Chapter 4 : Welcome Home Margaux!

"...Margaux?"

Humakbang pa ang babae nang isang hakbang palapit kay Margaux sa gitna ng Ayala Center Cebu. Naka-red dress, may mamahaling handbag, at halatang nagulat nang makita siya. Tinitigan niya si Margaux mula ulo hanggang paa.

"Ikaw nga? Buhay ka?" tanong ng babae na nangingilid ang luha.

Hindi agad nakasagot si Margaux. Saglit niyang tiningnan ang mukha ng babae. May pakiramdam siya na dapat kilala niya ito. Pamilyar ang mata, pamilyar ang ngiti, pero blangko ang isip niya.

Ngumiti siya nang bahagya at may paghingi ng paumanhin.

"Pasensya na... pakiramdam ko kilala kita... pero hindi kita maalala," sabi ni Margaux.

Nawala ang ngiti sa labi ng babae. Parang nasaktan.

"Ako si Vera, kapatid mong bunso.," sabi ni Vera.

Walang nagsalita nang ilang segundo sa harap ng boutique. Tumango lang si Margaux at ngumiti ulit.

"Mukhang marami pa akong kailangang bawiin sa inyo," sabi ni Margaux.

Lumapit si Madeline at hinawakan ang kamay ni Margaux.

"Mommy... si Tita Vera 'yan." magiliw nitong sabi.

Tumango si Margaux at ngumiti kay Vera.

"Mukhang ikaw ang dapat magkuwento sa akin tungkol sa sarili mo."

Napangiti si Vera. "Ako na bahala doon. Pero huwag kang mag-alala, Ate. Hindi kita hahayaang mag-isa habang inaalala mo ulit ang lahat."

Yumakap si Madeline sa bewang ni Vera.

"Tita Vera, namiss mo rin si Mommy?"

Napangiti si Vera at hinaplos ang ulo ng bata.

"Oo naman. Araw-araw, wala akong kaaway eh!" biro nito. "Akala ko talaga... hindi ko na siya makikita." natawa ng mahina.

Napayuko si Margaux. "Pasensya na..."

Umiling agad si Vera. "Huwag kang humingi ng sorry.Hindi mo naman ginustong mangyari 'to."

Pinagmamasdan ni Rayver ang magkapatid.

Napatingin si Vera kay Rayver na nakaupo sa wheelchair. Tumango lang si Rayver dito, pero hindi kababakasan ng kahit anong emosyon.

Napangiti si Vera at tumayo. Napansin ni Vera ang wheelchair ni Rayver at ang ayos ni Rayver na parang pagod sa biyahe.

"Kuya Rayver... buti nakasama kayo sa mall. Akala ko busy kayo sa Montemayor Group," sabi ni Vera.

"Family comes first," sagot ni Rayver.

Napangiti si Vera at napatingin kay Margaux.

"Hindi iyan ang sinasabi ni Ate Margaux noon ah. Dati sabi ni Ate, work comes first lagi," sabi ni Vera na parang nagbibiro pero may pag-obserba.

Napatingin si Margaux kay Vera at agad siyang ngumiti para makalusot.

"Mukhang marami nga akong kailangang ipag-sorry sa mga nasabi ko noon," sagot ni Margaux.

Valid ang sagot dahil may amnesia siya. Hindi na naituloy ni Vera ang pag-uusisa at tumango na lang.

Habang naglalakad silang lahat papunta sa parking lot ng Ayala, nagsalita si Vera habang nasa tabi ni Margaux.

"Daddy at Lola... araw-araw kang hinihintay nila simula nang mawala ka. Si Lola nga halos ayaw nang kumain nung unang buwan," sabi ni Vera.

Huminto sa paglalakad si Margaux at tumingin kay Vera.

"Galit ba sila sa akin?" tanong ni Margaux nang mahina.

Nagulat si Vera sa tanong. "Bakit mo naman naisip iyan, Ate? Hindi sila galit," sagot ni Vera.

Mahina ang ngiti ni Margaux at tumingin sa sahig.

"Kapag may nakalimutan kang tao... nakakatakot isipin na baka nakalimutan ka na rin niya. Baka galit sila kasi hindi ko sila maalala," sagot ni Margaux.

Natahimik si Vera sa sinabi ni Margaux at hindi agad nakasagot.

"Ate... hindi sila galit. Miss ka lang nila," sagot ni Vera at hinawakan ang kamay ni Margaux.

Sa loob ng itim na van, tahimik ang biyahe papunta sa Maria Luisa. Si Madeline nasa kandungan ni Margaux at unti-unti nang nakatulog dahil sa pagod sa mall. Maingat na inayos ni Margaux ang ulo ni Madeline para hindi ito mangawit. Inayos niya ang buhok at nilagyan ng kumot na maliit.

Walang nagsasalita sa van pero pinagmamasdan iyon ni Rayver mula sa tabi. Nakatingin siya kay Margaux kung paano nito alagaan si Madeline nang maingat.

Pagdating sa Villaverde Mansion, pagbukas pa lang ng malaking gate, napasinghap si Margaux nang makita ang mansyon.

"Ang laki..." mahinang bulong ni Margaux habang nakatingin sa puting mansyon na may malawak na hardin.

Tumawa si Madeline na nagising na.

"Mommy! Bahay mo rin 'yan dati! Mayaman ka pala!" sigaw ni Madeline.

Napakamot sa ulo si Margaux at ngumiti.

"Mukhang kailangan ko talagang magpakilala ulit sa sarili ko para maalala ko na mayaman pala ako," sagot ni Margaux.

Pagbukas ng p***o ng mansyon, walang nagsalita agad. Isang matandang babae na naka-puting bestida ang mabilis na lumapit kay Margaux. Hindi ito nagtanong, hindi ito nagsalita. Yumakap agad nang mahigpit.

Si Lola Criselda Villaverde.

Naramdaman ni Margaux ang panginginig ng katawan ng matanda. Napayakap din si Margaux kahit hindi niya kilala ang matanda. Ramdam niyang totoong mahal siya ng matandang ito.

Hinaplos ni Lola ang buhok ni Margaux.

"Apo ko... nandito ka na," bulong ni Lola.

Ilang segundo pa, dumating si Oliver Villaverde mula sa ikalawang palapag. Naka-polo shirt at mukhang kakagaling lang sa opisina. Tahimik lang siyang tumingin sa anak niya na si Margaux.

Pagkatapos ng ilang segundo, lumapit siya at mahigpit na niyakap si Margaux.

"Welcome home," sabi ni Oliver. Dalawang salita lang pero basag ang boses at ramdam ang bigat.

Naluha si Margaux sa yakap ni Oliver. Hindi dahil may naalala siya sa nakaraan, kundi dahil sa pakiramdam na may isang ama na matagal nang naghihintay at nag-aalala sa kanya.

Sa likod ng sala, umiinom ng tsaa si Lucy Tan na stepmother ni Margaux, katabi niya si Vera. Hindi siya lumapit kay Margaux, hindi siya yumakap, at hindi siya nagsalita para bumati.

Isang beses lang niyang tiningnan si Margaux mula ulo hanggang paa. Pagkatapos ay ibinalik niya ang tingin sa tasa ng tsaa niya na parang walang nangyari.

Napansin iyon ni Margaux habang yakap pa rin ni Lola Criselda. Pero wala siyang sinabi at ngumiti lang.

Walang makapagsalita sa Villaverde Mansion. Lahat nakatingin kay Margaux na nasa gitna.

Unang bumasag sa katahimikan ay si Lola Criselda at hinawakan ang kamay ni Margaux.

"Halika, apo. May gusto akong ipakita sa'yo," sabi ni Lola.

Hinila ni Lola si Margaux papunta sa ikalawang palapag. Sumunod si Oliver at si Vera. Naiwan sa sala si Lucy.

Huminto sila sa harap ng isang lumang puting p***o na may gintong door knob.

Dahan-dahang binuksan ni Lola Criselda ang p***o.

Nasa loob ang isang silid na eksaktong-eksakto pa rin ang ayos. May malaking kama, may vanity table, may mga larawan sa dingding, at may mga damit na nakahangga. Walang alikabok, malinis, at parang kahapon lang may natulog doon.

Silid ito ni Margaux Villaverde.

Mahinang ngumiti ang matanda kay Margaux habang hawak pa rin ang kamay niya.

"Tingnan natin... kung may maaalala ka apo ko"