ตอนที่ 1 ไม่เห็นอะไร

(saibua talk)

"หนูไปห้องน้ำนะคะ"

ฉันหันไปบอกพี่ไทม์ พี่รหัสฉันที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ด้านข้าง เอาจริงๆ ไม่รู้พี่ไทม์เป็นอะไรมากมายกับฉันก็ไม่รู้ หวงยังกับฉันเป็นแฟนพี่เขา ทั้งที่ความจริงแล้วฉันแทบจะไม่เข้าสเปคพี่เขาเลยสักนิด

"ฉันไปด้วย" 

นาเดียที่นั่งอยู่ด้านข้างหันมาบอกฉันเป็นจังหวะเดียวกับที่พี่ไทม์พยักหน้าส่งให้ฉันเหมือนกัน 

ฉันจับจูงมือนาเดียเดินมาทางเข้าห้องน้ำ ซึ่งมีผู้คนยืนกันเป็นจุดๆ คนบ้างสองคนบ้าง ก็มียืนเป็นคู่บ้างตามที่มุมมืด 

"บัวฉันรอด้านนอกนะ"

"อืม"

ระหว่างที่ฉันกำลังทำธุระอยู่ นาเดียที่เหมือนจะเสร็จก่อนก็ตะโกนบอกจากด้านนอกซึ่งฉันก็ขานรับไปแล้ว และได้ยินเสียงประตูหน้าห้องน้ำรวมปิดลง ฉันจึงทำธุระส่วนตัวต่อก่อนจะออกมาล้างมือหน้าอ่างล้างมือหลังทำธุระเสร็จ

ฉันออกมาด้านนอกกวาดสายตามองหานาเดียที่ออกมาก่อนหน้า แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอแถมตอนนี้ยังตกเป็นเป้าสายคนอื่นอีก 

"ไปไหนนะ" ครั้นจะโทรหาก็ลืมไปว่าโทรศัพท์กับกระเป๋าฉันอยู่ที่โต๊ะ และนอกจากเดินกลับมาที่โต๊ะฉันก็ทำอะไรมากไม่ได้แล้ว ฉันจึงเดินกลับมายังที่โต๊ะเผื่อบางทีนาเดียอาจจะกลับมาก่อนแล้ว หรือหากยังไม่กลับมาฉันจะได้โทรหาได้

แต่ระหว่างที่ฉันกำลังจะก้าวเดินออกนั้นฉันก็บังเอิญไปได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง เหมือนเสียงคนโดนของอะไรสักอย่างทุบ

"ปึก!! อ๊ะ!!"

ฉันหันขวับมองไปตามตรอกซอยมืดหลังห้องน้ำ ที่มีแสงไฟสว่างเล็กๆ เหมือนจะทะลุออกไปยังด้านนอกได้ 

แม้จะกลัวกับสถานการณ์แบบนี้แต่ด้วยสัญชาตญาณหมอที่เรียนมาว่าต้องช่วยเหลือคน มันฉุดรั้งฉันให้ต้องก้าวเดินออกไปตามตรอกเล็กๆ นั้นอย่างเลี่ยงไม่ได้

ปึก!! ปึก!!!

เสียงนี้มันดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับแสงสว่างจุดเล็กๆ ที่เริ่มขยายวงกว้างออกเรื่อยๆ มือเล็กเย็นราวกับถูกจับกดลงในถังน้ำแข็งอุณหภูมิติดลบเป็นเวลานานจนชา 

ฉันกัดกลีบปากล่างชั่งใจเมื่อเดินมาถึงปลายสุดทางของความมืด ใบชะโงกออกจากผนังข้างออกไปมองยังจุดที่เกิดเสียง

ชายชุดดำหลายสิบคนยืนล้อมวงชายคนหนึ่งที่นั่งเข่าทรุดลงบนพื้น แม้จะไม่ค่อยสว่างเท่าไหร่แต่ฉันก็สามารถเห็นน้ำสีข้นที่ไหลลงมาจากศีรษะของชายคนนั้นได้ เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของแผ่นหลังกว้างที่ยืนหันหลังมาให้ฉัน

"ผม... ผมผิดไปแล้ว ยก... ยกโทษให้ผม.. ด้วย"

เสียงเขาแผ่วเบาจนฉันคิดว่าหากยังคงปล่อยไว้แบบนี้เขาต้องตายแน่ๆ มือเล็กยกขึ้นมาปิดปากแน่น ยอมรับว่าฉันหวาดกลัวกับสิ่งที่เห็นมากแต่ฉันก็ยังคงยืนนิ่งก้าวขาไม่ออก น้ำตาไหลลงอาบแก้มเนื้อตัวสั่นเทาอย่างช่วยไม่ได้

"กูไม่เคยไว้ชีวิตคนทรยศ มึงก็รู้"

"อึก..."

เสียงเข้มเยือกเย็นดังขึ้น มันไม่ได้ดังมาจากชายชุดดำที่กำลังล้อมวงอยู่แต่มันดังมาจาก... อีกด้านหนึ่งที่มุมมืด 

ฉันเลื่อนสายตามองตามเสียงนั้นไปก่อนจะเจอกับแววตาที่เหมือนจะเคยเห็นมาก่อน เย็นชาแต่ดุดันจนน่ากลัว และดูเหมือนเขาจะ... มองมาที่ฉันเช่นกัน

"ฉันควรจัดการกับคนทรยศก่อนดี หรือคนที่แส่เข้ามาหาเรื่องก่อนดี"

สิ้นคำพูดเขาก็ก้าวเดินออกมาจากมุมมืดช้าๆ โดยที่เขายังคงมองมาที่ฉันนิ่งๆ จนชายชุดหลายสิบคนต้องมองตามมา แม้ฉันจะชะโงกหน้าออกไปแค่หน้าผากมนและดวงตาแต่ฉันก็ไม่รู้ว่าพวกเขาเห็นฉันมากน้อยแค่ไหน 

"เฮือก!" จังหวะที่กำลังตกใจกลัวอยู่นั้นมือหนาของใครบางคนก็ฉุดรั้งแขนเล็กของฉันออกมา พร้อมกับยกมือขึ้นมาปิดปากทับมือฉันจนฉันแทบจะหายใจไม่ออก ฉันรู้สึกได้ถึงแรงที่ลากฉันออกมาจนถึงด้านหน้าห้องน้ำ น้ำหอมที่เคยได้กลิ่นทำให้ฉันคลายความหวาดกลัวลงไปบ้าง

"ไปยืนทำอะไรตรงนั้น เข้าห้องน้ำเสร็จทำไมไม่กลับเข้าไปห๊ะ!"

"พะ.. พี่ไทม์"

"ตอบมา ไม่เห็นอะไรใช่ไหม"

"หนู... หนู..."

ฉันจ้องหน้าพี่ไทม์ด้วยแววตาสั่นระริก โดยที่เขาก็สบตามาด้วยแววตาจริงจังคล้ายจะบอกให้ฉันพูดคำว่าไม่เห็นอะไรออกมา แต่จะให้ฉันพูดได้ยังไงก็ฉันเห็น...

"ไม่เห็นอะไรใช่ไหม"

"..."

เสียงเข้มกดต่ำลงอย่างกดดันจนฉันต้องมองสบลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น

"มะ... ไม่เห็น.. หนูไม่เห็นอะไรค่ะ"

"ดี! เข้าไปกัน ปู่เราจะกลับแล้ว"

พี่ไทม์ตอบฉันเสียงคลายความกดดันลง ดันหลังฉันให้หันหลังกลับเข้าไปยังด้านในผับ โดยที่ฉันก็ทำได้เพียงเดินตามแรงดันด้านหลัง

ในมุมมืดของตรอกซอยเล็ก ชายร่างสูงเกือบเจ็ดฟุตจ้องมองชายหญิงที่เดินกลับเข้าไปด้านในด้วยแววตานิ่ง ก่อนจะเดินออกมาตามทางเดิมที่เข้าไป

"ผู้หญิงครับ"

"รู้ใช่ไหมว่าต้องจัดการยังไง"

"ครับ"

ไม่มีแม้คำสั่ง ไม่มีแม้คำยกเว้น สำหรับเขาคนที่เข้ามาเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็น ได้ยินอะไรที่ไม่ควรได้ยิน ควรจัดการตัดไฟเสียแต่ต้นลมคือ ทำให้เหมือนคนทรยศที่นอนแน่นิ่งอยู่แทบเท้าเขาในตอนนี้ซะ เพื่อจะได้ไม่เป็นปัญหาเล็กน้อยตามมาทีหลัง

เซนรับคำจากเจ้านายหนุ่ม โค้งศีรษะลงมองตามเงารางๆ ที่ก้าวเดินออกไปยังรถเฟอรารี่สีเพลิงที่จอดตั้งเด่นอยู่ด้านในความมืด ก่อนจะติดสตาร์ทรถแล้วเคลื่อนตัวออกไปอย่างรวดเร็ว

"ลากศพมันไปทำลายหลักฐาน"

"ครับ"

เขาหันกลับไปสั่งลูกน้องที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่ด้านหลังก่อนจะก้าวเดินออกไปยังรถหรูอีกคันที่จอดถัดออกไปจากรถเจ้านาย ขับตามหลังไปอย่างห่างๆ 

.

.

.