Ep15

"นายไม่ควรทำแบบนี้กับฉัน" ฉันเอ่ยเตือนสติคนที่ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่จนเผลอทำในสิ่งที่ไม่ควร

อย่างเช่น

การที่ล่ามลากฉันออกมาจากผับแล้วกระทืบผู้ชายที่ฉันคุยด้วยหรือแม้แต่การที่เขาลากฉันมาคอนโดส่วนตัวของเขาแล้วมานั่งคร่อมตัวฉันอยู่ในท่าล่อแหลมแบบนี้

สิ่งเหล่านี้ อาการเหล่านี้ และการกระทำแบบนี้ของล่ามควรจะแสดงออกมันกับแฟนของเขาไม่ใช่ฉันที่มีสถานะเป็นได้แค่เพื่อนสนิท

"แล้วสิ่งที่เธอทำมันควรแล้วหรือไงเพิ่งนอนถ่างขาให้ฉันเอามาหยก ๆ ยังไม่ทันข้ามคืนกลับไปจูบกับผู้ชายคนอื่นหน้าตาเฉยมันคันหรือว่ายังไงถึงได้ไปจูบกับผู้ชายคนอื่นอย่างหน้าไม่อายขนาดนั้น" ฉันนิ่งอึ้งกับคำพูดของล่ามไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะได้ยินคำพูดแบบนี้ออกมาจากปากของเขา ฉันมองล่ามด้วยแววตาตัดพ้อรู้สึกเสียใจมากมายกับคำพูดหยาบคายที่เขาพ่นใส่หน้าฉัน "หัดทำตัวให้มันยาก ๆ หน่อยเรยาไม่ใช่ว่าจะนอนถ่างขาให้ใครเอาก็ได้" ถ้อยคำร้ายกาจยังคงถูกพ่นออกมาจากปากเรียวบางของคนบนร่างฉันไม่หยุด

เพียะ

และในเมื่อเขาไม่หยุดฉันเองก็ไม่ควรที่จะทนให้เขามาพ่นถ้อยคำร้ายกาจใส่

"เก็บคำพูดพวกนั้นไว้บอกกับแฟนนายเถอะล่ามเด็กผู้หญิงที่ถ่างขาให้ผู้ชายเอาตั้งแต่วันแรกที่คบกันเขาไม่เรียกว่าคันมากเหมือนกันหรอกเหรอ แฟนนายมันก็ง่ายไม่ต่างจากฉันเหมือนกันแหละน่า นายก็ระวังแฟนนายไว้บ้างล่ะเดี๋ยวจะเผลอไปนอนถ่างขาให้กับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่แฟนตัวเอง" ฉันร่ายประโยคยาวเหยียดให้คนบนร่างฟังด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน ล่ามกัดฟันกรอดจ้องหน้าฉันเส้นเลือดของเขาปูดโปนบ่งบอกถึงอารมณ์โกรธที่พร้อมประทุออกมาได้เป็นอย่างดี

"เรยา" ล่ามกดเสียงต่ำเรียกชื่อฉันเขาเลื่อนมือมาบีบสันกรามฉันแน่น "อย่าเอาเหมยอิงไปเทียบกับเธอ" ก่อนที่เขาจะเค้นประโยคนี้ออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เพราะเธอน่ะเทียบเหมยอิงไม่ติดสักนิด" ฉันสะอึกกับคำพูดของล่ามรู้สึกเจ็บจี๊ดที่อกด้านซ้ายเสมือนว่ามีคนเอาเข็มมาทิ่มสิ่งเปราะบางภายใต้เนื้อหนังแววตาของฉันมันไหวสั่นจะร้องไห้ให้ได้กับคำพูดของล่าม

แรงบีบที่สันกรามระดับความรุนแรงมันเพิ่มขึ้นตามอารมณ์เดือดดาลของล่ามมันเจ็บร้าวจนฉันรู้สึกเหมือนว่าฟันของฉันจะหักเสียให้ได้แต่ถึงกระนั้นฉันก็ไม่คิดที่จะร้องขอความเห็นใจจากคนที่ไม่มีเหตุผลและหัวใจอย่างเขา

ฉันสับสนและมึนงงกับทุกสิ่งที่ล่ามแสดงออกมาหลายครั้งต่อหลายครั้งที่เขาทำเหมือนหึงหวงฉันนักหนา กีดกันผู้ชายทุกคนที่เข้าหาฉัน ไม่ให้ฉันเข้าใกล้ผู้ชายคนไหน ฉันแต่งตัวโป๊ล่ามก็จะเป็นจะตายฟาดงวงฟาดงาและไล่ฉันไปเปลี่ยนชุดทุกครั้ง เขาทำทุกอย่างที่เพื่อนคนอื่นเขาไม่ทำกันและเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นไปหยก ๆ เช่นกันมันเป็นสิ่งที่ไม่ควรเกิดขึ้นสักนิด

ฉันใช้เล็บคมจิกไปที่เนื้อหนังของล่ามฉันฝากฝังเล็บคมลงสู่ผิวหนังของล่ามอย่างแรงจนเหมือนว่าเล็บฉันจะหักสัมผัสถึงของเหลวที่เรียกว่าเลือดติดมากับมือและใช่ค่ะฉันใช้เล็บจิกเนื้อล่ามจนเลือดออกจนเนื้อเขาติดมากับซอกเล็บและความเจ็บที่ฉันเป็นคนกระทำส่งผลให้ล่ามปล่อยมือที่บีบสันกรามฉันอย่างง่ายดาย

รู้ซึ้งถึงประโยชน์ของการไว้เล็บยาวก็วันนี้แหละค่ะ

"ซี๊ด" ล่ามก้มมองแขนตัวเองที่เลือดไหลออกมาเป็นทางก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาจ้องหน้าฉันเขม็ง "เรยา" เขากัดฟันกรอดเรียกชื่อฉันในขณะที่ฉันรีบเด้งตัวลุกหนีล่ามมายืนข้างเตียง ฉันเองก็จ้องหน้าเขาตาเขม็งไม่แพ้กันอยากจะกระโจนเข้าไปกระชากหัวล่ามซ้ำให้รู้แล้วรู้รอดไป

"นายควรมีสติมากกว่านี้นะล่ามที่ผ่านมาฉันทนนายมามากพอแล้วและฉันว่าฉันควรพูดกับนายให้เข้าใจได้เสียทีว่าไม่มีเพื่อนที่ไหนเขาทำกันแบบที่นายทำกับฉันหรอกนะ ไม่มีเพื่อนที่ไหนเขาจูบกัน ไม่มีเพื่อนที่ไหนเขาเอากัน ไม่มีเพื่อนที่ไหนที่เขาหึงหวงเพื่อนออกนอกหน้านอกตา และที่สำคัญฉันแค่อยากจะลองใช้ชีวิตเหมือนผู้หญิงทั่วไปบ้าง ไม่ใช่เอาชีวิตไปผูกติดไว้กับเพื่อนอย่างนาย"

"โดยการไปร่านใส่ผู้ชายคนอื่นนั่นน่ะนะ" ฉันพูดไม่ทันจบประโยคด้วยซ้ำล่ามก็พูดสวนขึ้นมา เขาทำหน้าไม่ยี่หระแววตาที่มองมามันเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

เขาไม่เข้าใจฉัน

เขาไม่เคยเข้าใจกัน

และที่สำคัญเขาไม่คิดจะฟังเสียงของฉันสักนิด

เขาเอาความคิดของตัวเองเป็นที่ตั้งเป็นจุดศูนย์กลางของจักรวาลใบนี้

"หรือนายคิดว่าสิ่งที่นายแสดงออกกับฉันมันถูกมันดีแล้วอย่างนั้นเหรอล่าม เห้ย นายควรจะแคร์ความรู้สึกแฟนนายสักนิดปะนายไม่ได้โสดนะล่ามนายมีแฟนอยู่แล้ว" ฉันเอ่ยอย่างเหลืออดป่วยการที่จะพูดกับคนอย่างล่ามเต็มทีแต่แล้วฉันก็ต้องชะงักกับประโยคถัดมาของล่าม

"แล้วเธอจะคิดมากทำไมกัน ที่เธอยอมถ่างขาให้ฉันเอาอย่างง่ายดายขนาดนั้นไม่ใช่ว่าเธอชอบฉันอยู่หรอกเหรอ" ฉันชะงักกับคำพูดของล่ามในขณะที่ล่ามกำลังก้าวขาเดินมาหยุดยืนต่อหน้าฉัน เขาย่อตัวลงให้หน้าของเราอยู่ระดับเดียวกันเขามองสบตาฉัน "เธอคิดว่าฉันมองไม่ออกเหรอเรยาว่าเธอน่ะชอบฉัน"

"........." คล้ายว่าโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะฉันหลบสายตาของล่ามไม่กล้าที่จะสู้สายตาของเขาอีกต่อไปฉันไม่คิดว่าล่ามจะรู้ว่าฉันชอบเขาเพราะที่ผ่านมาฉันคิดว่าตัวเองเก็บความรู้สึกตัวเองเก่งอยู่เสมอ "ต้องโทษเธอไหมที่มาชอบฉันทั้งที่ฉันมีแฟนอยู่แล้ว" ล่ามยิ้มเยาะ "ฉันก็แค่สนองความรู้สึกของเธอก็แค่นั้นฉันผิดตรงไหน เห็นแววตาเจ็บปวดที่เธอมองมาตอนฉันอยู่กับเหมยอิงแล้วเวทนาเลยอยากให้เธอสัมผัสกับความรู้สึกแบบนั้นสักครั้ง" ฉันเม้มปากจนห้อเลือดกับคำพูดของล่ามมือเรียวกำเข้าหากันแน่นอย่างเคียดแค้นกับคำพูดของเขา

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสะใจไม่รู้สึกรู้สาว่าสิ่งที่ตัวเองทำคำพูดแต่ละคำที่พ่นออกมาเหยียบใจคนฟังแค่ไหน

ล่ามใช้นิ้วลูบไล้เรือนผมของฉันก่อนจะเกี่ยวตวัดม้วนเป็นลอนเล็ก ๆ เล่นอย่างสนุก

"แววตาเจ็บปวดของเธอน่ะเห็นแล้วสมเพชฉิบหาย"

เพียะ

ฉันตบหน้าล่ามอย่างจังแต่ทว่าคนโดนกระทำหาสะทกสะท้านไหมเขาสามารถหันมายิ้มให้ฉันได้ทั้งที่เลือดกบปาก

"ลองนอนลงแล้วถ่างขาให้ฉันเอาใหม่ดีไหมเผื่อฉันจะใจดีพิจารณาความสัมพันธ์ของเราใหม่จากเพื่อนสนิทเลื่อนขั้นให้เธอเป็นนางบำเรอ"