EP20 ความสับสนของไอรีน

ท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกทำลายด้วยเสียงเคาะประตูที่หนักแน่นและดุดันจากคิรัน ไอรีนรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอถูกบีบจนแทบแหลกสลาย ห้องทำงานของคิรินที่เคยดูโอ่อ่าและน่าเกรงขามในสายตาคนทั่วไป บัดนี้กลับกลายเป็นกรงขังที่แสนอึดอัดสำหรับเธอ

"พี่ครับ! ผมรู้ว่าพี่อยู่ข้างใน... และผมรู้ว่าไอรีนอยู่กับพี่ เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" เสียงของคิรันที่ดังลอดเข้ามาไม่ใช่แค่การทักทาย แต่มันคือการประกาศศักดาของผู้ล่าที่กำลังก้าวเข้ามาในถิ่นของคู่แข่ง

คิรินยืนนิ่งอยู่หน้าประตู แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหวไปกับเสียงโวยวายของน้องชายเลยแม้แต่น้อย เขายังคงรักษาความสงบนิ่งได้อย่างน่าประหลาดใจ ต่างจากไอรีนที่ตอนนี้ยืนตัวสั่นเทาอยู่หลังโต๊ะทำงานมือเล็กๆ ของเธอกำแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในฝ่ามือ เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพี่น้องคู่นี้ถึงต้องมาแย่งชิงหรือขัดขวางกันเพียงเพื่อผู้หญิงอย่างเธอ

"อย่าเปิดประตูนะคะ..." ไอรีนกระซิบด้วยเสียงที่สั่นเครือ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความวิงวอน

คิรินหันมามองเธอ แววตาที่เย็นชาในตอนแรกเริ่มมีความอ่อนโยนแฝงอยู่เบาบาง "ถ้าฉันไม่เปิด วันนี้มันก็จะพังประตูเข้ามา... เธอเองก็รู้ว่าน้องชายของฉันมันบ้าแค่ไหน"

"แล้วคุณจะให้ฉันทำยังไง?" ไอรีนถามพลางน้ำตาคลอเบ้า "คุณกับเขา... พวกคุณต่างก็มองฉันเป็นแค่ของเล่นที่อยากจะแย่งชิงกันเท่านั้นใช่ไหม?"

คิรินเดินเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง เขาไม่ได้บังคับเหมือนคิรัน แต่น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยอำนาจที่ทำให้เธอปฏิเสธไม่ได้ "ไอรีน... สำหรับคิรัน เธออาจจะเป็นแค่เหยื่อที่น่าสนุก แต่สำหรับฉัน... เธอคือสิ่งที่ฉันเลือกจะเก็บไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด"

คำพูดของเขามันกำกวมและดูสวยหรู แต่มันกลับเป็นคำพูดที่ทำให้ความสับสนในใจของไอรีนเพิ่มขึ้นทวีคูณ เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อคำพูดของผู้ชายคนไหน ระหว่างชายผู้ร้อนแรงที่ทำลายเธอด้วยความรุนแรง กับชายผู้เยือกเย็นที่ทำลายเธอด้วยความนิ่งเงียบและความเป็นเจ้าของที่มองไม่เห็น

กริ๊ก!

คิรินหมุนลูกบิดประตูเปิดออก ทันทีที่บานประตูเลื่อนเปิด คิรันก้าวพรวดเข้ามาด้วยใบหน้าที่ถมึงทึง ดวงตาของเขาจ้องมองไอรีนด้วยความหวงแหน ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับพี่ชายฝาแฝดของตนเอง

"ในที่สุดก็ยอมเปิด" คิรันเค้นเสียงหัวเราะ "พี่คิดว่าพี่จะซ่อนเธอไว้ในห้องนี้ได้นานแค่ไหน?"

"เธอไม่ใช่สิ่งของที่แกจะมาเรียกร้อง" คิรินตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เฉียบขาด

ไอรีนรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่ตรงกลางพายุที่กำลังปะทะกันอย่างรุนแรง เธอเป็นเพียงลูกคุณหนูผู้อ่อนต่อโลก ที่ไม่เคยผ่านพ้นเรื่องราวแบบนี้มาก่อน ความสับสนในใจของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้น เธอโกรธที่ตัวเองอ่อนแอ โกรธที่ไม่มีใครฟังเธอเลย

"หยุดเดี๋ยวนี้ทั้งคู่เลยนะ!" ไอรีนตะโกนออกมา เสียงของเธอสั่นแต่เต็มไปด้วยความกล้าหาญที่สั่งสมมานาน "พวกคุณเห็นฉันเป็นตัวอะไร? เห็นฉันเป็นหมากในเกมของพวกคุณงั้นเหรอ? จะแย่งชิง จะทำลาย จะครอบครอง... เคยถามฉันสักคำไหมว่าฉันต้องการอะไร!"

ทั้งคิรินและคิรันชะงักไป ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง สายตาของทั้งคู่เปลี่ยนจากความโกรธมาเป็นการจับจ้องไปที่ไอรีนด้วยความแปลกใจ

คิรันขยับตัวเข้ามาหาเธอช้าๆ "แล้วเธอต้องการอะไรล่ะ ไอรีน? อยากให้เราปล่อยเธอไป? อยากกลับไปใช้ชีวิตนักศึกษาปกติที่แกเคยเป็น?"

ไอรีนจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เด็ดเดี่ยว "ใช่... ฉันแค่อยากได้ชีวิตของฉันคืน!"

คิรินแค่นยิ้ม "ชีวิตเดิมของเธอน่ะ... มันจบไปตั้งแต่วันที่เธอก้าวเท้าเข้าไปในโรงแรมคืนนั้นแล้วไอรีน เธอกลับไปเป็นคนเดิมไม่ได้หรอก เพราะเธอได้เห็นโลกที่พวกฉันอยู่แล้ว และคนอย่างพวกฉัน... ไม่ปล่อยให้สิ่งที่ผ่านเข้ามาแล้วหลุดมือไปง่ายๆ หรอกนะ"

คำพูดของคิรันเหมือนเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทงหัวใจของไอรีน เธอรู้ดีว่ามันคือความจริง แต่เธอก็ไม่ยอมรับมัน... เธอเริ่มรู้สึกได้ว่าความสับสนของเธอไม่ได้มีเพียงเรื่องของความกลัว แต่มันคือเรื่องของ 'การยอมรับ' ว่าเธอเริ่มหลงใหลในความอันตรายของชายสองคนนี้อย่างไม่น่าเชื่อ

เธอสับสนว่าทำไมในใจลึกๆ ของเธอถึงยังมีความรู้สึกแปลกๆ ต่อสัมผัสของพวกเขา ทำไมเธอถึงยังโหยหาความอบอุ่นท่ามกลางความร้ายกาจเหล่านั้น? หรือว่าเธอเองก็กำลังกลายเป็นปีศาจที่หลงใหลในกรงขังนี้ไปเสียแล้ว?

ไอรีนหันไปมองคิรินที่ยืนเงียบอยู่ เขาเป็นคนเดียวที่ดูเหมือนจะเข้าใจความสับสนของเธอดีที่สุด แต่อำนาจของเขาก็ร้ายกาจไม่แพ้น้องชายเลย ความสับสนของไอรีนดำเนินไปถึงขีดสุดเมื่อเธอเริ่มตระหนักว่า... ในเกมแห่งอำนาจนี้ เธอไม่ได้เป็นเพียงแค่ 'หมาก' ที่ถูกวางไว้บนกระดาน แต่เธอกำลังกลายเป็น 'ใจกลาง' ของสงครามที่อาจจะเผาผลาญทุกคนให้มอดไหม้ไปด้วยกัน!

"ถ้าพวกคุณไม่ยอมปล่อยฉันไป... งั้นก็ฆ่าฉันให้ตายเสียดีกว่า ดีกว่าต้องมาทนอยู่ในนรกที่พวกคุณสร้างขึ้นแบบนี้!" ไอรีนประกาศก้อง

คิรินและคิรันมองหน้ากัน ก่อนที่คิรันจะเดินเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง ครั้งนี้เขากระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เธอขนลุกซู่ "ฆ่าเธอเหรอ? หึ... ไม่มีวัน ความเจ็บปวดของเธอน่ะคือความสุขของฉัน เพราะงั้นเตรียมตัวไว้ให้ดี ไอรีน... เพราะนรกที่เธอพูดถึงน่ะ มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น!"

ประตูห้องทำงานปิดลงอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีใครออกไปจากห้อง และไม่มีใครเข้าได้... ไอรีนทำได้เพียงยืนอยู่ท่ามกลางเปลวไฟแห่งความต้องการของชายสองคนที่เธอเริ่มแยกไม่ออกว่า 'ความรัก' หรือ 'ความแค้น' คือสิ่งที่กำลังผูกมัดเธอไว้กันแน่!