LOGINมิลินเองก็เข้าไปกอดแสดงแสดงความยินดี พอผละกอดออกก็ยื่นช่อดอกไม้ให้ ครินทร์บอกว่าเซลีนชอบสีชมพูเลยสั่งจัดเป็นช่อสวยๆ มาให้“ยินดีด้วยนะเซลีน เรียนจบสักที” คิรันพี่ชายครินทร์พูดแล้วมองเซลีนด้วยแววตาอบอุ่น“ขอบคุณค่ะ” วันนี้รู้สึกอบอุ่นมาก ทุกคนมาร่วมแสดงความยินดีในวันสำคัญของเธอเยอะมาก แต่แล้วสายตากลั
หลายปีต่อมาเสียงประกาศจากพิธีกรบนเวทีดังก้องไปทั่วลานหน้าคณะ ท่ามกลางบรรยากาศอบอวลด้วยความยินดีและความภาคภูมิใจของเหล่าบัณฑิตใหม่ วันนั้นเป็นวันที่ท้องฟ้าแจ่มใสจนแทบไม่มีเมฆ เสียงหัวเราะ เสียงชัตเตอร์ เสียงเรียกชื่อกันข้ามตึกดังระงมไปหมด มวลอากาศร้อนระอุปะปนกลิ่นดอกไม้ที่ผู้คนถือเต็มสองมือเซลีนอยู
ครินทร์ : เดี๋ยวโดนอีกกระทง โทษฐานดื้อนะครับเซลีนอมยิ้มและครินทร์ก็เห็น เซลีนส่งเพียงสติกเกอร์ทะเล้นมาแล้วรีบกลับไปทำหน้าที่ตัวเองต่อ ครินทร์ยกโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วแอบถ่ายรูปแฟนสาวจากไกลๆ จากการสังเกตเธอไม่ได้ออกนอกลู่นอกทาง หากลองมองดูดีๆ เธอยิ้มแบบนั้นกับทุกคน แต่ความหึงหวงทำให้เขาหัวเสียไม่เข้าท่า
ลานกิจกรรมของคณะเต็มไปด้วยความคึกคัก เสียงเชียร์ เสียงปรบมือ และเสียงตะโกนสลับกันไปมาไม่ขาดสาย ยามบ่ายอากาศร้อนอบอ้าวแต่กลับเต็มไปด้วยความสนุกสนาน เหงื่อที่ไหลตามกรอบหน้าแต่คนละถูกเช็ดลวกๆแสงแดดสะท้อนจากผ้าใบกันแดดที่ขึงไว้เหนือหัวจนเกิดประกายแสบตา ทุกมุมของลานกว้างเต็มไปด้วยสีสันของลูกโป่ง ป้ายผ้า
“เรื่องธุรกิจผมไม่ปฏิเสธใครอยู่แล้วครับ”เซลีนนั่งมองอลิชานิ่งๆ แต่พออีกคนหันมาก็ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ท่าทางอลิชาออกชัดเจนว่ากำลัง ‘อ่อย’ ผัวคนอื่นอยู่ แต่เธอเชื่อใจคนของตัวเองว่าไม่เล่นด้วยการคุยงานเริ่มต้นขึ้นนานเกือบสามชั่วโมง อลิชาตั้งใจยืดเวลาในการคุยเพื่ออยู่กับครินทร์ให้นานกว่านี้ แม้แฟนตัวจ
ความสัมพันธ์ระหว่างครินทร์กับเซลีนดูราบรื่นแต่ก็มีทะเลาะกันตามประสาคู่รัก และทุกครั้งครินทร์เป็นฝ่ายยอมเพราะไม่อยากทำเรื่องให้เล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่สองคนไม่เคยทะเลาะกันจริงๆ จังๆ เวลาอีกคนไม่ชอบอะไรในตัวอีกคนก็จะคอยบอกปรับกัน เป็นเรื่องปกติเวลาคบกันนานขึ้นแล้วเจอข้อเสียของกันและกัน“พี่ครินทร์มีผู้
ภายในห้องนอนเงียบสงัด ภายในห้องนอนเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจเบาๆ และเสียงลมที่พัดผ่านม่านโปร่งบางพลิ้วไหวเบาๆ จากระเบียงกระจก ร่างบางของนาเนียร์นั่งงอตัวกอดเข่าอยู่ที่มุมโซฟา ใบหน้าซุกอยู่กับเข่าของตัวเอง ดวงตาบวมแดงยังชื้นด้วยน้ำตาที่เพิ่งหยุดไหลไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเธอมองออกไปนอกหน้าต่าง เหม่อมอง
“อืมม~”มือหนาบีบเคล้นหน้าอกขนาดพอดีมือเบาๆ สัมผัสเร่าร้อนแทรกเข้ามาแทนที่คำพูดทุกคำ กระแสไฟฟ้าแล่นผ่านทุกจุดที่คิรันแตะต้อง“ฉันอยากกินเธอไม่ไหวแล้ว”“หนูไม่ใช่อาหารสักหน่อย…”“ใช่สิ…เธอเป็นอาหารของฉัน”นาเนียร์กำลังจะเอ่ยปากตอบ แต่กลับต้องสะดุ้งเมื่อริมฝีปากของเขาเลื่อนลงมาซุกไซ้ที่ลำคอขาวเนียน ดู
โทรติดแต่ไม่มีใครรับสาย หัวใจเต้นรัวราวกับกลัวอะไรบางอย่างที่เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคืออะไร โทรติดใช่ว่าจะหายกังวลไปในทันที“ไปไหนของเขา…”เขากำลังทำให้เธอกลัว…“รับสายสิคะ…”ยิ่งไม่มีการตอบรับความกลัวยิ่งทวีมากขึ้น เธอยืนกัดเล็บตัวเองอย่างเป็นกังวล แต่จำได้ว่าคิระเคยให้เบอร์ติดต่อคนสนิทของคิรันเ
ราวกับคิรันเอาอารมณ์ของเธอขึ้นชิงช้าแล้วแกว่งไปมา แรงๆ ปล่อยให้เธอหวาดหวั่นล่องลอยกลางอากาศโดยไม่รู้ว่าจะตกลงมาตอนไหน“เริ่มใหม่กันนะ”“เริ่มใหม่…เหรอคะ”“ใช่ ทิ้งอดีตไว้ข้างหลัง”“…”“แล้วเรามาเริ่มใหม่ในฐานะสามีและภรรยา ดีไหม” ไม่เพียงแค่พูด แต่มือหนายังคงเอื้อมไปสัมผัสแก้มใสเบาๆ ราวกับจงใจใช้วิธี







