ตอนที่ 5 มึงไม่เคยอยากเป็นเพื่อนกับกู

วันต่อมา

ตั้งแต่เกิดมาดีแลนไม่เคยเจอใครที่ทำหน้าซื่อได้เก่งเท่ากับแอลลี่อีกแล้ว!

มาถึงมอไอ้พวกเพื่อนเวรแทนที่จะเข็ดกับแผนการเชื่อมสัมพันธ์บ้าบออะไรนั่นแต่สุดท้ายก็ไม่เข็ด จับเขากับแอลลี่มานั่งที่โรงอาหารโต๊ะเดียวกัน

ถ้าพวกมันรู้ว่าแผนการเชื่อมสัมพันธ์เพื่อนรักแม่งกลายเป็นมี ‘เพศสัมพันธ์’ แทน ไม่รู้ว่าจะอึ้งหรือทำหน้าอย่างไร

ดีแลนแค่นยิ้มออกมา เมื่อนึกถึงคืนนั้น...เขาไม่น่าเลย! ไม่น่าไปหลงแอลลี่ถึงขั้นลงลิ้นให้ จัดเต็มทุกกระบวนท่าเพราะชอบร่างกายและเสียงหวานๆ ของมัน

ไม่สิ! ก็แค่เซ็กซ์ ไม่เห็นต้องเสียดายอะไรในเมื่อเขาก็มีแต่ได้ ส่วนแอลลี่ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเหมือนกัน สุดท้ายแล้วเรื่องคืนนั้นเราทั้งคู่ต่างก็แค่สนุกด้วยกัน

“เออ เมื่อคืนสรุปแอลมึงกลับไปตอนไหนวะ กูกับไอ้ลีออนตื่นมาก็ไม่เจอมึงละ” จู่ๆ ไทเลอร์ก็พูดขึ้นเหมือนเพิ่งนึกได้ เรียกสายตาแอลลี่ที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์มือถือให้มองมา

“กูก็กลับหลังวิกเตอร์กับเมเปิ้ลแป๊บนึง” เธอยังคงเก็บอาการได้ดีเสมอ ไม่แม้แต่จะมองไอ้เพื่อนชั่วที่จ้องหน้าเธอไม่เลิก ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวคนอื่นสงสัยแอลลี่สาบานว่าไม่มีทางที่เธอจะมานั่งโต๊ะเดียวกับดีแลนเด็ดขาด

“อะไรกัน นี่พวกมึงเมาไม่รู้เรื่องเลยหรือไง แล้วก็มาว่าเมียกูขี้เมา”

“จริง พวกมึงคอแข็งตายห่าแหละ ขนาดเพื่อนกลับยังไม่รู้เรื่อง” เมเปิ้ลรีบพูดเสริมแฟนหนุ่ม

“ก็จะไม่ให้เมาไงไหว คุณแอลลี่เพื่อนคุณมึงนี่ไงที่ชวนกูสองคนกระดกเบียร์ทั้งขวด นี่กูต้องไปเช็กค่าตับแล้วมั้ง แต่แอลมึงก็เก่งจัดแดกยับขนาดนั้นยังกลับห้องได้อีก” ลีออนจำได้ว่าก่อนภาพตัด แอลลี่ดื่มเบียร์หมดไปหลายขวดมาก ตอนแรกยังคิดว่ามันคงนอนคอพับที่ห้องดีแลนเหมือนกันเสียอีก

“อืม” แอลลี่ยิ้มตอบกลับสั้นๆ ด้วยอยากจบบทสนทนาเรื่องนี้เสียที

“ว่าแต่ไอ้แลนด์ แล้วตอนมึงกลับมาเจอแอลปะ”

“เจอ...”

พรึบ!

ทั้งที่ไม่อยากมองแต่แอลลี่จำต้องเงยหน้าสบตาดีแลน คนที่ออกตัวแต่แรกว่าไม่อยากให้ใครรู้เรื่องที่เกิดขึ้นแต่กลับพูดจากวนให้แอลลี่ต้องหวั่นใจ พอเห็นว่าเธอออกอาการไม่พอใจดีแลนก็แค่นยิ้มออกมา เป็นยิ้มแบบที่แอลลี่เกลียดและไม่เข้าใจเลยว่ามันต้องการอะไรจากเธอกันแน่

“ก็ตอนแอลจะกลับ กูก็กลับมาห้องพอดี” ดีแลนต่อประโยคเมื่อครู่นี้ให้จบ บอกไม่ถูกว่าพอเห็นเธอทำสายตาเหมือนจะดุใส่นั่นกลับมาเขารู้สึกสนุกอย่างไรไม่รู้

“แล้วใครมารับมึง” เมเปิ้ลสงสัย เพราะตอนมาแอลลี่ก็นั่งรถมาด้วยกัน แล้วตอนกลับดึกดื่นป่านนั้นใครจะไปส่งเพื่อนเธอ

“แหม กูดูไม่มีหนุ่มๆ อยากพาขึ้นรถขนาดนั้นเลยหรือไง” ว่าแล้วแอลลี่ก็นั่งกดโทรศัพท์มือถือต่อท่ามกลางสายตาของเพื่อนทุกคนที่มองอย่างอยากรู้อยากเห็น รวมไปถึงดีแลนเช่นกัน หากแต่สายตาเขาที่มองมามันต่างจากคนอื่นราวกับไม่พอใจเธออยู่ แต่ก็เรื่องของมัน จะไม่ชอบ หรือเกลียดขี้หน้าเธอก็เรื่องของมัน

“เออเชื่อว่ะ เพราะตั้งแต่นั่งนี่มึงก็เอาแต่ตอบไลน์ผู้ชาย” วิกเตอร์พูดยิ้มๆ มองดูแอลลี่ที่แทบไม่เงยหน้าคุยกับใคร สงสัยคนในโทรศัพท์คงจะสำคัญน่าดู

“หืม สาระ? มึงมีแฟนเหรอ”

“ยัง มึงจะให้กูรีบมีผัวไปไหนเปิ้ล” แอลลี่ถามขำๆ กับเรื่องตลกร้ายที่ว่าทางกายเธอมี ‘ผัว’ ไปแล้วเรียบร้อย แต่ก็นั่นแอลลี่พยายามไม่นับ และคิดว่าดีแลนก็เป็นเหมือน ‘คู่ซ้อม’

“มีได้แล้วเหอะค่ะ โสดมา 4 ปี จนจะเรียนจบอยู่ละ” คนมีแฟนหนึ่งเดียวในกลุ่มพูดขึ้นอย่างหมั่นไส้ รู้ว่ามีผู้ชายจีบแอลลี่แทบจะทั้งคณะ แต่เพื่อนของเธอกลับเลือกเยอะเสียจนจะขึ้นคาน

“ที่รักก็ใจเย็น แอลมันเพิ่งเจอคนถูกใจ”

“อ่อๆ นี่มึงอย่าบอกนะว่ามึงคุยกับไอ้เดือนสาขาไฟฟ้านั่น ชื่ออะไรนะ...”

“คามิน มึงคุยกับมัน?”

คนที่ตอบคำถามที่ไทเลอร์สงสัยคือดีแลน ผู้ที่เพื่อนๆ ไม่คิดว่ามันจะใส่ใจเรื่องของแอลลี่ เล่นเอาทั้งโต๊ะเงียบและรอคอยว่าแอลลี่จะตอบคำถามของมันยังไง

“...” ทว่า หญิงสาวไม่ตอบ เพราะไม่มีความจำเป็นอะไรจะต้องพูด เพราะมันคือเรื่องส่วนตัวของเธอ และการตอบสนองเช่นนี้ก็ยิ่งเป็นการยั่วประสาทดีแลนเข้าไปใหญ่

“เอ่อ เอาดีๆ จริงอย่างที่แลนด์ว่าเปล่า คามินเหรอ” พอเห็นว่าบรรยากาศบนโต๊ะกำลังกร่อย เมเปิ้ลเลยทวนคำถามให้ และแน่นอนว่าแอลลี่ต้องตอบเธออยู่แล้ว

“อื้ม ทักกูมาตั้งแต่เช้า ลองคุยดูก็ไม่เสียหาย”

“เหอะ!” เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังขึ้นจากเดือนสาขาเครื่องกล ดีแลนส่ายหน้าให้กับข้อมูลที่ได้ยินและอดทึ่งกับผู้หญิงคนนี้ไม่ได้

ทั้งที่เมื่อคืนเพิ่งเอากับเขาแท้ๆ มีผัวได้ยังไม่ครบ 24 ชั่วโมงดี แอลลี่ก็คิดที่จะหาผัวใหม่เสียแล้ว!

“แล้วเดี๋ยวมีเรียนอีกปะวะ กูลืม” ลีออนเปลี่ยนเรื่อง รับรู้ได้ถึงความผิดปกติของเพื่อนทั้งสองคนจากการฟังคำโกหกของพวกมัน แต่ขอเวลาเขาเก็บข้อมูลต่ออีกนิดถึงจะกล้าฟันธงในสิ่งที่สงสัย และ ‘เห็น’ มา

“ไม่มี กูว่าจะกลับละ” วิกเตอร์ยังคงเมาค้างและเหนื่อยสะสมจากเมื่อคืน วันนี้เลยคิดว่าจะนอนกกเมเปิ้ลทั้งวันไม่ออกไปไหนอีก

“ไปห้องน้ำแป๊บนะ” แอลลี่ลุกขึ้นจากโต๊ะเดินตรงไปยังห้องน้ำหญิง คิดว่าจะจัดการธุระส่วนตัวให้เรียบร้อยก่อนจะกลับ ที่สำคัญเธออยากจะหลุดออกจากวงสนทนาเต็มทีเพราะอึดอัดกับสายตาดีแลนที่มองมา

กระทั่งเข้าห้องน้ำเสร็จเรียบร้อย สองเท้าก็ต้องชะงักเมื่อออกมาเธอพบว่าเขามายืนดักรออยู่ แต่ถึงอย่างนั้นหญิงสาวก็ตั้งใจจะเมินทำเหมือนไม่เห็น ทำเหมือนไม่รู้จัก และตั้งใจจะเดินเลี่ยงไป แต่ดีแลนไม่ยอมซ้ำยังมายืนขวางทางด้วยท่าทางขึงขึง สายตาและสีหน้าอีกฝ่ายดูไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

เช่นเดียวกับเธอที่ไม่พอใจการก่อกวนของดีแลน จนต้องผลักอกอีกฝ่ายออกอย่างแรง

ผลัก!

“แอล!”

“ก็มึงจะขวางหาส้นตีนอะไรล่ะ”

“พูดให้ดีๆ” เป็นครั้งแรกที่คนพูดหยาบเป็นชีวิตจิตใจรับไม่ได้กับคำพูดที่หลุดจากปากเธอ ปกติดีแลนพอจะจำได้ว่าแอลลี่ไม่ใช่ผู้หญิงหยาบคายขนาดนั้น

“แล้วมึงจะหลบไหมล่ะ” เธอสบตาดีแลนอย่างท้าทาย

“กูแค่มีเรื่องจะถาม กูไม่เข้าใจว่ามึงจะเมินกูอีกนานปะ”

“เมิน? กูเมินอะไรมึงแลนด์” แอลลี่เท้าเอวด้วยความไม่เข้าใจ กับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเท่านี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ

“ก็ที่กูคุย ที่กูถาม ที่กูมองหน้ามึง แม่งทุกอย่างตอนนั่งที่โต๊ะ แบบนั้นไม่เรียกเมินแล้วเรียกอะไรวะ” ดีแลนบอกไม่ถูกว่าเขากำลังรู้สึกอย่างไร มันเป็นเพราะเขาเกลียดท่าทีอวดดีของแอลลี่ ท่าทีทีดูเหมือนไม่สะทกสะท้านกับ ‘ซิง’ ที่เพิ่งเสียไป

“ก็เรียกว่ากูเกลียดขี้หน้ามึงไงแลนด์”

“จะเกลียดกูตอนเข้าห้องน้ำเมื่อกี้ได้เช็กไหมว่ารูมึงปิดสนิทยัง” ร่างสูงจงใจเดินเข้าไปใกล้เธอ และพูดประโยคเมื่อกี้ให้ได้ยินกันแค่สองคน

“มึงจะเลิกทำตัวทุเรศกี่โมง? การเอาเรื่องนั้นมาตอกย้ำกูนี่มันทำให้มึงมีความสุขมากเลยดิ”

“กูไม่ได้อยากมีปัญหาแอล! กูเองก็อยากจบและไม่อยากพูดถึงมันอีก แต่มึงต่างหากที่เป็นฝ่ายไม่จบ มึงโกรธกูเรื่องเมื่อคืน ไหนบอกว่าจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วก็เป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมไง”

“ประโยคสุดท้ายมึงเติมเองนะ กูไม่ได้พูด...และมึงลืมไปหรือเปล่าแลนด์ว่าระหว่างเรามันก็เป็นแบบนี้มานานแล้ว มึงไม่เคยอยากเป็นเพื่อนกับกู และมึงก็เกลียดกูเมินกูมาตลอด ตอนนี้จะมาเรียกร้องอะไร” แอลลี่พูดเสียงนิ่ง กลบเกลื่อนทุกความเสียใจได้อย่างแนบเนียน แม้ความรู้สึกข้างในจะแตกสลายแค่ไหนแต่เธอไม่อยากอ่อนแอให้ดีแลนเห็น ไม่อยากให้ผู้ชายคนนี้ต้องมาหัวเราะเยาะเย้ยหรือดูถูกกันอีก

และคำพูดของแอลลี่เป็นเหมือนการตอกหมัดใส่หน้าดีแลนอย่างแรง ซึ่งมันก็ถูกของเธอที่ว่าเราสองคนไม่ได้มองกันและกันเป็นเพื่อนมานานแล้ว เรียกว่าศัตรูกันก็ว่าได้

ทว่า ดีแลนไม่อยากยอมรับว่าเขากำลังรู้สึกผิดกับเธอ ไอ้ตัวเขามันนอนกับผู้หญิงมาเยอะจนนับนิ้วตีนก็ไม่พอ แต่กับแอลลี่...เธอมีเขาเป็นคนแรก และการมีครั้งแรกกับผู้ชายที่ไม่ใช่คนรักมันอาจทำให้เธอต้องเสียใจ

“มึงมีอะไรกับกูเป็นคนแรก”

“แล้วมันยังไง สำคัญเหรอวะ?”

“กูแค่คิดว่ามันอาจมีทางออกให้มึงกับกูได้อยู่กันอย่างสงบโดยที่ทั้งมึงและกูไม่ต้องอึดอัด เราสองคนมาเป็นเพื่อนกันไหม เรื่องที่ผ่านมากูไม่ถือโทษอะไรมึงอีกแล้ว ส่วนเรื่องเมื่อคืนก็ตามนั้น ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...”

“กูไม่ต้องการแลนด์! กูไม่ได้ฟูมฟายกับเรื่องซิงไม่ซิงเลยมึงไม่ต้องมาทำเป็นรู้สึกผิดเพราะแม่งปลอม” แอลลี่ตะคอกใส่หน้าอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกมากมาย ทั้งไม่เข้าใจ และเกลียดความคิดของมัน

จนแล้วจนรอดผ่านมากี่ปีดีแลนก็ยังเข้าใจว่า ‘เรื่องนั้น’ เธอเป็นคนผิดสินะ

“แล้วมึงจะเอาไง กูก็พยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุดอยู่นี่ไงวะ” ทั้งที่พยายามจะคุยดีๆ แต่แอลลี่ก็ยั่วโมโหเขาได้ตลอด

“ต่างคนต่างอยู่ เคยเกลียดกูยังไงก็เกลียดกูแบบนั้นแหละแลนด์ แต่ถ้ามึงจะนับว่ากูเป็นเพื่อนอันนี้ก็ได้ กูเองก็มองมึงเป็นเพื่อนได้นะ แต่ขอร้องช่วยเป็นเพื่อนห่างๆ ไม่ต้องสาระแนกับชีวิตกู ไม่ต้องมาสนว่ากูจะเป็นไง ช่วยทำให้เหมือนเมื่อก่อนเพราะตอนนี้กูรู้สึกว่ามึง...แม่งโคตรน่ารำคาญ”

ปึก!

ร่างเล็กกระแทกไหล่เดินหนีไปด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง จนคนที่ตั้งใจมาเจรจาให้จบด้วยดีถึงกับหัวเราะกับความอวดดีของเธอ ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดิมก็ยังคงเป็นคนเด็ดขาดและไม่แคร์ใคร

“อวดดีให้ได้ตลอดละกัน”

ในเมื่ออยากจะเอาแบบนี้ก็ได้ดิ! ดีแลนส่ายหน้าเลิกคิด เลิกสนคนอย่างแอลลี่ จะเอาไงก็เอาเพราะอย่างที่บอกว่าเขามีแต่ได้กับได้อยู่แล้ว