ตอนที่ 11 กำแพงความเย็นชา

แสงแดดอ่อนยามสายส่องผ่านม่านโปร่งเข้ามาในห้องนอนกว้าง ร่างระหงของนิรสาค่อยๆ ขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกระบมไปทั่วทั้งร่าง ร่องรอยสีแดงช้ำจากการกระทำอันป่าเถื่อนและเร่าร้อนเมื่อคืนยังคงประทับอยู่บนผิวเนียนนุ่มราวกับตอกย้ำฝันร้ายที่เพิ่งผ่านพ้นไป

เธอกวาดสายตามองไปรอบห้อง ความว่างเปล่าและกลิ่นกายอันคุ้นเคยของใครบางคนที่เพิ่งจากไปทำให้หัวใจเธอกระตุกวูบ ครามไม่ได้อยู่บนเตียงแล้ว... แต่ร่องรอยการมีอยู่ของเขายังคงชัดเจนราวกับทิ้งเงาปีศาจครอบงำไว้ทั่วพื้นที่

นิรสาขบฟันแน่น ข่มความเจ็บปวดลุกขึ้นจัดการตัวเอง เธอรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น หากเธอยังแสดงความอ่อนแอออกมา ครามจะต้องใช้จุดอ่อนนั้นมาขยี้เธอและลูกให้แหลกคายิ่งกว่าเดิม เธอกำแพงความเย็นชาขึ้นมาห่อหุ้มหัวใจที่แตกสลาย เพื่อเตรียมรับมือกับการเผชิญหน้าครั้งต่อไป

ช่วงบ่ายวันเดียวกัน ณ สำนักงานบริหารธุรกิจตระกูลสิงขร บรรยากาศภายในห้องประชุมตึงเครียดถึงขีดสุด เมื่อประตูห้องถูกเปิดออกพร้อมกับการก้าวเข้ามาของประธานหนุ่มผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จ ครามินทร์ในชุดสูทสีเทาเข้ม ท่าทางสง่างามแต่นัยน์ตากลับเยียบเย็นดั่งน้ำแข็ง เขาเดินมาหยุดอยู่ที่หัวโต๊ะประชุม ก่อนจะกวาดสายตานคมกริบมองบรรดาผู้ถือหุ้น และหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของนิรสาที่นั่งตัวเกร็งอยู่ฝั่งตรงข้าม

นิรสาจิกมือเข้าหากันแน่นใต้โต๊ะ พยายามฝืนสติและดึงหน้ากากความเย่อหยิ่งขึ้นมาสวมทับความกลัวในอก

"ยินดีต้อนรับท่านประธานคนใหม่..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัน ครามจ้องมองหน้านิรสาเขม็ง รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปาก "หวังว่าการควบรวมกิจการครั้งนี้ จะทำให้ตระกูลของคุณตาสว่างขึ้นบ้างนะ... ว่าใครกันแน่ที่เป็นผู้กำหนดเกม"

ทุกคนในห้องต่างพากันเงียบกริบเพราะเกรงกลัวอิทธิพลของคราม มีเพียงนิรสาเท่านั้นที่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยความสำนึกผิดและน้ำตา บัดนี้กลับฉายแววเยชาชาและรังเกียจเดียดฉันท์อย่างเปิดเผย

"แปลกใจเหมือนกันนะคะ..." นิรสาแค่นหัวเราะเสียงเย็นชาออกทางริมฝีปาก เอ่ยคำพูดร้ายกาจใส่หน้าเขาต่อหน้าทุกคน "นึกว่าติดคุกหัวโตจนกลายเป็นเดนมนุษย์ไปซะอีก ที่ไหนได้... ก็ยังอุตสาหะตะเกียกตะกายใช้เล่ห์เหลี่ยมขึ้นมาเป็นใหญ่ได้... แต่ต่อให้คุณจะมีเงินล้นฟ้าหรืออำนาจมากแค่ไหน สันดานดิบเถื่อนต่ำต้อยของคุณมันก็ไม่มีวันเปลี่ยนหรอกค่ะ คุณครามินทร์"

สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศในห้องประชุมก็ดิ่งลึกลงสู่จุดเยือกแข็งทันที บรรดาผู้ถือหุ้นต่างพากันหน้าซีดเผือดไม่กล้าหายใจแรง เนื่องจากคาดไม่ถึงว่าคุณหนูตระกูลสิงขรจะกล้าท้าทายประธานหนุ่มผู้โหดเหี้ยมคนนี้ต่อหน้าธารกำนัล

ครามชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีดำสนิทหรี่ลงอันตราย เส้นเลือดปูดโปนขึ้นที่ขมับและลำคอแกร่ง ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขีดสุดเมื่อได้ยินคำดูถูกเหียดหยามจากปากผู้หญิงที่เขาเพิ่งจะฝากรอยสวาทไว้เมื่อคืน

"ปากเก่งนักนะ..." ครามกัดฟันกรอด เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างน่ากลัว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้าวสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอที่นั่งอยู่ รัศมีความดุดันแผ่ซ่านจนนิรสาแอบสะท้านในอก แต่เธอก็ยังคงเชิดหน้าขึ้นสู้ ปิดบังความหวาดกลัวไว้ใต้ความเย็นชา

"พูดความจริงเขาเรียกว่าปากเก่งเหรอคะ?" นิรสาแค่นยิ้มหยันใส่หน้าเขาซ้ำๆ พยายามผลักไสไล่ส่งเขาด้วยถ้อยคำเชือดเฉือนอารมณ์ "ถ้าเก่งจริงก็ฮุบหุ้นให้หมดแล้วไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันซะที ฉันสะอิดสะเอียนกับคนอย่างคุณเต็มทนแล้ว!"

"ดี..." ครามโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและดุดันจนขนลุกซู่ "ในเมื่อเธออยากเล่นบทใจร้ายนัก... งั้นคืนนี้ เตรียมตัวรับมือกับบทลงทัณฑ์ที่สาสมจากฉันได้เลย นิรสา!"

เขากระชากยิ้มเหี้ยมก่อนจะผละตัวเดินออกจากห้องประชุมทิ้งให้ความอึดอัดและระอุคุกรุ่นอยู่เบื้องหลัง นิรสาซบใบหน้าลงกับฝ่ามือเมื่อลับสายตาคน ทว่าหยดน้ำตาที่รินไหลออกมาในความเงียบ กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัว... เธอกำลังใช้กำแพงความเย็นชาปกป้องลูกชายตัวน้อยจากมัจจุราชร้าย โดยไม่รู้เลยว่าไฟแค้นครั้งนี้กำลังจะแผดเผาหัวใจเธอให้มอดไหม้เป็นจุล