Ep13 น้ำหกใส่..ความซวยเริ่มต้น

ชีวิตในมหาวิทยาลัยของไอรีนหลังจากวันนั้นเปรียบเสมือนการเดินอยู่บนปากเหว ความกดดันไม่ได้มาจากคิรินเพียงคนเดียวอีกต่อไป แต่ดูเหมือนว่าคิรัน น้องชายฝาแฝดผู้มีรอยยิ้มร้ายกาจจะขยันหาเรื่องมาให้เธอไม่ได้หยุดหย่อน คิรันมักจะปรากฏตัวในสถานที่ที่เธออยู่เสมอ ไม่ว่าจะในโรงอาหาร ห้องสมุด หรือแม้แต่ทางเดินระหว่างตึก

วันนั้นอากาศร้อนอบอ้าว ไอรีนเพิ่งเลิกคลาสวิชาพื้นฐาน เธอเดินถือแก้วน้ำเย็นจัดออกมาจากคาเฟ่ด้วยความเหนื่อยล้า พยายามเร่งฝีเท้าเพื่อจะไปยังที่จอดรถให้เร็วที่สุด แต่ในจังหวะที่เธอกำลังเลี้ยวผ่านมุมตึกที่เป็นจุดอับสายตา ร่างสูงใหญ่ที่คุ้นตาก็ก้าวออกมาจากห้องทำงานส่วนตัวของผู้บริหารพอดี

พรึ่บ!

ไอรีนเบรกเท้าไม่ทัน ร่างกายของเธอเซถลาเข้าปะทะกับแผงอกแกร่งของคิรันอย่างจัง แรงปะทะทำให้แก้วน้ำเย็นในมือของเธอหลุดกระเด็น น้ำหวานเย็นเฉียบราดรดลงบนเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดของเขาจนเปียกชุ่มไปทั่วทั้งแถบ

"อร๊ายย! ขอโทษค่ะ! ฉันไม่ได้ตั้งใจ!" ไอรีนร้องลั่นด้วยความตกใจ รีบวางแก้วลงแล้วควานหาทิชชู่ในกระเป๋าออกมาเช็ดให้เขาด้วยความลนลาน

"ยัยเด็กซุ่มซ่าม!" คิรันสบถออกมาเบาๆ เขาไม่ได้โกรธจนถึงกับอาละวาด แต่นัยน์ตาคมกริบนั้นกลับพราวระยับราวกับเจอของเล่นชิ้นใหม่ที่น่าแกล้ง เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของไอรีนไว้แน่น "น้ำราดขนาดนี้ จะให้เช็ดออกด้วยทิชชู่แผ่นเดียวเนี่ยนะ?"

"ปล่อยนะ! ฉัน... ฉันจะไปหาผ้ามาเช็ดให้" ไอรีนพยายามดึงมือออก หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว ไม่ใช่แค่เพราะความซุ่มซ่ามของตัวเอง แต่เป็นเพราะสัมผัสร้อนแรงที่แผ่ออกมาจากตัวของเขา

คิรันโน้มตัวลงมาใกล้ ใบหน้าของเขาห่างจากหน้าเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่ดุดันและร้อนแรงทำให้ไอรีนแทบสิ้นสติ "เธอทำเสื้อฉันพัง เธอต้องรับผิดชอบ"

"รับ... รับผิดชอบยังไงคะ?"

คิรันยกยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูเจ้าชู้และร้ายกาจในคราวเดียวกัน "ไปห้องทำงานฉัน... ถอดเสื้อฉันออก แล้วเอาไปซักให้สะอาดเดี๋ยวนี้"

"ไม่! ฉันทำไม่ได้!" ไอรีนปฏิเสธทันควัน ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความอับอายและตื่นตระหนก "ฉันจะซื้อตัวใหม่ชดใช้ให้ หรือจะให้จ่ายค่าซักรีดเท่าไหร่ก็ได้ แต่ฉันจะไม่ไปห้องทำงานของคุณ!"

"ปฏิเสธเหรอ?" คิรันเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะใช้มือหนาเชยคางเธอให้เงยขึ้นสบตาเขา สายตาคู่นั้นกวาดมองเธอราวกับจะกลืนกินทั้งตัว "ไอรีน... เธอควรจะรู้ไว้ว่า ในมหาวิทยาลัยนี้ คำสั่งของฉันคือคำขาด ถ้าไม่อยากให้ฉันทำให้เธออับอายต่อหน้าคนทั้งคณะ ก็เดินตามมาดีๆ"

ไอรีนรู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม ความกลัวที่เธอมีต่อ 'ฝาแฝด' ของชายคนนี้ยังคงฝังใจอยู่ลึกๆ และการต้องมาเผชิญกับน้องชายที่มีนิสัยดุดันและเอาแต่ใจกว่าแบบนี้ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกไร้ทางสู้

เธอจำใจเดินตามคิรันเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวที่กว้างขวางและดูโอ่อ่า ทันทีที่ประตูห้องปิดลง กลิ่นอายความเป็นส่วนตัวของเขาก็ทำให้ไอรีนรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังก้าวเข้าสู่กรงขังอีกครั้ง

คิรันเดินไปถอดเสื้อเชิ้ตที่เปียกชุ่มออก เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและกล้ามเนื้อที่สมบูรณ์แบบของชายหนุ่มที่ดูแลร่างกายเป็นอย่างดี ไอรีนรีบหันหน้าหนีด้วยความเขินอาย แต่คิรันกลับก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจากด้านหลัง

"หันมาสิ... ทำไมต้องกลัว? เมื่อกี้ยังทำท่าจะเช็ดให้ฉันอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?" เขาเอ่ยเสียงพร่าข้างใบหู

"คุณ... คุณไม่ได้จะให้ฉันซักเสื้อจริงๆ ใช่ไหม?" ไอรีนถามเสียงสั่น พยายามรวบรวมสติที่เหลืออยู่น้อยนิด

"ซักเสื้อเหรอ? หึ... ฉันแค่หาวิธีดึงตัวเธอเข้ามาในห้องนี้เฉยๆ" คิรันหันร่างบางให้กลับมาเผชิญหน้า มือหนาโอบกอดเอวบางไว้แน่น ไม่ให้เธอมีโอกาสได้หนีไปไหน "คนอย่างฉันไม่ชอบอะไรที่น่าเบื่อหรอกนะไอรีน แต่กับเธอ... ฉันรู้สึกว่ายิ่งแกล้ง ยิ่งสนุก"

ไอรีนรู้สึกถึงความอันตรายที่พุ่งพล่านอยู่ในบรรยากาศ เธอเป็นเพียงลูกคุณหนูผู้อ่อนต่อโลก ในขณะที่ชายตรงหน้าคือเสือร้ายที่ไม่รู้จักคำว่าพอ เขาไม่ได้แค่ต้องการแกล้ง แต่เขากำลังมองเธอเป็นเหยื่อที่เขาสามารถจะขย้ำเมื่อไหร่ก็ได้ตามใจชอบ

ความซวยที่เริ่มต้นขึ้นจากน้ำหกใส่ กำลังนำพาไอรีนให้ถลำลึกลงไปในเกมพิศวาสของคิรัน โดยที่เธอยังไม่รู้เลยว่า คิริน พี่ชายฝาแฝดของเขากำลังจะก้าวเข้ามาในชีวิตเธอในฐานะพาร์ทเนอร์ทางธุรกิจของครอบครัว และความลับที่เธอพยายามปกปิดไว้ กำลังจะถูกเปิดเผยออกมาในไม่ช้า... ในสถานการณ์ที่เธอก็ไม่อาจจะเลี่ยงได้อีกต่อไป

"คิรัน... ได้โปรด อย่าทำอะไรฉันเลย" เธออ้อนวอน แววตาสั่นระริก

แต่คิรันกลับหัวเราะชอบใจ "ถ้าอยากให้ฉันหยุด... ก็ลองพิสูจน์ให้ฉันเห็นสิว่า ทำไมฉันต้องยอมฟังเธอ?"

ในห้องทำงานที่เงียบสงัด เกมการปั่นหัวและการคุกคามทางอารมณ์ของคิรันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และไอรีนก็ตกเป็นผู้พ่ายแพ้ตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องนี้แล้ว