ANMELDENKabanata 19 — Ang File 001Hindi ako agad gumalaw.Nakatayo lang ako sa tabi ng sasakyan habang nakatitig sa folder na may pangalan ko.MIRA SANTOS — MERIDIAN CIRCLE FILE 001Parang may humigpit sa dibdib ko.“Buksan natin,” sabi ni Adrian.Tumango ako, pero hindi ko agad maigalaw ang kamay ko. Lumapit siya at marahang hinawakan ang balikat ko.“Hindi mo kailangang harapin ito mag-isa.”Huminga ako nang malalim.“Alam ko.”Kinuha ko ang folder.Pagbukas ko, unang bumungad ang lumang litrato ko.Hindi ako ngayon.Bata ako.Siguro nasa anim o pitong taong gulang.Nakatayo ako sa harap ng isang lumang gusali habang hawak ang kamay ng isang babaeng hindi ko kilala.Napakunot ang noo ko.“Hindi ko siya kilala.”Lumapit si Isabella.“Sandali.”Kinuha niya ang litrato at tinitigan ito nang mabuti.“Siya si Elena.”Napatingin ako sa kanya.“Sigurado ka?”Tumango siya.“Mas bata lang siya rito.”May isa pang larawan sa ilalim.Si Daniel.Bata rin.At katabi niya ang parehong babae.Napahawak a
Kabanata 18 — Ang Babaeng Nagligtas kay Daniel “Ang unang kumandante ay hindi mo kalaban. Siya ang taong nagligtas kay Daniel.” Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang sinabi ng screen. Tinitigan ko ang mukha ni Elena Reyes. Hindi siya mukhang banta. Pero sa mga nangyari sa amin, natutunan kong hindi sapat ang mukha para malaman kung sino ang dapat pagkatiwalaan. Humakbang ako palapit sa monitor. “Kung ikaw ang unang kumandante, nasaan si Daniel?” Napatingin sa akin si Elena. Kumunot ang noo niya bago siya bahagyang yumuko. “Buhay si Daniel.” Napahinga ako nang malalim. “Nasaan siya?” “Hindi ko puwedeng sabihin.” Napakuyom ang kamao ko. “Bakit?” “Dahil may sumusunod sa bawat galaw ninyo.” Tumayo si Adrian sa tabi ko at mariing tumingin sa screen. “Black Meridian?” Umiling si Elena. “Mas malaki pa roon.” Napatingin kami ni Adrian sa isa’t isa. “Meridian Circle,” sambit ni Isabella. Tumango si Elena. “Pero may isang bagay na kailangan ninyong malaman. Hindi kami
“Si Daniel ang may alam kung saan nagtatago ang unang kumandante ng Meridian Circle.”Paulit-ulit na umikot sa isip ko ang mensahe.Hindi na pera ang usapan.Hindi na lamang ang Cruz Foundation.Mas malaki ang pinapasok naming laban kaysa inaakala ko.“Isabella,” tawag ko.Napatingin siya sa akin.“May alam ka ba tungkol sa unang kumandante?”Mabilis siyang umiling.“Hindi ko alam ang pangalan.”“Pero alam mong may ganoon?”“Oo.”“Bakit?”Huminga siya nang malalim.“Dahil nakita ko ang organizational chart.”Napatingin si Adrian sa kanya.“Nasaan?”“Sa private archive ng Mercury Civic Partners.”“May copy ka?”Tumango siya.“Pero hindi kumpleto.”Kinuha niya ang flash drive.“May isang bahagi lang akong nailabas bago ako umalis.”Ikinonekta niya iyon sa laptop.Lumabas ang isang encrypted file.MERIDIAN CIRCLE — INTERNAL STRUCTUREMay tatlong level.LEVEL 1 — OPERATIONSLEVEL 2 — DIRECTORSLEVEL 3 — COMMANDSa ilalim ng Command ay isang pangalan na naka-blackout.“Hindi mabasa,” sabi
Paglabas namin sa lumang paaralan, agad kong nakita ang mga security vehicle na naghihintay sa labas.Pero hindi ako gumalaw.Nakatitig pa rin ako sa gusali.Nasa loob pa rin ng isip ko ang mukha ni Daniel.Buhay siya.At may labindalawang oras kami para hanapin siya.“Sumakay ka muna,” sabi ni Adrian habang binubuksan ang pinto ng sasakyan.Umiling ako.“Kailangan nating gumawa ng plano.”“Gagawa tayo sa headquarters.”“Wala tayong sapat na oras.”Lumapit siya at seryosong tumingin sa akin.“Mas lalong wala tayong oras kung padalos-dalos tayo.”Napabuntong-hininga ako.“Tama ka.”Sumakay ako.Pagdating namin sa Cruz Foundation headquarters, naghihintay na sina Gabriel at Ramon sa emergency command room.Nasa malaking screen ang mapa ng buong Metro Manila.May mga pulang marka sa iba't ibang lugar.“May nakita ka?” tanong ko kay Gabriel.Tumango siya.“May tatlong bagong financial transactions.”“Black Meridian?”“Hindi diretso.”Ipinakita niya ang records.“Dumaan sa limang shell com
“Mira!”Boses ni Daniel.Nanigas ako sa kinatatayuan ko.Mula sa basement nanggaling ang sigaw.“Daniel!” sigaw ko habang mabilis na lumalapit sa hagdan.Hinawakan ni Adrian ang braso ko.“Sandali.”“Si Daniel iyon!”“Alam ko. Pero maaaring ginagamit lang nila ang boses niya.”Napatingin ako sa kanya.“Paano?”“Hindi natin alam kung ano ang nasa ilalim.”Muli naming narinig ang sigaw.“Mira! Tulungan mo ako!”Humigpit ang hawak ko sa notebook.“Hindi ko siya iiwan.”Tumango si Adrian.“Kung ganoon, sabay tayo.”Mabilis kaming bumaba.Malamig ang hangin sa basement.May mga lumang tubo sa kisame at mga kahong nakasalansan sa magkabilang gilid.“Daniel!” tawag ko.Walang sumagot.Tumigil kami sa gitna ng hallway.“Daniel?”May narinig kaming mahinang kaluskos.Krrrk…Lumapit kami.May isang bakal na pinto sa dulo.Nakabukas nang kaunti.Lumapit si Adrian at marahang itinulak iyon.KLANG!Bumukas ang pinto.Walang tao.Pero may isang upuan sa gitna ng silid.At may tali sa ibabaw nito.“
Hindi ko maalis sa isip ko ang huling mensahe.HUWAG MONG ISAMA SI ADRIAN.Matagal kong tinitigan ang screen.“Hindi.”Agad kong pinatay ang cellphone.Napatingin sa akin si Adrian.“Ano?”“Wala.”“May mensahe.”“Meron.”Lumapit siya.“Anong sabi?”Huminga ako nang malalim bago ko siya tiningnan.“Sinabi nilang huwag kitang isama.”Bahagya siyang ngumiti.“At susundin mo?”Umiling ako.“Hindi.”“Good.”Kinuha niya ang susi ng sasakyan.“Pupunta tayo.”“Adrian, baka bitag.”“Alam ko.”“Puwede kang maging target.”“Mas magiging target ako kung iiwan kita.”Napailing ako, pero hindi ko napigilang mapangiti.“Ang kulit mo.”“Mana sa’yo.”Mabilis kaming umalis sa warehouse.Makalipas ang halos isang oras, nakarating kami sa Reyes Community School.Lumang-luma na ang gusali.Karamihan sa mga bintana ay basag.Ang dating karatula ay halos hindi na mabasa.May damo sa paligid at kalawangin ang gate.“Sigurado kang dito?” tanong ni Adrian.Ipinakita ko ang litrato.“Oo.”Lumapit kami sa gate.







