ANMELDENAMARA'S POV Hindi ako mapakali buong araw. Para akong tinurukan ng kape sa ugat—alerto, praning, at sobrang gising kahit wala naman akong ininom na energy drink. ‘Yung nangyari kagabi sa garden? Hindi talaga maalis sa isip ko. Bawat hallway na madaanan ko, bawat sulyap ni Bianca, parang may kung anong banta. Para bang may blade na nakatutok sa akin at naghihintay lang na magkamali ako. Pero kahit kinakabahan ako, pinilit kong kumilos nang normal. Hindi puwedeng halata ang takot ko. Dapat chill lang, parang walang nangyari. Kaso mukhang hindi ako magaling magpanggap. “Napapadalas ang tingin ni Boss sa’yo, ha,” sabi ni Bianca habang sabay kaming nag-aayos ng mga flower vase sa receiving area. Napalingon ako sa kanya. Nak ngiti siya, pero hindi ‘yung simpleng ngiti lang. Parang may tinatago sa likod no’n. Alam mo ‘yung ngiti ng ahas bago ka kagatin? Gan
AMARA'S POVTahimik ang gabi. Mas tahimik kaysa dati.May kakaiba sa paligid. Hindi ko alam kung praning lang ba ako o may mangyayaring hindi maganda.Habang naglalampaso ako sa hallway malapit sa opisina ni Boss, may napansin akong nakatayo sa dilim.Agad akong napahinto.“Who's there?” tanong ko, kahit medyo kinakabahan na ako.Walang sumagot. Pero may narinig akong kaluskos.At hindi ‘yon kaluskos ng daga. Kaluskos ‘yon ng tao. Human-level kaluskos. Ibang level ng kaba ang dala, beh.Dahan-dahan akong lumapit habang mahigpit na hawak ang mop na para bang espada ko ‘yon sa final battle. Pero pagdating ko sa kanto ng hallway, wala akong nadatnan.Okay. Amara, tama na. Huwag ka nang gumawa ng sarili mong horror movie sa utak mo.Bumalik ako sa paglalampaso, pilit na kinakalimutan ang nakita ko.Pero maya-maya, biglang bumukas ang pinto ng opisina. Lumabas si Boss, suot ang dark gray su
AMARA'S POVMay bago na namang kasambahay.As in, kahapon lang ako ang pinakabago rito. Tapos ngayon, may bago na naman.Ang bilis ng turnover dito, ah. Either mabilis mag-resign ang mga tao... o mabilis silang mawala.“Ay, siya pala si Bianca,” bulong ni Ate Liza habang nagluluto. “Bagong maid. Parang model, ‘no?”Napalingon ako.Matangkad, maputi, straight ang buhok, at naka-manicure pa habang nag-aayos ng mga kubyertos. Ghorl, hindi bagay ang French tip sa dishwashing. Pero kung happy ka naman, support kita. Basta huwag lang ako ang utusan mong maghugas ng plato gamit ang mga kuko mong pang-pageant.Tahimik siya. Pero hindi ‘yung tipong tahimik dahil nahihiya o walang makausap. Parang mas gusto niyang makinig at obserbahan ang mga tao sa paligid niya. Hindi siya mahiyain. More like... may binabalak.At ang mas nakakainis?Pangatlong beses na ngayong araw na dumaan siya sa hallway kung saan madalas dumaan si Boss.Coincidence?Hmm. Baka naman. O baka gutom lang talaga ako at kung an
AMARA'S POVWala akong matinong tulog kagabi.Bawat pikit ko, parang ramdam ko pa rin 'yung kamay ni Boss sa braso ko. Chills. Literal. Hindi ko alam kung dahil ba sa takot sa nangyari o dahil sa kakaibang tension na naiwan sa balat ko.Jusko, Amara. Kamay lang 'yon, hindi marriage proposal. Bakit parang hanggang ngayon, naka-replay pa rin sa utak mo?At 'yung boses niya? Calm pero matalim. Iyong tipong kahit simpleng tanong lang, parang may kasamang interrogation. Lagi siyang mukhang may binabalak o may tinatagong sikreto.At ang mas nakakainis, imbes na umiwas ako sa kanya, lalo tuloy akong nagiging curious.Lord, pakikuha nga po ang curiosity ko. Hindi ko na po kayang i-manage!Umaga na, kaya back to maid duties na naman ako. Kunwari normal lang ang lahat, parang walang nangyari kagabi.Naglinis ako sa hallway malapit sa opisina, dala ang mop at ang natitira kong lakas para harapin ang panibagong araw. Habang naglalampaso, may nadaanan akong pinto na bahagyang nakabukas.'Yung meet
AMARA'S POVIlang araw na ang lumipas mula nang makita ko 'yung lalaking pumasok sa restricted room, pero hanggang ngayon, hindi pa rin ako mapakali.Minsan, habang naglalakad ako sa hallway, pakiramdam ko may mga matang nakasunod sa bawat galaw ko. Wala naman akong nakikitang tao kapag lumilingon ako, pero may kung anong presensya na hindi ko maipaliwanag. Parang may mga lihim ang mansion na 'to na kahit anong pilit kong balewalain, kusang nagpaparamdam sa akin.Parang multo ng mga sikreto. Charot, pero nakakatakot talaga!At si Boss?Wala pa rin. Still his usual dark, intimidating self na parang may permanenteng bagyong nakadikit sa katawan niya. Laging naka-black suit, laging seryoso, at laging mukhang may gustong ipapatay kahit wala namang nagtatanong.Minsan tuloy napapaisip ako kung marunong ba siyang ngumiti nang walang kasamang pananakot.Pero may isang gabi na muntik nang malaman ko kung gaano talaga kadelikado
AMARA'S POVMinsan napapaisip talaga ako kung anong klaseng mansion ba 'to.Sobrang tahimik sa gabi, pero pakiramdam ko mas marami pang anino kaysa sa totoong tao. Iyong tipong kapag napatingin ka sa isang sulok, parang may nakatingin din sa 'yo. Tapos kapag nagsisimula na akong kiligin o makaramdam ng kahit konting peace of mind, biglang may mangyayaring kababalaghan.Parang bawal akong maging masaya nang limang minuto. May bayad ba ang peace of mind dito?Katulad na lang kagabi.Nagising ako bandang alas-tres ng madaling-araw. Hindi ko alam kung nananaginip lang ba ako o totoong may narinig ako, pero may mahina akong narinig na tunog. Parang metal na kinakaladkad sa sahig.Napadilat ako at napatingin sa pinto ng kuwarto ko.Tahimik.Walang ibang tunog kundi ang mahinang ingay ng hangin at ang sarili kong paghinga.Okay, Amara. Kalma. Baka imagination mo lang 'yan. O baka nagugutom ka lang. Malay mo, tiyan mo pala ang may sound effects.Pero kahit anong pilit kong kumbinsihin ang sar







