BURNING CROWN รักต้องห้าม l บทที่ 7 พันธมิตร

ตะวันคล้อยต่ำ ลมเย็นยามค่ำต้นฤดูใบไม้ร่วงพัดโชยไปทั่วเขตราชวัง หญิงสาวก้าวออกจากโถงทำงานใหญ่หลังเสร็จงานประจำวัน กล้ามเนื้อทั้งร่างเมื่อยล้า แต่สิ่งที่หนักกว่ากลับเป็นหัวใจที่เต็มไปด้วยความขุ่นมัว

เธอเดินไปตามทางหินกรวดที่ทอดยาวสู่บ้านพักหลังเล็ก รองเท้าหนักเล็กๆ เตะก้อนหินเสียงกึก ออกไปข้างทางราวกับพยายามระบายความอัดอั้น

“เฮอะ…ดยุกเฟนเฮิร์ทผู้ยิ่งใหญ่…สั่งงานเหมือนฉันเป็นหุ่นยนต์” เธอบ่นพึมพำ ริมฝีปากเบะน้อยๆ

กึก! ก้อนหินเล็กกลิ้งไปอีกก่อน

“ประชุมเสร็จก็ไม่แม้แต่จะพูดขอบคุณ…กลับยังหันมาทำหน้าตายใส่เหมือนฉันเป็นตัวถ่วงอีก”

กึก!

หญิงสาวสะบัดศีรษะแรงขึ้น ทุกถ้อยคำที่ไม่ได้พูดต่อหน้า เขาถูกระบายออกมากับหินเล็กๆ ตามทาง

“แล้วเรื่องเมื่อคืนก็ยังกล้ามาล้ออีก…ใครเขาจะอยากนอนน้ำลายไหลใส่เสื้อคุณกันเล่า! คนบ้า!”

เสียงสุดท้ายดังก้องในลำคอจนเธอหยุดก้าวไปครู่หนึ่ง ใบหน้าแดงก่ำทั้งเพราะความโกรธและความอายที่ย้อนเข้ามาซ้ำซ้อน หัวใจเต้นแรงเหมือนเด็กถูกจับได้ว่าทำผิด

ลมค่ำพัดแรงขึ้น ใบไม้ปลิวไสวไปทั่วทางเดิน ร่างเล็กสูดหายใจแรง ก้มหน้าเดิินต่อไปอย่างเร่งรีบ ราวกับอยากให้ถึงบ้านพักเร็วที่สุด เพื่อจะได้ปิดประตูเก็บทุกเสียงบ่นไว้ข้างใน ไม่ให้หลุดออกไปให้ใครได้ยินอีก

ห้องทำงานส่วนตัวของดยุกเฟนเฮิร์ทเงียบสงัด แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลสะท้อนลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คสลักลวดลายเก่าแก่ เอกสารกองสูงถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ แต่เพียงแค่ปราดตามองก็รู้ว่ามีมากพอจะถ่วงเวลาคนได้ทั้งคืน เอลเลียตเอนกายพิงพนักเก้าอี้ กวาดตามองแฟ้มรายงานที่เพิ่งวางลงตรงหน้า

“เพนตราแกรม…” เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ สายตาคมกริบเหลือบขึ้นไปสบผู้ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม “ว่ายังไงบ้างนาธาน เรื่องหาคนไปดูแลแทนที่ญี่ปุ่น”

นาธาน…ชายสูงวัยผู้รับใช้ตระกูลเฟนเฮิร์ทมาตั้งแต่รุ่นบิดา โค้งเล็กน้อยก่อนตอบ “ผมได้จัดการคัดสรรไว้ให้แล้ว มีผู้บริหารระดับสูงที่เชี่ยวชาญด้านสิ่งพิมพ์และสื่อสนใจตำแหน่งอยู่หลายคน ตอนนี้กำลังตรวจสอบประวัติและความน่าเชื่อถือทีละราย เพื่อคัดผู้ที่ไว้ใจได้ที่สุดส่งไปคุมกิจการครับ”

ร่างสูงพยักหน้าเล็กน้อย ดวงตาคมทอดมองแฟ้มอีกกอง “ดี…เพนตราแกรมต้องไม่สะดุด ไม่ว่าจะที่ญี่ปุ่นหรือที่นี่”

นาธานขยับตัวเล็กน้อย ก่อนรายงานต่อด้วยเสียงหนักแน่น “อีกเรื่องหนึ่ง…คณะลูกขุนนางและองครักษ์มนตรีเริ่มถกเถียงกันแล้ว เกี่ยวกับวันประกาศแต่งตั้งท่านอย่างเป็นทางการในอีกหนึ่งถึงสองปีข้างหน้า”

ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ความนิ่งเรียบแฝงความกดดันในบรรยากาศ “ประกาศแต่งตั้ง…” เขาทวนช้าๆ

นาธานพยักหน้า “ครับ ไม่เพียงแต่ฐานะดยุก หากแต่หมายถึงการเตรียมท่านให้พร้อมสำหรับการเป็นองค์ประมุขของประเทศอย่างแท้จริง…การเรียนรู้ด้านกฎหมายระหว่างประเทศ เศรษฐกิจ การทูต ทุกอย่างที่ว่าที่กษัตริย์ต้องเข้าใจและรับผิดชอบ ซึ่งผมทราบดีอยู่แล้วว่าคงไม่ต้องเป็นห่วงท่านในเรื่องแบบนี้”

เอลเลียตเอนตัวไปข้างหน้า ข้อศอกวางบนโต๊ะ นิ้วเรียวประสานกันใต้คาง ดวงตาคมลึกสะท้อนประกายเคร่งครัด “แล้วคิดว่าตอนนี้ควรทำอะไรดีครับ?”

ผู้ติดตามคนสนิทที่นับใช้ราชสกุลเฟนเฮิร์ทมาหลายชั่วอายุคนยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ “ผมเห็นว่าควรเริ่มจากการสร้างไมตรีครับ จัดงานเลี้ยง เชิญแขกผู้ทรงเกียรติสูงศักดิ์จากตระกูลใหญ่ และบุคคลสำคัญในแวงวงการเมือง การทูตมารวมงาน เพื่อผูกสัมพันธ์ และแสดงให้เห็นว่าท่านพร้อมจะเป็นผู้นำที่เชื่อมโยงผู้คนเข้าหากัน”

เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นช้าๆ “งานเลี้ยงงั้นเหรอครับ…อืม…ก็ดีเหมือนกันครับ งานนี้จะได้รู้ว่าคนที่เรียกตัวเองว่า ‘พันธมิตร’ ว่าแท้จริงแล้วพร้อมจะยืนอยู่ข้างเฟนเฮิร์ท หรือแค่รอเวลาหาผลประโยชน์จากเรา

นาธานก้มศีรษะต่ำ “เช่นนั้น ผมจะเริ่มแจ้งทุกคนให้รับทราบและเตรียมการงานเลี้ยงนะครับ”

เอลเลียตเพียงหยักหน้าตอบรับ ก่อนจะเอนกายพิงพนักเก้าอี้อีกครั้ง ส่วนนาธานก็ก้มโค้งศีรษะแล้วเดินออกไปจัดการงานที่ได้รับมอบหมายทันที ดวงตาสีน้ำตาลคมกริบหันมองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดสนิท

แสงไฟจากโคมระย้ายังส่องประกาย เขาพึมพำในลำคอ “อีกหนึ่งถึงสองปี…โลกทั้งใบจะอยู่ในมือฉัน” เสียงนั้นดับลงพร้อมความเงียบที่คืบคลานที่เข้าครอบห้องทำงาน และในความเงียบนั้น…ภาพในคืนพังทลายเมื่อสิบสามปีก่อนก็ผุดขึ้นชัดเจน

คืนนั้นท้องฟ้าเหนือตะวันตกของเฟนเฮิร์ทดำเป็นถ่าน ไฟคบเพลิงของทหารยามดับวูบพร้อมเสียงเคาระประตูเหล็กดังสนั่น ข่าวลือเรื่อง “ทุจริตคลังหลวง” และ “ฮั้วอำนาจ” ถูกขยายใหญ่เกินจริงจนกลายเป็นข้ออ้างให้ฝ่ายการเมืองผลักราชสกุลให้พ้นกระดาน คนที่เคยอยู่ฝ่ายตระกูลเฟนเฮิร์ทหันหลังอย่างไร้เยื่อใย สภาขุนนางแตกเป็นสองฝั่ง…ฝั่งที่นิ่งเงียบรอเก็บเกี่ยว และฝั่งที่ยังภักดีแต่ไร้กำลังจะพอยืนหยัด

และในความโกลาหลนั้น…พ่อกับแม่ของเขาถูกสังหาร

ค่ำคืนนั้นฝนตกหนัก เมฆสีดำกดทับท้องฟ้าเหนือเมืองหลวง รถม้าหรูสีดำของดยุกเซดริกแล่นฝ่าสายฝนกลับสู่พระราชวัง เสียงกีบม้ากระแทกกับพื้นอิฐเปียกดังสนั่นเป็นจังหวะเร่งร้อน

ภายในรถ เอลเลียตวัยสิบสองปีนั่งอยู่ข้างมารดา ดัชเชสเอมีเลีย ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความกังวล มือกำแขนเสื้อแม่แน่น

“ทำไมวันนี้มีทหารเยอะจังครับแม่?” เขาเอ่ยถามเบาๆ

เอมีเลียก้มลง ลูบศีรษะลูกชายอย่างอ่อนโยน “ไม่เป็นไรนะเอลเลียต อีกเดี๋ยวก็ถึงแล้วจ้ะ”

ตรงข้ามคือดยุกเซดริก เฟนเฮิร์ท ใบหน้าเคร่งเครียดไม่พูดอะไร ดวงตาคมเหลือบออกไปนอกหน้าต่าง สัญชาตญาณบอกเขาว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

แล้วสิ่งนั้นก็มาถึง…

พรึ่บ! โคมไฟที่ส่องทางตลอดแนวลานถูกดับลงพร้อมกัน ความมืดทึบปกคลุมทุกทิศ

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนแหวกอากาศมืด กระจกหน้าต่างด้านข้างระเบิดเป็นเสี่ยง เศษแก้วปลิวเข้ามาในรถ

“เอลเลียต! หมอบลง!” เสียงดยุกเซดริกตะโกนก้อง ก่อนผลักร่างลูกชายลงไปที่พื้นรถ

ดัชเชสเอมีเลียยกแขนโอบลูกไว้แน่น แต่ไม่ทันไร กระสุนเจาะเข้าที่อกเธอ เลือดแดงสดสาดกระเซ็น รอยยิ้มสุดท้ายพร่าเลือนต่อหน้าเอลเลียต

“แม่!” เขาร้องลั่น น้ำตาทะลักขณะพยายามประคองร่างแม่ที่อ่อนแรงลงทุกที

พ่อของเขาก็รีบพุ่งเข้ามาประคองเช่นกัน แต่แล้วกระสุนนัดต่อมาก็เจาะทะลุแผ่นหลังของผู้เป็นพ่อจนเลือดสีแดงแผ่ขยายกว้างเต็มหลัง ก่อนที่ร่างใหญ่ของพ่อจะทรุดทับเขา เลือดอุ่นแผ่ซ่านเต็มมือเล็กๆ และในวินาทีนั้น…ดยุกเซดริกและดัชเชสเอมีเลีย พ่อแม่ของเขาก็จากไปพร้อมกัน

เสียงปืนยังดังระงม องครักษ์คนสนิทของพ่อเขา ‘นาธาน’ เปิดประตูรถแล้วดึงเอลเลียตออกมา “นายท่าน หนีครับ!”

เด็กชายร้องไห้ ดิ้นรนอยากกลับไป แต่แรงเล็กไม่อาจสู้ได้ เขาถูกอุ้มฝ่าฝน กลิ่นควันปืนลอยคลุ้งในอากาศ ทุกก้าวที่วิ่งไปคือความเจ็บปวดที่กรีดกลางหัวใจ ท้ายที่สุด…เขาถูกพาไปยังทางลับใต้พระราชวัง เสียงโกลาหลด้านบนยังดังไม่หยุด เอลเลียตตัวสั่น หัวใจแตกสลายเมื่อรู้ว่าโลกที่เคยปลอดภัยพังทลายลงในคืนเดียว

หลังเหตุการณ์นั้น ขบวนก่อการปิดเมืองทันที ข่าวแพร่สะพัดว่าดยุกและดัชเชสแห่งเฟนเฮิร์ทถูกลอบสังหาร ราชสกุลเฟนเฮิร์ทตกอยู่ในภาวะอันตราย เอลเลียตจึงถูกส่งตัวออกจากเยอรมนีอย่างลับๆ โดยอเล็กซานเดอร์ เฟนเฮิร์ท ปู่ของเขาที่ลอดจากเหตุการณ์ในคืนนั้นเช่นกัน

อเล็กซานเดอร์เร่งพาเขาไปลี้ภัยในญี่ปุ่นพร้อมผู้ติดตามคนสนิทอย่างนาธาน เพื่อปกป้องสายเลือดสุดท้ายของราชวงศ์ รวมไปถึงผู้ที่ยังภักดีต่อตระกูลเฟนเฮิร์ทที่แอบหลบหนีไปอยู่ด้วย

เขาถูกพาหลบหนีมายังญี่ปุ่นที่คฤหาสน์ในโตเกียวที่อเล็กซานเดอร์ซื้อไว้เงียบๆ ในนามบริษัทที่ไม่มีใครรู้ว่าตระกูลเฟนเฮิร์ทอยู่เบื้องหลังธุรกิจเหล่านี้ ป้ายชื่อบนกล่องจดหมายหน้าคฤหาสน์ญี่ปุ่นไม่ใช่ “เฟนเฮิร์ท” อีกต่อไป แต่เป็นนามสกุลธรรมดาที่หลอมเด็กชายให้กลายเป็นคนสามัญชน โรงเรียนมัธยมปลายแบบรัฐ…เครื่องแบบเรียบง่าย รองเท้าหนังที่ต้องขัดเองทุกวัน รถไฟเช้าที่แออัดจนต้องทรงตัวด้วยมือเดียว นั่นคือชีวิตที่ปู่เขากำหนดไว้เพื่อบังเลือดตัวเอง

ทุกวัน เอลเลียตไปโรงเรียนเหมือนเด็กคนอื่น ทำรายงานกลุ่ม โดนหักคะแนนบ้างเพราะส่งงานช้าเหมือนคนอื่นๆ ฝึกใจให้ยอมแพ้รายละเอียดเล็กๆ ของชีวิตสามัญชนเพื่อเรียนรู้ความอดทน

หลังเลิกเรียน อเล็กซานเดอร์มักจะสอนเขาในด้านคณิตศาตร์ การเงิน กฎหมายระหว่างประเทศ และการทูต สำหรับเตรียมพร้อมเขาหากกลับคืนสู่บัลลังก์ในวันหนึ่ง

กาลเวลาผ่านไปจนเขาเติบโตขึ้นเป็นชายหนุ่มอายุยี่สิบสองปี ได้ดำรงตำแหน่งผู้บริหารบริษัทสื่อสิ่งพิมพ์ ‘เพนตราแกรม’ มาหลายปี ชีวิตของเขาดำเนินไปอย่างเงียบสงบ จนกระทั่งหกเดือนที่แล้ว เมื่อทูตสูงศักดิ์องค์หนึ่งเข้ามาเฝ้าเขาและปู่ที่คฤหาสน์ญี่ปุ่น ด้วยการมาขอร้องให้ทั้งสองกลับไปสู่บัลลังก์อีกครั้ง เพราะสถานการณ์การเมืองเปลี่ยนแปลง และประชาชนร่วมใจเรียกร้องให้ตระกูลเฟนเฮิร์ทกลับมาปกครอง

ไม่นานหลังจากเหตุการณ์นั้น อเล็กซานเดอร์ก็สิ้นชีวิตลงด้วยโรคชรา พิธีศพจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายที่ญี่ปุ่น และหลังจากที่พิธีศพจบลง เอลเลียตนั่งจมอยู่ในห้องทำงานของปู่เกือบทั้งคืน เขาเปิดตู้เซฟของอเล็กซานเดอร์ที่เก็บสิ่งต่างๆ เอาไว้ในนั้น ในนั้นมีทั้งรายชื่อผู้ยังภักดีในยุโรป ช่องทางสนทนาลับกับรัฐบาล การบันทึกหลักฐานสะสางคำกล่าวหาในอดีต

เช้าวันนั้น เขาส่องกระจกเงียบๆ ขณะที่เส้นผมสีน้ำตาลยาวประบ่าถูกตัดจนสั้นเรียบเรียง เหลือไว้เพียงทรงที่เข้ากับใบหน้าคมชัด เขาจัดเนกไทให้แน่น และสวมสูทเข้ารูปที่โอบรับโครงไหล่กว้างได้พอดี

ภาพสะท้อนตรงหน้าไม่ใช่ “เอลเลียต” เด็กชายวัยสิบสองผู้เคยร้องไห้ต่อหน้าศพพ่อแม่อีกต่อไป หากแต่คือบุรุษหนุ่มผู้ต้องสืบทอดตระกูล

เอลเลียตในฐานะสามัญชน ถูกพับเก็บอย่างเรียบร้อย ราวกับเก็บลงในกล่องไม้เล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในห้องมืดมิด ณ โตเกียว เด็กชายคนนั้นยังคงอยู่ เพียงแต่ถูกผลักให้ยืนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ตัวใหม่ เก้าอี้ที่มีชื่อว่า “ดยุกเฟนเฮิร์ท”

ภาพคฤหาสน์ในญี่ปุ่นยังชัดเจนอยู่ในความทรงจำ แต่ตอนนี้กลับถูกแทนที่ด้วยโถงหินอ่อนโอ่อ่าของเฟนเฮิร์ท

เสียงรถไฟยามเช้าที่คุ้นเคย แปรเปลี่ยนเป็นเสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินเรียบ เสียงก้องไปทั่ววัง

ท่าค้อมหัวเรียบร้อยแบบนักเรียนในโตเกียว ถูกแทนที่ด้วยการรับคำนับอย่างขุนนางผู้สูงศักดิ์

และทุกครั้งที่เขาจรดปากกาเซ็นเอกสารสำคัญ เสียงของปู่ก็ยังดังชัดในห้วงความคิด…เสียงที่ย้ำเตือนว่า เด็กชายผู้เคยอยู่ในคฤหาสน์หลังนั้น…ไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว

เรื่องสายเลือด…มันคือพันธนาการที่เขาไม่มีสิทธิ์เลือก ต่อให้คิดจะหนีก็หนีไม่พ้นอยู่ดี

เพื่อนที่โรงเรียนไม่เคยรู้ ทุกคนต่างเห็นเขาเป็นเพียงเด็กชายธรรมดา…แม้เพลงพิณ รักแรกและเพื่อนหญิงเพียงคนเดียวก็ไม่เคยล่วงรู้ว่าแท้จริงแล้ว เขาคือดยุกเฟนเฮิร์ท

และมันก็ควรจะเป็นเช่นนั้น…เพราะตัวตนที่แท้จริงของเขา ไม่เคยสมควรถูกเปิดเผยให้ใครเห็น…แม้แต่เพื่อนก็ตาม