Ep10

"ขอโทษทีนะเมื่อคืนเมาหนักไปหน่อย ฉันไม่ได้ตั้งใจหวังว่าเธอเองก็คงไม่ได้คิดมากอะไรนะเรยา" ล่ามที่ยืนใส่เสื้ออยู่ปลายเตียงหันหน้ามาพูดกับฉันที่นั่งพิงหัวเตียงมองเขาอยู่

ฉันนิ่งอึ้งกับสิ่งที่ได้ยินมองหน้าล่ามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง ฉันรู้สึกว่าขอบตาของฉันมันร้อนผ่าวน้ำตาก็พาลจะไหลลงมา ความรู้สึกมันจุกอกจนพูดไม่ออกกับคำพูดที่ไร้เยื่อใยของล่าม

"ใช่ฉันไม่คิดอะไรอยู่แล้วเมื่อคืนก็แค่เมาเท่านั้น" แต่ถึงกระนั้นฉันไม่มีทางร้องไห้ต่อหน้าล่ามให้เขารู้สึกสมเพชฉันแน่ ๆ ฉันเชิดหน้าตอบล่ามด้วยใบหน้าเรียบนิ่งทำเหมือนว่าฉันเองก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อคืนเหมือนกัน

เสมือนว่าเรื่องเมื่อคืนเราก็แค่เมาแล้วเผลอมีอะไรกันแค่นั้นจริง ๆ

"ช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับด้วยนะกูไม่อยากให้ใครรู้ยิ่งกับเหมยอิ....ง"

"นี่ล่าม นายคิดว่าฉันอยากให้คนอื่นรู้นักหรือไงกันว่าฉันเผลอไปมีอะไรกับนายน่าอายจะตายไป" ฉันทำหน้าเหยเก "รู้ถึงไหนอายถึงนั่น" ก่อนจะส่ายหน้าน้อย ๆ ให้กับคำพูดตัวเอง

ฉันเห็นว่าล่ามทำหน้าไม่พอใจ เขาจ้องหน้าฉันเขม็งก่อนจะถามฉันเสียงเข้ม

"มีอะไรกับฉันมันทำไม"

"ก็แค่....." ฉันลากเสียงยาวก่อนจะเว้นวรรคแล้วฉีกยิ้มเย้ยหยันให้เขา "ไม่มีอะไร" ฉันตอบเสียงนิ่งจริง ๆ ฉันไม่มีอะไรจะพูดหรอกค่ะแค่ลากเสียงให้มันฟังดูน่าตื่นเต้นก็แค่นั้นเพื่อจะดูปฏิกิริยาของอีกคนและฉันเองก็เห็นว่าล่ามกำลังจดจ่อตั้งใจฟังว่าฉันจะพูดอะไรอยู่เหมือนกัน "กลับห้องได้ไปได้แล้วฉันจะไปอาบน้ำแต่งตัว" ก่อนจะเอ่ยไล่อีกคนที่ยืนทำหน้าถมึงทึงไม่ยอมออกไปจากห้องฉันสักที

ล่ามยืนมองหน้าฉันอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องฉันไป

ปัง

เพียงแค่เสียงบานประตูปิดลงน้ำตาที่ฉันพยายามกลั้นไว้ไม่ให้มันไหลออกมาต่อหน้าล่ามก็ไหลลงมาเป็นสายทันทีที่ใครอีกคนเดินออกไป

คำพูดของเขาเปรียบเสมือนหอกแหลมคมที่ปักลงมากลางใจฉันจัง ๆ จนเจ็บกระอักสำลักออกมาเป็นเลือด

เขาพูดมันออกมาได้อย่างไรเยื่อใย พูดเหมือนเมื่อคืนไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นทั้ง ๆ ที่เราแนบชิดเป็นคนคนเดียวกันแทบทั้งคืน

แต่ฉันคงลืมไปอย่างหนึ่งว่าผู้ชายที่ชื่อว่าล่ามน่ะสามารถมีอะไรกับใครก็ได้โดยที่ไม่จำเป็นต้องมีความรู้สึกใดต่อกัน

เพราะอย่างนั้นฉันไม่ควรคาดหวังอะไรกับเขา

เมื่อคิดได้แบบนั้นฉันก็ปาดน้ำตาทิ้งเก็บซ่อนทุกความรู้สึกให้ลึกสู่ก้นบึ้งหัวใจเหมือนตลอดเวลาที่ผ่านมาที่ฉันเก็บซ่อนมันมาตลอด

วันนี้ฉันกับล่ามต้องเดินทางกลับบ้านแล้วและแน่นอนว่าตลอดเวลาภายในรถที่นั่งรถกลับบ้านมันปกคลุมไปด้วยความเงียบ ฉันกับล่ามไม่พูดอะไรต่อกันเลย ตอนที่ฉันเดินลงมาหาเขาด้านล่างโรงแรมฉันเห็นว่าล่ามจ้องหน้าฉันเหมือนกำลังสำรวจอะไรบางอย่าง

"ร้องไห้เหรอ" ก่อนที่เขาจะถามฉันโดยที่สายตาของล่ามไม่ได้ละออกไปจากดวงหน้าฉันสักนิด

"เปล่าสักหน่อย" ฉันตอบปฏิเสธไป

"ฉันนึกว่าเธอร้องไห้เพราะเสียใจ"

"ทำไมฉันต้องเสียใจเซ็กส์นายห่วยขนาดนั้นฉันจำเป็นต้องร้องไห้คร่ำครวญด้วยเหรอ" ฉันเลิกคิ้วถามพลางยิ้มเย้ยหยันออกมาล่ามขบฟันกรอดเค้นเสียงต่ำเรียกชื่อฉันมองกันด้วยแววตาดุดัน

"เรยา"

"ก็แค่ทำทานให้หมามันกินมีอะไรให้ต้องเสียใจ"