Chapter 1 : She's Alive

May mga sugat na kayang tahiin ng doktor.

May mga butong kayang ibalik ng panahon.

Pero may mga tanong na kahit ilang ulit mong balikan, wala pa ding makuhang tamang sagot.

Nakatanaw ang nakaupo sa wheelchair na si Rayver Montemayor sa malawak na salaming bintana ng executive boardroom ng Montemayor Group Headquarters.

Sa ibaba, tuloy ang ikot ng Cebu Business Park—may mga negosyanteng nagmamadali sa meeting, empleyadong bitbit ang kape, at mga sasakyang walang pakialam sa problemang pasan ng ibang tao.

Isang taon na ang nakalipas mula nang magising siyang hindi na muling makakatayo sa sarili niyang mga paa dahil sa isang aksidente.

Dalawang buwan na rin mula nang maaksidente ang asawa niya.

Magkaibang insidente.

Magkaibang panahon.

Habang mas binubuo niya ang bawat detalye sa isip, mas lalo niyang naiisip kung sapat bang tawaging pagkakataon ang dalawang trahedyang dumaan sa iisang pamilya.

Hindi pa siya naniniwalang may taong may kagagawan.

Pero mas lalong hindi rin siya kumbinsidong nagkataon lang ang lahat. Ang alam lang niya, may bahagi ng kuwento na hindi pa niya nakikita.

At iyon ang balak niyang hanapin.

_______

"Sir... may tumawag po mula sa Cebu City Police Office. Natagpuan na raw po si Mrs. Margaux Montemayor."

Isang linyang babaligtad sa buong buhay ni Rayver Montemayor.

Kasalukuyan siyang nasa boardroom ng Montemayor Group Headquarters sa Cebu Business Park. Nakaharap niya ang sampung board members na naghihintay sa desisyon niya tungkol sa bagong project sa Mactan. Naka- itim na suit at nakaupo sa wheelchair sa dulo ng lamesa.

"Anong sabi mo?" tanong ni Rayver kay Christopher Ford na nakatayo sa may p***o at hawak ang phone.

"Hindi na po missing ang asawa ninyo, Mr. Montemayor. Nasa Mactan Medical Recovery Center daw po siya ngayon. Gusto na raw po niyang umuwi," ulit ni Christopher. Halatang kinakabahan pa rin.

Tumayo ang isang board member.

"Rayver, tapusin muna natin ang meeting. Pwede namang—"

"Kung mali ang impormasyon ninyo, sisiguraduhin kong mananagot kayong lahat!," babala ni Rayver sa kausap.

"DNA at fingerprint verification po ang basehan namin, Mr. Montemayor. Si Mrs. Margaux po talaga," sagot ng police sa kabilang linya.

Tinitigan ni Rayver ang buong boardroom.

"Prepare the car, I-cancel ninyo lahat ng schedule ko ngayong araw," utos ni Rayver kay Christopher.

Mabilis na lumabas ang lahat ng board members. Naiwan si Christopher na tinutulak na ang wheelchair ni Rayver palabas ng boardroom.

Pagkalipas ng isang oras, nasa loob na sila ng Private Medical Recovery Center sa Mactan. Kulay puti ang pintura , amoy gamot, at maraming nurse ang naglalakad sa hallway. Itinulak ni Christopher si Rayver papunta sa Room 3 kung saan naghihintay ang doktor.

"Mr. Montemayor, ako po si Dr. Sarmiento. Dalawang buwan ko pong inalagaan ang asawa ninyo. May retrograde amnesia po siya dahil sa aksidente. Hindi pa bumabalik lahat ng alaala niya," sabi ng doktor.

"Ano ang dapat kong gawin?" tanong ni Rayver.

"Treat her like she's meeting everyone for the first time. Huwag ninyo siyang piliting alalahanin ang nakaraan. Hayaan ninyong kusa niyang maalala," sagot ng doktor.

Binuksan ng doktor ang p***o.

Pumasok si Rayver sa loob, nakaupo sa kama ang isang babae na nakasuot ng simpleng white dress. Mahaba ang buhok na nakatali at payat. Si Margaux Villaverde-Montemayor. Ang asawa niyang dalawang buwan niyang hinanap.

Lingid sa kanyang kaalaman, Si Harriet na ito at nagpapanggap bilang si Margaux.

Nagkatinginan silang dalawa, ilang segundo na nakatingin lang si Rayver sa asawang akala niya ay wala na.

Si Harriet unang bumasag ng katahimikan.

"Pakiramdam ko, may mahalagang bahagi ng buhay ko ang nawala. Pero hindi ko alam kung ano," sabi ni Margaux habang nakatingin kay Rayver at may naguguluhang eskpresyon sa mukha.

"Hindi mo kailangang pilitin ang sarili mo. Uuwi na muna tayo," sagot ni Rayver.

Tumango si Margaux at ngumiti nang bahagya.

"Gusto ko nang umuwi," sabi niya.

Lumabas sila ng kwarto na magkasama. Paglabas nila sa hallway, may batang babae na tumatakbo galing sa waiting area. Naka-pink dress at may dalang teddy bear.

Si Madeline Montemayor, limang taong gulang.

Huminto si Madeline sa harap ni Margaux. Tinitigan niya si Margaux mula ulo hanggang paa. Parang hindi sigurado kung lalapit ba o hindi.

"Mommy... ikaw ba talaga?" tanong ni Madeline. Maliit ang boses at may luha na sa mata.

Lumuhod si Margaux para magpantay ang mata nila. Hinawakan niya ang kamay ni Madeline.

"Hindi ko maalala kung anong klaseng mommy ako sayo, pero pwede ba kitang simulan ulit kilalanin at mahalin?" tanong ni Margaux.

Hindi sumagot agad si Madeline, pagkatapos ng ilang segundo, yumakap ito nang mahigpit kay Margaux.

"Basta huwag ka na ulit mawala mommy," bulong ni Madeline sa basag na boses, habang nakayakap

Niyakap pabalik ni Margaux si Madeline. Sa likod nila, nakatingin si Rayver sa mag-ina. Gumaan ang pakiramdam niya pagkakita sa asawa.

Sumakay silang tatlo sa itim na van papuntang Busay. Si Christopher ang nag-drive., paakyat na ang daan pa-Busay, maraming pine trees sa gilid at lumalamig ang hangin. Kita na sa baba ang ilaw ng buong Cebu City.

Habang nasa biyahe, inaantok na si Madeline.

"Mommy... carry," sabi ni Madeline habang inaabot ang kamay.

Walang pag-aalinlangan na binuhat agad siya ni Margaux at pinaupo sa kandungan niya. Niyakap niya at hinaplos ang buhok ni Madeline.

Napatingin si Christopher sa salamin at napansin ang ginawa ni Margaux.

"Parang mas sweet si Ma'am ngayon, Sir," bulong ni Christopher kay Rayver.

Tumingin si Rayver sa mag-ina sa likod sa pamamagitan ng side mirror. Di pa din siya makapaniwalang andito ang asawa niya— BUHAY.

"Dalawang buwan siyang nawala, at muntik mamatay. Kung may nagbago man... hindi iyon nakakagulat," sagot ni Rayver.

Normal lang siguro ang magbago pagkatapos ng isang aksidente. Para sa kanya, natural lang na magbago ang tao pagkatapos dumaan sa malaking trauma.

Dumating sila sa Montemayor Mansion. Pagbukas ng malaking wrought-iron gate, bumungad ang malaking villa na gawa sa bato at may maraming bintana. Malaki ang hardin na puno ng pine trees at may ilaw sa bawat sulok.

Nakahilera sa harap ang buong household. Nandoon si Manang Rosing, ang matagal nang kasambahay ng pamilya Montemayor, kasama ang iba pang kasambahay at drivers.

Pagbaba ng van, lumapit si Manang Rosing na umiiyak.

"Welcome home, Ma'am," sabi ni Manang Rosing.

Tumingin si Margaux sa matanda at hinawakan ang kamay nito.

"Pasensya na kayo, kung hindi ko kayo maalala... pero sana tulungan ninyo akong makilala kayong muli," sabi ni Margaux.

"Hindi bale po, Ma'am. Ang mahalaga nakauwi kayo," sagot ni Manang Rosing habang pinupunasan ang luha.

Pumasok sila sa loob ng mansyon. Malaki ang loob, may fireplace sa gitna, may malaking hagdan na paikot, at may mga larawan ng pamilya sa dingding.

Inihatid ni Rayver si Margaux sa kwarto nila sa ikalawang palapag. Silang dalawa lang ang naiwan sa hallway.

Binuksan ni Rayver ang p***o.

"Dito tayo natutulog?" sabi ni Margaux habang tinitingnan ang malaking kama at ang bintana na kita ang buong city lights.

"Oo, dito tayo simula nung kinasal tayo," sagot ni Rayver.

"Mukhang kailangan kitang magkakilala ulit," sabi ni Margaux habang nakatingin kay Rayver.

"Hindi naman masamang magsimula ulit," sagot ni Rayver. May bahagyang ngiti sa labi.

Ilang minuto pa, may kumatok sa p***o. Pumasok si Madeline na may dalang malaking teddy bear na halos kasing laki niya. Naka-pajama na siya.

"Daddy... dito ka rin matulog," sabi ni Madeline kay Rayver habang hinihila ang kamay ni Rayver.

"May sarili akong kwarto," sagot ni Rayver.

"Hindi, we are family, dapat magkakatabi tayo" sabi ni Madeline na parang nag-uutos.

Natawa si Margaux sa sinabi ni Madeline. Si Rayver naman napailing pero hindi nagalit.

"Family tayo," ulit ni Madeline at tumalon sa gitna ng malaking kama.

Naupo si Margaux sa tabi ni Madeline. Si Rayver nanatili sa may pintuan na nakatingin sa mag-ina.

Maya-maya, umalis muna si Rayver para asikasuhin ang discharge papers kasama si Christopher sa baba. Naiwan si Margaux mag-isa sa kwarto habang tulog na si Madeline sa tabi niya.

Tiningnan ni Margaux si Madeline na mahimbing na natutulog. Pagkatapos, dahan-dahan niyang inilabas mula sa bulsa ng dress niya ang isang maliit na locket. Binuksan niya ito. Sa loob, may dalawang litrato ng batang babae na magkamukha.

Si Harriet at si Margaux noong bata pa sila.

Mahigpit niyang hinawakan ang locket.

"Ate... ipinapangako ko... hahanapin ko kung sino ang gumawa nito sa'yo" matatag niyang sabi sa sarili. Sobrang hina ng boses na halos hindi marinig.

Iyon lang ang tanging paalala ng tunay niyang misyon. Hindi pa ngayon ang imbestigasyon. Ngayon, kailangan muna niyang maging isang asawa at ina.

Habang nasa itaas si Margaux, nasa ibaba si Rayver sa may sala. Hawak niya ang ilang papeles ng discharge.

Lumapit si Christopher na may dala.

"Sir... may ipinadala po ang Cebu City Police," sabi ni Christopher at iniabot ang isang sealed evidence bag na kulay brown.

Tinitigan ni Rayver ang evidence bag. Hindi pa binubuksan. May tatak pa ng police station at may nakasulat na case number.

"Bukas na natin ito tingnan, pagod na si Margaux ngayon," sabi ni Rayver at nilagay ang evidence bag sa drawer ng study table.

Sa itaas, walang kamalay-malay si Margaux na hawak pa rin ang locket habang nakatingin kay Madeline. Hindi niya alam na ang unang gabi niya bilang asawa ni Rayver Montemayor ..

Ay simula pa lang ng pinakamahirap na papel na gagampanan niya sa buong buhay niya.