EP. 03｜แผนแค้นทวงคืน (1/3)

บทที่ 3

ช่วงเย็น

“งั้นวันพรุ่งนี้น้องมิรามาแต่เช้ามืดเลยนะคะ พี่จะได้พาไปหาเลขาอีกท่านเพื่อที่จะได้ให้เขาสอนงานให้” เมื่อการสัมภาษณ์สิ้นสุดลงพี่ผู้หญิงก็เอ่ยถึงตารางงานขึ้นมาและยังให้ฉันเริ่มงานในวันพรุ่งนี้เลย ฉันเองไม่ติดอะไรยิ่งเริ่มงานเร็วเท่าไหร่ฉันก็ยิ่งจะได้เจอหน้ามันไวขึ้นเท่านั้น

“ได้ค่ะพี่ ขอบคุณค่ะ” ฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วยกมือขึ้นไหว้เพื่อลาพี่เขาและหมายจะเดินออกจากห้องนี้ไปเมื่อการพูดคุยของเราจบลงหลังจากผ่านไปชั่วโมงกว่า ๆ

การสัมภาษณ์ไม่ได้ยากอะไรกว่าที่ฉันคิดไว้ ง่ายกว่าที่ฉันคิดไว้ด้วยซ้ำ ซึ่งมันก็ดีเหมือนฟ้ากำลังเป็นใจให้ฉันได้เข้ามาที่นี้จริง ๆ

“หน้าด้าน คงใช้เส้นสายเข้ามาสิท่า” เมื่อฉันปิดประตูห้องลงเสียงหมาที่นั่งเฝ้ารอหน้าประตูอย่างพวกนี้ก็เห่าขึ้นมา พูดแบบนี้แสดงว่าคงรู้สินะว่าฉันเป็นหลานของลุงนาย

“ใจเย็นหน่อยสิเมย์บี” เป็นผู้หญิงอีกคนพูดขึ้นมาห้ามปรามแทนแต่ถ้าจำไม่ผิดเธอคนนี้ก็สมัครเป็นเลขาเหมือนกันนิมาพร้อมกับเพื่อนอย่างยัยปากหมานี่นะเหรอ

เหอะ! ถ้าเดาไม่ผิดคงมาสมัครงั้น ๆ สินะเพื่อที่จะได้ให้เพื่อนตัวเองโดนเด่นกว่าและให้เลือกอีกคนมากกว่าตัวเอง ช่างเป็นเพื่อนที่ดีจริง ๆ

“เงียบไปซะราตรี! ส่วนแก! จะเดินหนีไปไหนยะยัยเด็กเส้น!” เมื่อฉันเห็นว่าหมามันกำลังจะกัดกันเองก็เลยเดินออกไปแทนเพราะความรำคาญและแสบแก้วหูของเสียงแปดหลอดของยัยเมย์บีอะไรนั้นซะเหลือเกิน

แต่ก้าวขาเดินออกไปได้ไม่เท่าไหร่นางก็ตะแว้ดใส่ฉันซะแล้ว แก้วหูเกือบแตกแหนะ

“มีอะไรกับฉันหรือเปล่าคะ?” ต่อให้ฉันรำคาญนางนี่มากมายแค่ไหนแต่ก็ต้องคีพลุคเอาไว้เพราะตรงนี้ไม่ได้มีเพียงแค่ฉันแต่มีคนอื่นที่กำลังแอบดูอยู่ด้วย คงจะมาสังเกตฉันสินะว่าฉันมีความอดทนมากพออย่างที่เคยพูดหรือเปล่า

“หน้าด้าน คงอยากเข้าหาพี่แดนจนตัวสั่นละสิท่า ถึงได้ให้ลุงของเธอช่วยฝากเข้าจนได้ทดลองงานแบบนี้” และอีกหนึ่งอย่างที่ฉันได้ยินมาก็คือ ผู้หญิงส่วนมากที่มาสมัครเลขาประธานก็ไม่พ้นเรื่องที่อยากจะเข้าใกล้หรือไม่ก็เป็นผู้หญิงในสต็อกของเขา ได้มาเห็นกับตาแล้วก็ตลกดี

“อย่าคิดแทนคนอื่นสิคะ เพราะทุกคนเขาไม่ได้คิดแบบเดียวกับคุณกันทุกคนหรอกนะคะ แต่ว่านะคะเขาว่ากันว่าถ้าคิดแบบไหนอยู่ก็จะพูดแบบนั้นออกมา งั้นแสดงว่าคุณเองที่มาสมัครก็เพื่ออยากเข้าใกล้คุณแดนงั้นเหรอคะ” ฉันพูดด้วยใบหน้าที่นิ่งจนคนตรงหน้าแทบจะร้องกรี๊ดออกมาแต่คงอับอายคนแถวนี้สินะถึงทำได้แค่ถลึงตาใส่ฉันแทน

แต่ใครมันจะไปสนละเสียเวลาชีวิตชะมัด

“เมย์บีพอเถอะคนมองเยอะแล้ว” เมื่อฉันเห็นว่านางเมย์บีไม่ได้พูดอะไรต่อก็เลยหมุนตัวเดินออกไปจากตรงนี้ทันที ก่อนที่ต่อมโมโหของตัวเองจะแตกจนไปโดดตบหน้านางเข้าให้

“หล่อมากมั้ง!” เมื่อเดินไปตามทางฉันก็พูดด่าคนที่อยู่บนบอร์ดติดผนัง ซึ่งเป็นรูปของตัวต้นเหตุนั้นเอง ไอ้แดน เอ๊ย! คุณแดนหรือที่รู้จักกันว่าเขาคือประธานบริษัทที่เก่งและอายุน้อยที่สุดแถมยังหล่อมากอีกด้วย

อันนี้ฉันไม่ได้พูดเอง แต่ไปอ่านมาเขาเขียนกันมาแบบนี้ซึ่งสำหรับฉันมันก็แค่ไอ้คนสารเลวคนหนึ่งที่สั่งฆ่าคนก็เท่านั้น

“สักวันฉันจะทำให้ทุกคนรู้ให้ได้ว่านายมันสารเลวมากแค่ไหน” ฉันพูดพร้อมกับกำมือตัวเองแน่นจ้องมองรูปบนบอร์ดด้วยสายตาอาฆาต ทุกเหตุการณ์ในวันนั้นฉันจำได้ไม่ลืมและจะไม่มีวันลืมเด็ดขาดว่าคนอย่างมันทำอะไรกับชีวิตฉันชีวิตพ่อของฉันบ้าง

“มิรา มิรา!” ในขณะที่ฉันกำลังยืนจ้องรูปนายแดนอะไรนั้นอยู่ก็มีเสียงเรียกที่คุ้นเคยดังขึ้นมา

“แรนด้า!” พอหันกลับไปก็เห็นเป็นแรนด้าเพื่อนรักของฉันนั้นเอง ตลอดสี่ปีที่ผ่านมาที่ไม่ได้เจอกันมันดูเปลี่ยนไปมากเลย

“มิราใช่แกจริงด้วย แกหายไปไหนมา!” แรนด้าเริ่มเสียงดังและฉันเองก็ยังไม่อยากให้ใครมารู้ตัวตนของฉัน ฉันว่าควรพานางไปหาที่คุยเงียบ ๆ ก่อนดีกว่า