ตอนที่ 10 เปลวไฟแห่งการแก้แค้น NC

แสงไฟสลัวจากแชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับภายในห้องจัดเลี้ยงรับรองของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาว ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวของนิรสารู้สึกผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ร่างระหงในชุดเดรสราตรีสีไวน์แดงยืนอยู่มุมห้อง พยายามควบคุมมือที่กำลังสั่นเทาขณะถือแก้วแชมเปญ งานเลี้ยงการกุศลในค่ำคืนนี้เต็มไปด้วยนักธุรกิจชื่อดังและผู้ทรงอิทธิพลมากมาย ทว่าสัญชาตญาณลึกลับบางอย่างกลับกรีดร้องเตือนภัยให้เธอรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ในวินาทีที่ประตูบานคู่แกะสลักไม้สักทองถูกผลักเปิดออก เสียงพูดคุยจอแจทั่วทั้งห้องก็เงียบกริบลงในทันที

ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำสนิทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้ามั่นคงและทรงพลัง ออร่าความเยียบเย็นและดุดันแผ่ซ่านออกมารอบตัวจนผู้คนต้องพากันหลบทางให้ ครามินทร์ มัจจุราชผู้กุมอำนาจทางธุรกิจในเงาตึกระฟ้า ปรากฏกายขึ้นต่อหน้าทุกคนด้วยใบหน้าคมคายที่ไร้ซึ่งรอยยิ้ม ดวงตาสคมกริบสีดำสนิทราวกับห้วงเหวลึกกวาดมองไปรอบงาน ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางของนิรสาที่ยืนแข็งทื่ออยู่มุมห้อง

หัวใจของนิรสาร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ลมหายใจสะดุดกักค้างไว้ในลำคอ สมองขาวโพลนไปหมดเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง เย็นชา ดวงตาคู่นั้นไม่มีความรักให้เธออีกต่อไปแล้ว และมันก็พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล เขาไม่ใช่ครามคนเดิม... ไม่ใช่ผู้ชายยากจนที่เธอเคยรู้จักอีกต่อไปแล้ว เขากลายเป็นปีศาจที่พร้อมจะกลืนกินเธอทั้งจิตวิญญาณ

ครามก้าวเดินตรงมาทางเธอทีละก้าว... ทีละก้าว ช้าๆ ทว่าหนักแน่นดั่งเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย รอบตัวของเขาไม่มีใครกล้าขยับเขยื้อน ทุกคนต่างหวาดกลัวอิทธิพลที่แผ่ออกมาจากตัวเขา

"คะ... คราม..." นิรสาเค้นเสียงเรียกชื่อเขาออกมาได้เพียงแผ่วเบา ร่างกายถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ไม่มีทางหนีและไม่มีใครช่วยเธอได้อีกแล้ว

ครามหยุดยืนประชิดตรงหน้า กลิ่นกายบุรุษผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นอายอันตรายลอยเข้าแตะจมูก มือหนายื่นออกไปกระชากข้อมือเล็กของเธอไว้แน่นด้วยแรงมหาศาล จนนิรสาต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวดแต่ไร้เสียงกรีดร้อง

"ตกใจมากเหรอที่เห็นฉัน... หรือคิดว่าชาตินี้ฉันจะไม่มีวันได้กลับมาเหยียบที่นี่อีกแล้ว?" เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกดังลอดไรฟันหนา รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่ากลัว

"ปล่อยนะ... คราม... ปล่อยฉัน!" นิรสาพยายามบิดข้อมือหนี แต่ยิ่งดิ้นเท่าไหร่ แรงบีบก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น

ครามไม่สนใจเสียงทักท้วง เขาออกแรงกระชากร่างบางให้เดินตามตนเองออกไปจากห้องจัดเลี้ยงท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่มองมาด้วยความตกตะลึง แต่ไม่มีใครหน้าไหนกล้าปริปากห้ามหรือยุ่งเกี่ยวกับประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลคนนี้เลยสักคน

เขาพาเธอเดินลัดเลาะมาตามทางเดินส่วนตัวขึ้นสู่ห้องเพนต์เฮาส์ VIP ชั้นบนสุดของโรงแรม ก่อนจะผลักร่างของเธอเข้าไปข้างในแล้วกระแทกประตูปิดล็อกลงอย่างรุนแรง เสียงกลอนล็อกดังคลิก! เปรียบเสมือนประตูแห่งขุมนรกที่ปิดตายจากโลกภายนอก

นิรสาเซถลาล้มลงไปกองกับพื้นพรมหนานุ่ม เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มด้วยแววตาตื่นตระหนกหยาดน้ำตาเอ่อคลอเบ้า "คราม... คุณจะทำอะไร! ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันขอร้อง..."

ครามก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยนัยน์ตาวาวโรจน์ เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ใช้มือหนาบีบปลายคางมนของเธอให้เงยขึ้นบังคับสบตา ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นแดงก่ำด้วยเพลิงแค้นที่สุมอกมานานหลายปี

"ปล่อยเหรอ? หึ! ฝันไปเถอะนิสา..." ครามแค่นหัวเราะเสียงต่ำอย่างสมเพช มือแกร่งออกแรงบีบคางจนแก้มเนียนขึ้นรอยแดง "เธอคิดเหรอว่าทรยศหักหลังฉัน ส่งฉันไปตกระกำลำบากในนรกหลังลูกกรง แล้ววันหนึ่งฉันกลับมา... ฉันจะปล่อยให้เธออยู่อย่างมีความสุขกับสามีไฮโซของเธองั้นเหรอ? ไม่มีวัน!"

"ฉันไม่ได้ตั้งใจ... ฮึก... ฉันมีเหตุผล..." นิรสาปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น หยาดน้ำตาไหลอาบสองแก้ม เธอพยายามจะอธิบายเรื่องราวในอดีตเรื่องลูกและคำขู่ของพ่อ แต่ครามกลับไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พูดมันออกมา

"หุบปาก!" ครามตวาดลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว ดึงทึ้งรั้งร่างบางให้ลุกขึ้นยืนก่อนจะเหวี่ยงเธอกระแทกเข้ากับเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้อง

แรงกระแทกทำให้นิรสาสจุกจนพูดไม่ออก เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างสูงใหญ่ของครามก็ทาบทับลงมาทันที น้ำหนักตัวที่หนักอึ้งและแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยไอความร้อนแผดเผาร่างเธอจนแทบไหม้เกรียม มือหนาตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ขณะที่มืออีกข้างกระชากชุดเดรสราตรีสีไวน์แดงของเธอจนเนื้อผ้าฉีกขาดออกจากกัน เผยให้เห็นผิวเนียนนุ่มและชุดชั้นในลูกไม้สีดำด้านใน

"ไม่นะ! คราม! อย่าทำแบบนี้!" นิรสาร้องกรี๊ดสุดเสียงด้วยความตื่นกลัว พยายามดิ้นรนสุดกำลังเพื่อให้หลุดพ้นจากพันธนาการ

"อย่าทำเหรอ? หึ! ตอนที่เธอย่ำยีหัวใจฉัน เหยียบย่ำความรักของฉัน เธอเคยปรานีฉันไหม!" ครามคำรามต่ำในลำคอด้วยความเร่าร้อนและดุดัน ดวงตาคมกริบฉายแววดิบเถื่อน ร่างกายของเขาร้อนระอุไปด้วยเพลิงสวาทและเพลิงแค้นที่ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก

หมับ!

"อื้อ!"

ริมฝีปากหยักหนาร้อนผ่าวพุ่งเข้าบดขยี้เรียวปากอิ่มของเธออย่างป่าเถื่อนและไร้ความปราณี นิรสาพยายามเบือนหน้าหนีและเม้มปากแน่น แต่แรงอารมณ์และพละกำลังที่เหนือกว่าทำให้ครามบีบกรามเธออ้าออกแล้วสอดแทรกความเร่าร้อนเข้าไปตักตวงความหวานล้ำอย่างหิวกระหาย เสียงครางอู้อี้ในลำคอของหญิงสาวดังเล็ดลอดออกมาด้วยความเจ็บปวดและทรมาน รสชาติของจุมพิตเต็มไปด้วยคราบน้ำตาและกลิ่นอายแห่งการลงทัณฑ์

ไม่นานร่างกายของเธอก็เปลือยเปล่า เธอพยายามขัดขืนทุกวิถีทาง แต่เพราะเราของเธออันน้อยนิดก็สู้แรงของเขาไม่ได้ ชายหนุ่มล็อคเนื้อตัวของเธอเอาไว้ก่อนจะกระชากขาของเธอให้ออกจากกันก่อนจะแทรกเข้าจะอยู่ตรงกลางระหว่างขาของเธอ

"อย่านะ คราม!" เธอเอ่ยห้ามเสียงดัง พร้อมกับส่ายหน้าน้ำตาคลอ

"หึ! ทีกับฉันห้าม แล้วตอนอยู่กับมันคงให้มันเอาง่ายๆ สิท่า!"

ปึก!

"กรี๊ดดด!" หญิงสาวกรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ในชีวิตนี้เธอมีเขาแค่คนเดียว หลังจากที่เกิดขึ้นมาในวันนั้นเธอก็ไม่ยอมมีอะไรกับใครหน้าไหนทั้งนั้น และในเวลานี้เขากระทำเธอด้วยความรุนแรงอย่างไรปราณี นั้นทำให้เธอเจ็บปวดเป็นอย่างมาก

ปึก! ปึก! ปึก!

เสียงกระแทกกระทั่งของเนื้อกระทบเนื้อท่ามกลางความเงียบงันเริ่มดังขึ้นเมื่อครามระบายอารมณ์แค้นลงบนร่างบาง ความโกรธเกรี้ยว ความโหยหา และความแค้นที่อัดอั้นมาหลายปีถูกปลดปล่อยออกมาผ่านสัมผัสอันดุดันและเร่าร้อน มือหนาลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างอรชร บีบเคล้นเนื้อนุ่มด้วยความรุนแรงจนเกิดรอยแดงช้ำไปทั่วร่าง นิรสาร้องไห้สะอึกสะอื้น ตัวสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ เสียงครวญครางปนสะอื้นดังระงมไปทั่วห้องนอนกว้าง

ปึก! ปึก! ปึก!

"ฮรึก คราม ฉันเจ็บ พอแล้ว ได้โปรด.."

"หึ เจ็บใช่ไหม...?" ครามผละริมฝีปากออกเล็กน้อย หอบหายใจรุนแรงขณะจ้องมองใบหน้าอาบน้ำตาของเธอ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปาก "จำความรู้สึกนี้ไว้... นิสา! นี่คือบทลงทัณฑ์ของคนทรยศ... และเธอก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธมัน!"

ปึก! ปึก! ปึก!

บทเพลงสวาทอันเร่าร้อนและป่าเถื่อนดำเนินต่อไปท่ามกลางเปลวเพลิงแห่งการแก้แค้น ร่างกายทั้งสองหลอมรวมกันด้วยแรงขับเคลื่อนของความแค้นและไฟรักที่ไม่มีวันมอดดับ นิรสาทำได้เพียงนอนรับความเจ็บปวดและปล่อยให้หยาดน้ำตาไหลริน อาณาจักรแห่งความทรมานได้เริ่มต้นขึ้นแล้วอย่างแท้จริง