Ep12 ก้าวแรกที่มหาวิทยาลัย

บรรยากาศในเช้าวันเปิดเทอมที่ควรจะเต็มไปด้วยความสดใสของการเริ่มต้นชีวิตนักศึกษาปีสองกลับกลายเป็นความอึดอัดที่ไอรีนต้องแบกรับไว้เพียงลำพัง หลังจากเหตุการณ์ปะทะกันหน้าตึกคณะเมื่อเช้า ภาพใบหน้าของชายหนุ่มที่ดูเหมือนคิรินคนนั้นยังคงติดตาเธออยู่ไม่หาย ความเหมือนที่ราวกับพิมพ์เดียวกันหากแต่แววตานั้นกลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง คนที่เธอเจอนั้นดูดุดัน ร้ายกาจ และมีความเป็นเพลย์บอยสูงกว่ามาเฟียหนุ่มที่เธอจำได้แม่นนัก

ไอรีนพยายามตั้งสติขณะนั่งอยู่ในห้องเรียนรวม แววตาของเธอเหม่อลอยไปที่หน้าต่างของตึกสูง การจะใช้ชีวิตให้เป็นปกติในมหาวิทยาลัยที่ดูเหมือนจะกลายเป็นถิ่นของตระกูลที่เธอพยายามจะหนีห่าง มันช่างดูเป็นเรื่องยากลำบากเหลือเกิน

"ไอรีน! เป็นอะไรไปน่ะ ตั้งแต่วันก่อนเห็นแกดูเหม่อๆ นะ" เสียงของเพื่อนสนิทในกลุ่มที่ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นกับน้ำหวานเอ่ยทักขึ้นด้วยความเป็นห่วง

"อ๋อ... ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ แค่พักผ่อนไม่พอนิดหน่อยน่ะ" ไอรีนฝืนยิ้มกลบเกลื่อน เธอไม่อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะเรื่องราวเลวร้ายที่เธอเผชิญ

ทว่าความเงียบสงบก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่ออาจารย์ประจำวิชาเดินเข้ามาพร้อมกับประกาศข่าวสำคัญ "นักศึกษาทุกคน วันนี้ทางมหาวิทยาลัยได้รับเกียรติจากคุณคิรัน ผู้บริหารคนใหม่ที่จะเข้ามาดูแลงานด้านการพัฒนาและกิจกรรมนักศึกษา เขาจะเข้ามาพบพวกเราสั้นๆ ในช่วงท้ายชั่วโมง"

ชื่อที่คุ้นหูทำให้ไอรีนถึงกับตัวแข็งทื่อ 'คิรัน' งั้นหรือ? เขาคือคนคนเดียวกับที่เธอชนหน้าตึกเมื่อเช้าใช่หรือไม่? ความกังวลถาโถมเข้ามาในหัวใจ เธอพยายามก้มหน้าก้มตาจดโน้ตเพื่อหลบเลี่ยงสายตาผู้คน โดยภาวนาให้เขาไม่สังเกตเห็นเธอ

เวลาผ่านไปจนเกือบท้ายชั่วโมง ประตูห้องเรียนถูกเปิดออกอย่างช้าๆ เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วทั้งห้อง นักศึกษาหญิงหลายคนต่างตื่นเต้นกับชายหนุ่มผู้ก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างาม ใบหน้าที่หล่อเหลาร้ายกาจและรอยยิ้มที่ดูเจ้าชู้ทำให้เขาดูโดดเด่นอย่างน่าประหลาด

คิรันเดินตรงไปที่หน้าชั้นเรียน สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องอย่างพินิจพิเคราะห์ ราวกับเขากำลังมองหาใครบางคน ไอรีนที่นั่งอยู่แถวกลางพยายามทำตัวให้เล็กลงที่สุด แต่สัญชาตญาณของนักล่าอย่างคิรันนั้นแม่นยำเกินกว่าจะพลาดเป้า

"สวัสดีครับทุกคน ผมคิรัน หวังว่าจะได้ร่วมงานกับพวกคุณอย่างสนุกสนานนะครับ" เสียงทุ้มต่ำนั้นทำให้สาวๆ หลายคนถึงกับเคลิ้ม แต่ไอรีนกลับรู้สึกถึงความอันตรายที่แผ่ออกมา

คิรันกวาดสายตาไปรอบห้องอีกครั้ง ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะหยุดชะงักลงที่ร่างบางที่กำลังก้มหน้าอยู่ เขาหยุดเดินแล้วอมยิ้มที่มุมปากอย่างมีความหมาย

"ดูเหมือนนักศึกษาคนนั้น... จะตั้งใจจดโน้ตจังเลยนะครับ" คิรันเอ่ยพลางชี้นิ้วมาทางไอรีน "ชื่ออะไรครับ?"

ไอรีนสะดุ้งสุดตัวเมื่อรู้ว่าถูกเรียก เธอจำใจต้องเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอีกครั้ง ความรู้สึกกดดันถาโถมเข้ามา "ไอรีนค่ะ" เธอตอบเสียงเบา

คิรันหรี่ตาลงเล็กน้อย "อ้อ... ไอรีน คนที่ชนผมเมื่อเช้านี่เอง จำได้แล้วครับ"

เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกครั้งในห้อง ไอรีนรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกจับจ้องจากทุกทิศทุกทาง ใบหน้าของเธอเริ่มร้อนผ่าวด้วยความอับอายและตื่นตระหนก คิรันเดินตรงเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ ท่ามกลางความตื่นตะลึงของเพื่อนร่วมชั้น เขายืนค้ำโต๊ะเธอไว้ด้วยท่าทีที่ดูเป็นกันเองจนน่ากลัว

"เรียนที่นี่มาปีหนึ่งแล้ว คงยังไม่ค่อยรู้จักมหาลัยดีใช่ไหมครับ? เดี๋ยวว่างๆ ผมพาเดินทัวร์เองดีกว่านะ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนจะเป็นมิตร แต่แววตากลับเปล่งประกายด้วยความเจ้าเล่ห์

ไอรีนไม่กล้าตอบโต้ เธอได้แต่พยักหน้าส่งๆ หวังเพียงให้เขาเดินจากไปเสียที แต่คิรันกลับไม่ได้รีบร้อน เขายังคงยืนจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม เหมือนกับเขากำลังอ่านใจของเธอออก

เมื่อคิรันเดินออกจากห้องไปพร้อมกับเสียงพูดคุยที่เซ็งแซ่ของนักศึกษาคนอื่นๆ ไอรีนก็ทิ้งตัวลงกับเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยล้า เธอไม่รู้เลยว่าการเข้ามาของคิรันคือจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม เธอต้องเผชิญกับพี่ชายที่เย็นชาและน้องชายที่ร้ายกาจพร้อมๆ กันแบบนี้ ชีวิตมหาวิทยาลัยที่เธอใฝ่ฝันกำลังกลายเป็นกรงขังที่โหดร้ายกว่าที่เธอเคยคิดไว้หลายเท่า

ในขณะที่เธอพยายามจะหนีจากคนพี่ กลับต้องมาตกหลุมพรางของคนน้องโดยไม่ตั้งใจ ความสับสนในใจเริ่มก่อตัวขึ้น เธอจะทำอย่างไรในเมื่อต้องอยู่ท่ามกลางเปลวไฟที่โหมกระหน่ำจากสองพี่น้องมาเฟียผู้ไม่เคยรู้จักคำว่า 'พอ'

เธอยังไม่รู้เลยว่าหลังจากเลิกเรียน คิรันได้สั่งให้คนของเขาเตรียมตัวเอาไว้แล้ว... เป้าหมายของเขาไม่ใช่แค่การดูแลนักศึกษา แต่คือการดึงไอรีนเข้ามาอยู่ในเกมของเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้นโดยที่คิรินไม่เคยรู้ระแคะระคายเลยแม้แต่น้อย