Ep11

"ก็แค่ทำทานให้หมามันกินมีอะไรให้ต้องเสียใจ"

กรอด

เสียงกัดฟันกรอดของล่ามเล็ดลอดมาให้ได้ยินเขายืนจ้องตาฉันด้วยใบหน้าแดงก่ำแววตาของเขาวาวโรจน์เต็มไปด้วยไฟโทสะดีนะที่ตอนนี้เราอยู่กันหน้าล็อบบี้ของโรงแรม เพราะถ้าสถานการณ์แบบนี้เกิดขึ้นตอนฉันอยู่กับล่ามแค่สองคนฉันคงโดนเขากระชากแขนหรือไม่ก็คงโดนบีบปากจนเจ็บร้าวให้สมกับความปากดีที่ฉันกล้าต่อปากต่อคำกับเขาไม่มีทางที่ฉันจะได้ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่แบบนี้แน่

และฉันเองก็รู้ว่าตอนนี้ล่ามเองก็พยายามข่มอารมณ์ตัวเองอย่างหนักไม่ให้เข้ามากระชากตัวฉัน เขาโกรธจนตัวสั่นในขณะเดียวกันฉันเองก็โกรธเขาเหมือนกัน

ทั้งที่เรื่องเมื่อคืนเขาเป็นคนเริ่มทุกอย่าง แต่สุดท้ายเขาก็โบ้ยความผิดทุกอย่างให้ความเมา

ล่ามเอาฉันในตอนที่เขามีสติกลับกันเป็นฉันนี่สิที่สติไม่อยู่กับตัว

เขาควรจะโทษความอยากส่วนตัวมากกว่าความเมาที่เขาอ้างนะเพราะเมื่อคืนฉันจำได้ว่าอีกคนน่ะไม่แตะสิ่งมึนเมาเลยสักนิดต่างจากฉันที่ยกเอายกเอาราวกับคนตาอดตาอยาก

เขามันคนเห็นแก่ตัว

และมักมากที่สุด

"จะยืนจ้องหน้ากันอีกนานไหม จะกลับไหมบ้านน่ะ" ฉันเลิกคิ้วถามล่ามด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ แสร้งตีหน้าไม่พอใจใส่อีกคน

"ฟู่วว" ล่ามเป่าลมหายใจออกมาเบา ๆ อย่างระบายอารมณ์ตรงเข้ามากระชากกระเป๋าออกจากมือฉันไปลากเอง

ฉันเบะปากเดินตามหลังล่ามมาขึ้นรถอย่างเงียบ ๆ เป็นเวลากว่าสองชั่วโมงแล้วมั้งตั้งแต่ออกจากโรงแรมที่ฉันกับล่ามไม่คุยกัน ฉันแอบเห็นว่าใครอีกคนคอยลอบมองฉันอยู่เป็นระยะระยะแล้วพ่นลมหายใจออกมาอยู่ตลอด

"โกรธเหรอ" แล้วจู่ ๆ ก็เป็นล่ามที่ถามขึ้นมาก่อนฉันจึงหันไปมองเขา สายตาของล่ามโฟกัสอยู่กับท้องถนนไม่ได้หันมามองหน้าฉันสักนิด

"โกธรเรื่องอะไร" ฉันถามออกไปทั้งที่รู้อยู่แก่ใจดีว่าล่ามหมายถึงเรื่องไหน

"เรื่องเมื่อคืนไง"

"ก็บอกแล้วไงทำทานให้หมามันกิน หมามันคงอดยาก"

เอี๊ยด

สิ้นสุดเสียงของฉันล่ามเบรกรถกะทันหันจนล้อรถเบียดเสียดไปกับถนนจนเกิดเสียงดัง

"เรยา" ล่ามหันมามองหน้าฉันเค้นเสียงเรียกชื่อกันจนฉันขนลุกซู่ "ฉันไม่ใช่หมา" ล่ามตะโกนใส่หน้าฉัน

"ไม่ใช่หมาแล้วอะไรเหี้ยเหรอ" ฉันตะโกนกลับเสียงดังไม่แพ้กัน สายตาของฉันกับล่ามฟาดฟันกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

ต่อให้ฉันรักเขามากแต่อย่าคิดว่าฉันจะยอมเขานะคะ

ตาต่อตา ฟันต่อฟันนี่แหละค่ะวัดกันไปเลยว่าใครมันจะแน่กว่าใคร

"สันดานหมากับเพื่อนก็ไม่เว้น" ฉันด่าต่อ

"ก็ไม่เห็นว่าเมื่อคืนเธอจะปฏิเสธนะ" ล่ามแสยะยิ้มเย้ยหยันให้ฉันตอนที่พูดประโยคนี้จบเล่นเอาฉันสะอึกถึงกับไปไม่เป็น

ฉันเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง

"ถึงกับพูดไม่ออกเลยเหรอ" ล่ามยิ้มเยาะ ฉันเกลียดรอยยิ้มแบบนี้ของมันมากจริง ๆ รอยยิ้มที่เหมือนว่ามันกำลังอยู่เหนือฉัน "เธอจะซีเรียสทำไมเรยาเราก็แค่คนเมาเอากันเธอเสร็จฉันเสร็จเราแฟร์กันทั้งสองฝ่ายอย่าทำหน้าเหมือนจะตายราวกับว่าเมื่อคืนฉันเป็นคนข่มขืนเธอ แล้วอีกอย่างเราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่พี่น้องกันที่จะเอากันไม่ได้ เมื่อคืนเราก็แค่พลาด แค่พลาดเธอไม่จำเป็นต้องคิดมากอะไร"

".........." ฉันเบนหน้าหนีเพราะไม่อยากฟังคำพูดของคนที่ไม่มีสมองอย่างล่ามอีกแล้ว ยิ่งล่ามพูดล่ามก็ยิ่งดูทุเรศแต่ละคำช่างเห็นแก่ตัวเหมาะสมกับฉายามักมากที่ได้ติดตัวมาตั้งแต่วัยเยาว์จริง ๆ

"ก็แค่พลาดกันครั้งเดียวเท่านั้นเลิกทำหน้าเหมือนโลกจะแตกสักที"

"ก็ฉันบอกอยู่ไงว่าทำทาน" ฉันหันหน้ากลับมาพูดก่อนจะสะบัดหน้าหนีล่ามอีกครั้ง

กรอด

ได้ยินเสียงเขากัดฟันกรอด

ปัก

ตามมาด้วยเสียงทุบพวงมาลัยรถแรง ๆ ของล่ามก่อนที่เขาจะกระชากรถขับออกมาจากตรงนั้นด้วยความเร็ว เร็วถึงขนาดที่ว่าถ้ามีอุบัติเหตุเกิดขึ้นเตรียมจองศาลาไว้เผาฉันกับเขาได้เลย

ทั้งที่ฉันพยายามไม่พูดถึงเรื่องเมื่อคืนทั้งที่อยากจะลืม แต่ไอ้ตัวต้นเรื่องก็เอาแต่พูดไม่หยุดพอฉันตอบโต้ด้วยคำพูดเผ็ดร้อนก็มาโมโหใส่ฟาดงวงฟาดงาอย่างกับช้างตกมันตลอดทางนั่งทำหน้าเหมือนลิงกังฉันที่มองก็ได้แต่ทำหน้าเบื่อหน่ายให้กับผู้ชายที่ชื่อว่าล่าม

ครืดครืดดด

ภายในรถตกคลุมไปด้วยความเงียบตลอดการเดินทางจนกระทั่งที่เสียงมือถือของล่ามดังฉันมองตามเสียงมือถือมองตามหน้าจอโทรศัพท์ของเขาที่กำลังโชว์ร่าชื่อของใครบางคน

ล่าม: ครับเหมยอิง

: .......... ฉันไม่รู้ว่าปลายสายพูดว่าอะไรเพราะไม่ได้ยินแต่ฉันเห็นว่าล่ามกำลังยิ้มกว้าง

ล่าม: ได้ครับ พี่จะรีบกลับไปหา

: ...........

ล่าม: พี่ก็คิดถึงเหมยอิงเหมือนกัน

ฉันเม้มปากกับคำพูดของล่ามรู้สึกเจ็บแปลบที่อกข้างซ้ายเหมือนขอบตาของฉันมันร้อนผ่าว

: ...........

ล่าม: ครับ

จนเมื่อล่ามวางสายเขาหันมามองหน้าฉัน ฉันรีบเบนหน้าหนีไปอีกทาง

"หิวไหม" ก่อนจะเป็นล่ามที่เอ่ยถาม

"ไม่" ฉันตอบเสียงแข็งเปลี่ยนท่านั่งของตัวเองเป็นการนอนหันหน้าเข้ากับประตูรถแทนเพื่อซุกซ่อนน้ำตาที่กำลังไหลไม่ให้ใครอีกคนเห็น

ทั้งคำพูด

ทั้งการกระทำของล่ามเมื่อกี้ที่แสดงออกกับแฟนสาวมันเหมือนมีดแหลมที่กรีดลงมาที่อกของฉันให้เจ็บแปลบ ชาติที่แล้วฉันไปทำกรรมกับใครไว้นะชาตินี้ฉันถึงได้มารักคนที่เขามีเจ้าของอยู่แล้วและยิ่งตอนนี้ฉันกับล่ามมีอะไรกันมันก็ยิ่งเหมือนเพิ่มพันธะความรู้สึกของฉันที่มีต่อล่ามให้ทวีคูณเพิ่มขึ้นไปอีก รู้สึกอยู่แล้วก็รู้สึกเข้าไปอีก เจ็บอยู่แล้วก็ยิ่งเจ็บมากขึ้นไปอีกเหมือนตอนนี้ความรู้สึกของฉันมันจะคูณสอง

พอฉันบอกไม่หิวล่ามเองก็ไม่เซ้าซี้ถามต่อ ภายในรถตกคลุมไปด้วยความเงียบอีกครั้งเงียบจนฉันรู้สึกอึดอัดอยากจะออกไปให้พ้นจากสถานการณ์แบบนี้

นาบนับหลายชั่วโมงจนกระทั่งล้อรถคันหรูที่ฉันนั่งอยู่จอดเทียบหน้าคอนโดของฉันล่ามช่วยฉันยกกระเป๋าลง เขาจะขึ้นไปส่งฉันที่ห้องแต่ทว่าฉันได้เอ่ยปฏิเสธไป ฉันกระชากกระเป๋าออกจากมือล่ามก่อนจะหันหลังเดินเข้าคอนโดของตัวเองไม่สนใจล่ามที่ยังยืนมองฉันอยู่ที่เดิมสักนิด

ปัง

บานประตูห้องปิดลงฉันเดินมาหย่อนก้นนั่งลงโซฟาด้วยสภาพเหนื่อยล้า ฉันเอนศีรษะพิงไปกับพนักโซฟาเงยหน้ามองเพดานห้องอย่างคนคิดไม่ตกไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวฉันเผลอหลับไปตอนไหนตื่นมาอีกทีสภาพข้างนอกห้องก็ปกคลุมไปด้วยความมืดเหลือเพียงแสงไฟสลัวยามค่ำคืนเท่านั้นให้ได้เห็น

ฉันใช้มือลูบหน้าตัวเองสองสามทีก่อนจะเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเช็กงานเมื่อเช็กงานเสร็จฉันก็เข้าเฟซบุ๊กก่อนที่ฉันจะสะดุดกับโพสต์ของเหมยอิงที่โพสต์เมื่อสามสิบนาทีก่อนหน้า

Mei Ying 30 minutes

ไม่ได้เจอกันสองวันเหมือนสองปีคิดถึงบูบู้ที่สุดเลยค่ะ

รูปภาพ

ฉันมองภาพที่เหมยอิงลงด้วยความรู้สึกหลากหลายเป็นภาพที่เธอกำลังนอนซบอกล่ามและชุดที่ล่ามใส่ก็ยังเป็นชุดเมื่อตอนกลางวันเขาสองคนคงคิดถึงกันมากจริง ๆ ถึงได้รีบร้อนไปหากันมากขนาดนั้น

"เหอะ" เห็นแบบนั้นฉันก็ได้แค่เค้นเสียงหัวเราะเยาะตัวเอง