Chapter 1 - บ้านหลังใหม่ 1/4

รถยุโรปคันหรูแล่นผ่านประตูอัลลอยล์บานใหญ่ที่เปิดอ้าออกอย่างเชื่องช้า คฤหาสน์ตระกูล สุรศักดิ์โสภณ ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน

ทว่าความโอ่อ่าหรูหราที่สะท้อนผ่านแสงไฟสลัว ไม่ได้ทำให้ผู้อยู่อาศัยใหม่รู้สึกอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับเต็มไปด้วยความเย็นเยียบและแรงกดดันมหาศาลจนแทบหายใจไม่ออก

เอมอร หญิงวัยสี่สิบเจ็ดปีกำลังบีบมือตัวเองแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีระเรื่อสั่นเล็กน้อย แม้จะพยายามซ่อนความประหม่าไว้ภายใต้ชุดเดรสผ้าไหมอิตาลีราคาแพง ทว่าความหวาดหวั่นกลับฉายชัดในแววตาของผู้หญิงที่กำลังจะก้าวเข้ามาเป็น ‘คุณผู้หญิงคนใหม่’ ของบ้านหลังนี้

ต่างจาก อิงอักษร ผู้เป็นลูกสาว ที่นั่งหลังตรงสง่าอยู่ในชุดเดรสสายเดี่ยวเข้ารูปสีเบอร์กันดี ขับเน้นผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่น เส้นผมสีเข้มถูกมัดรวบตึงไว้ด้านหลัง เผยให้เห็นลำคอระหงและกรอบหน้าโฉบเฉี่ยว ดวงตากลมโตที่ถูกกรีดอายไลเนอร์เฉียบคมนั้นนิ่งสนิท ปราศจากความหวาดกลัว มีเพียงความเยือกเย็นที่ถูกสร้างขึ้นมาเป็นเกราะกำบังหัวใจ

หญิงสาวรู้ดีว่าการแต่งงานใหม่ของมารดากับ เกริกเกียรติ ผู้นำแห่งตระกูลสุรศักดิ์โสภณ ไม่ใช่เรื่องน่ายินดีสำหรับใครเลยในบ้านหลังนี้ โดยเฉพาะทายาทสายเลือดแท้ทั้งสามคนของเขา

ทันทีที่ก้าวเท้าลงจากรถและเดินตามการนำของแม่บ้านเข้าสู่โถงทางเดินหินอ่อน อิงอักษรก็สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่ลดฮวบลงอย่างน่าประหลาด แชนเดอเลียร์คริสตัลระย้าที่ห้อยอยู่กลางโถงสาดแสงสีทองอร่าม แต่มันกลับไม่สามารถมอบความอบอุ่นให้กับสถานที่แห่งนี้ได้เลย

“เชิญทางนี้ค่ะคุณอร คุณอิ๊ง คุณๆ รออยู่ที่โต๊ะอาหารแล้วค่ะ” ป้าชื่น แม่บ้านวัยกลางคนผายมือไปยังประตูไม้บานคู่ที่แกะสลักและประดับไว้ด้วยกระจกหลากสี

เมื่อบานประตูถูกเปิดออก ภาพเบื้องหน้าปรากฏชัดเจน โต๊ะอาหารไม้มะฮอกกานีท็อปหินอ่อนตัวยาวตั้งอยู่กลางห้อง เกริกเกียรตินั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะฝั่งหนึ่ง เขาส่งยิ้มกว้างต้อนรับมารดาของเธอ ทว่าสิ่งที่ทำให้อิงอักษรชะงัก ไม่ใช่ความโอ่อ่าของห้องอาหาร แต่เป็นชายหนุ่มสามคนที่นั่งเรียงรายอยู่อีกฝั่งของโต๊ะต่างหากล่ะ

พวกเขาไม่ได้ลุกขึ้นยืนต้อนรับ ไม่ได้กล่าวคำทักทาย มีเพียงสายตาคมที่ตวัดมองมายังเธอกับแม่พร้อมกัน แม้จะเป็นสายตาที่แตกต่างกันอย่างสุดขั้ว แต่กลับมีจุดร่วมเดียวกันคือ ‘การประเมิน’ ผู้มาใหม่

“มานั่งนี่เลยคุณอร หนูอิ๊ง” เกริกเกียรติเอ่ยทำลายความเงียบ อิงอักษรประคองมารดาไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งขวาของเขา ส่วนเธอทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ตัวถัดมา ซึ่งนั่นทำให้เธอต้องเผชิญหน้ากับ ‘พวกเขา’ อย่างเลี่ยงไม่ได้