EP. 02｜แผนแค้นทวงคืน (3/3)

“ทำไมเหมือนพี่คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเจอน้องที่ไหนหรือเปล่า” พี่เขาพูดพร้อมกับมองหน้าฉันอย่างสำรวจ ไม่แปลกว่าทำไมพี่เขาถึงพูดแบบนี้นั้นก็เพราะว่า พ่อฉันเคยทำงานที่บริษัทนี้มาก่อนนะสิ แม้ฉันจะได้แม่มาเต็ม ๆ แต่บ้างครั้งฉันก็แอบเหมือนพ่ออยู่บ้างเหมือนกัน

“หน้ามิราคงโหลน่ะค่ะ” ฉันพูดติดตลกออกไปโดยไม่แสดงพิรุธอะไรทั้งสิ้น แน่นอนว่าก่อนมาสมัครฉันเตรียมตัวมาอย่างดีแล้ว

4 ปีที่ผ่านมามันสอนอะไรฉันมาเยอะมากและความแค้นที่สะสมมามันก็คือแรงผลักดันชั้นดีของฉันเลยที่ทำให้มีวันนี้ วันที่ฉันกลับมาเหยียบบริษัทของพวกสารเลว ต่อให้เจออะไรที่แย่ไปกว่านี้ฉันก็ไม่หวั่นแล้ว

เรื่องที่ฉันมาสมัครลุงนายเองก็รับรู้ท่านห้ามฉันจนไม่รู้จะห้ามยังไงแล้ว ฉันมันดื้อลุงนายเลยเหนื่อยที่จะพูดแล้วมั้งถึงได้ปล่อยให้ฉันทำตามใจ ลุงนายเองก็ยังคงทำงานในบริษัทนี้เป็นปกติแน่นอนว่าหลายคนไม่รู้ว่าฉันคือหลานของลุงนาย

ฉันเป็นคนไม่ให้ลุงนายบอกเองเพราะฉันอยากสมัครเข้ามาด้วยมันสมองของตัวเองมากกว่าใช้เส้นของลุงเข้ามาจึงทำให้น้อยคนนักที่จะรู้ว่าฉันที่หลาน(หลอกๆ)ของลุงนาย

ส่วนเรื่องว่าฉันคือลูกของพ่ออดีตเลขาคนเก่งก็ไม่มีใครรู้เช่นกัน ลุงนายเป็นคนจัดการให้ทุกอย่าง ฉันมีชื่อพ่อแม่ในใบทะเบียนเป็นชื่อใหม่ที่ปกปิดตัวตนจริง ๆ ของฉันไว้

ฉันได้เข้าศึกษาที่มหา’ลัยใหม่และเพื่อนเก่า ๆ ฉันก็ไม่ได้ติดต่อกลับไปหาเลยสักคน ฉันทำเหมือนกับว่า 4 ปีที่ผ่านมา มิราคนนั้นมันได้หายสาบสูญไปแล้ว แม้แต่เพื่อนสนิทอย่างแรนด้าฉันก็ไม่ได้ติดต่อไปหานางเลย เพราะกลัวว่านางจะเป็นอันตราย

ส่วนนางเองก็ดูเหมือนจะเศร้าไปช่วงนึงเลยนั้นก็เพราะว่าในข่าวได้บอกว่าฉันตายไปพร้อมกับพ่อ แรนด้ารู้ดีว่าฉันคือลูกสาวใคร แต่คนที่เสพข่าวไม่รู้ว่าฉันหน้าตาเป็นอย่างไรรู้แต่เพียงว่าฉันคือลูกของพ่อ

และที่ข่าวไหนไม่สามารถตามหารูปหน้าตาของฉันได้ก็เพราะพ่อที่ทำงานแบบนั้นพ่อรู้มาตลอดว่ามันอาจไม่ปลอดภัย ทำให้พ่อจ้างคนลบข้อมูลของฉันไปเกือบจนหมดบวกกับชื่อนามสกุลที่เปลี่ยนอีกเลยทำให้การหาข้อมูลเกี่ยวกับฉันยากขึ้นกว่าเดิมในตอนที่พ่อฉันยังมีชีวิตอยู่

“งานเลขามันหนักเอาการเลยนะ มิรามีครอบครัวหรือยังคะ?” และแล้วการสัมภาษณ์ก็เริ่มขึ้น และนี่ก็เป็นหนึ่งในคำถามที่ต้องถาม ในตำแหน่งที่ฉันสมัครเข้ามาคือเลขาของประธานบริษัท DD Group

“มิรายังไม่มีครอบครัวค่ะ มิราทราบดีค่ะว่างานเลขามันหนักมากแค่ไหน แต่มิราเชื่อมั่นในความอดทนของตัวเองค่ะเพราะมิราเป็นคนมีความอดทนสูงมากค่ะ” ฉันตอบไปก็ส่งยิ้มไปพลางสบสายตากับพี่ผู้หญิงเพื่อยืนยันให้รู้ว่าสิ่งที่พูดนั้นฉันพูดจริง

“เป็นรุ่นใหม่ไฟแรงจริง ๆ เรื่องงานพี่ไม่อะไรหรอกแต่เรื่องท่านประธานนี่สิ เฮ้อ ~” ฉันหุบยิ้มลงอัตโนมัติเมื่อพี่เขาเอ่ยถึงผู้ชายสารเลวคนนั้น และเมื่อได้สติฉันก็รีบปั้นหน้ายิ้มดังเดิมทันที

“ท่านประธานทำไมเหรอคะพี่” ฉันแกล้งถามออกไปทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าทำไมพี่เขาถึงถอนหายใจออกมา เรื่องเกี่ยวกับมันฉันตามสืบมาตลอดสี่ปีทำไมจะไม่รู้ละว่าพี่คนนี้กำลังหนักใจเรื่องอะไร

“พี่กลัวว่าเราจะโดนไล่ออกซะก่อนนี่สิ พี่นะขี้เกียจที่จะมานั่งสัมภาษณ์หาคนใหม่แล้ว” ฉันพยักหน้าฟังพี่เขาพูด ซึ่งพี่เขาพูดไม่ผิดไปจากสิ่งที่ฉันรู้เท่าไหร่ ตลอดสี่ปีฉันตามสืบมาหมดตั้งแต่ที่มันเข้ารับตำแหน่งจนปัจจุบัน

ดูเหมือนนายนั้นจะเป็นพวกหัวแข็งเนี้ยบเป๊ะเรื่องงานอยู่ตลอดเวลา ใครที่มาสมัครงานเลขาถ้าทำไม่ถูกใจหรืองานไม่ดีก็จะโดนไล่ออกเลยไม่ว่าคนนั้นมันจะมาทดลองงานอยู่ก็ตามบางคนเพิ่งทดลองงานไม่ถึงนาทีก็โดนไล่ออกซะแล้ว

ทำให้ตำแหน่งเลขาประธานต้องเปิดรับอยู่ทุกอาทิตย์ จนมาถึงฉันในที่สุด แต่ต่อให้ฉันได้รับเข้าทำงานก็จริงแต่ฉันก็ต้องเข้าไปสู้รบกับมันด้วยว่าฉันนั้นจะโดนไล่ออกมาหรือเปล่า

แต่ฉันไม่ยอมโดนไล่ออกมาแน่ ๆ 4 ปีที่เฝ้ารอมามันนานเกินพอแล้ว เวลาต่อจากนี้ต่างหากคือเวลาชดใช้ของพวกมัน!