parang panaginip na lilipad tayo nang ganito ka-peaceful." "Deserve natin 'to, Elena. Isipin mo na lang, for the next few hours, wala tayong ibang gagawin kundi kumain, matulog, at manood ng movies," biro ko. "Kuya, look! Ang liit na ng mga building!" singit ni Maya mula sa kabilang row ng upua
ELENA POV Ang loob ng private plane ay nababalot ng malamig na asul na ilaw mula sa mga monitor ni Leo. Malayo na kami sa Alps, at sa baba, puro itim na dagat na lang ang makikita. Nakasandal ako sa leather na upuan, pinapanood si Dante na hindi mapakali sa harap ng isang tablet. "Leo, anong upda
ELENA POV Pagkatapos mailabas si Victoria na naka-piring at pinaliligiran ng mga pulis, akala ko ay hihinto na ang mundo. Pero sa loob ng boardroom, parang tumigil lang ang timer para sa susunod na round. Ang amoy ng kape na kanina ay nakaka-relax, ngayon ay parang amoy ng kaba. Kahit wala na si
ELENA POV Ang boardroom na kanina ay parang courtroom sa tindi ng tensyon ay biglang binalot ng katahimikan nang lumabas ang final vote sa screen. 51% para kay Dante. Bagsak si Victoria. Napaupo si Victoria sa kanyang swivel chair, pero hindi siya mukhang taong susuko na lang. Tumingin siya sa mg
ELENA POV Grabe ang kaba ko nang makita ko ang mukha ni Maya sa dambuhalang screen ng boardroom. Nawala lahat ng yabang namin kanina tungkol sa transponder log at audio recording. Kasi kahit gaano karaming ebidensya ang ilapag namin, balewala ’yun kung ang kapalit ay ang buhay ng kapatid ko. Sa







