LOGINมิลินเองก็เข้าไปกอดแสดงแสดงความยินดี พอผละกอดออกก็ยื่นช่อดอกไม้ให้ ครินทร์บอกว่าเซลีนชอบสีชมพูเลยสั่งจัดเป็นช่อสวยๆ มาให้“ยินดีด้วยนะเซลีน เรียนจบสักที” คิรันพี่ชายครินทร์พูดแล้วมองเซลีนด้วยแววตาอบอุ่น“ขอบคุณค่ะ” วันนี้รู้สึกอบอุ่นมาก ทุกคนมาร่วมแสดงความยินดีในวันสำคัญของเธอเยอะมาก แต่แล้วสายตากลั
หลายปีต่อมาเสียงประกาศจากพิธีกรบนเวทีดังก้องไปทั่วลานหน้าคณะ ท่ามกลางบรรยากาศอบอวลด้วยความยินดีและความภาคภูมิใจของเหล่าบัณฑิตใหม่ วันนั้นเป็นวันที่ท้องฟ้าแจ่มใสจนแทบไม่มีเมฆ เสียงหัวเราะ เสียงชัตเตอร์ เสียงเรียกชื่อกันข้ามตึกดังระงมไปหมด มวลอากาศร้อนระอุปะปนกลิ่นดอกไม้ที่ผู้คนถือเต็มสองมือเซลีนอยู
ครินทร์ : เดี๋ยวโดนอีกกระทง โทษฐานดื้อนะครับเซลีนอมยิ้มและครินทร์ก็เห็น เซลีนส่งเพียงสติกเกอร์ทะเล้นมาแล้วรีบกลับไปทำหน้าที่ตัวเองต่อ ครินทร์ยกโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วแอบถ่ายรูปแฟนสาวจากไกลๆ จากการสังเกตเธอไม่ได้ออกนอกลู่นอกทาง หากลองมองดูดีๆ เธอยิ้มแบบนั้นกับทุกคน แต่ความหึงหวงทำให้เขาหัวเสียไม่เข้าท่า
ลานกิจกรรมของคณะเต็มไปด้วยความคึกคัก เสียงเชียร์ เสียงปรบมือ และเสียงตะโกนสลับกันไปมาไม่ขาดสาย ยามบ่ายอากาศร้อนอบอ้าวแต่กลับเต็มไปด้วยความสนุกสนาน เหงื่อที่ไหลตามกรอบหน้าแต่คนละถูกเช็ดลวกๆแสงแดดสะท้อนจากผ้าใบกันแดดที่ขึงไว้เหนือหัวจนเกิดประกายแสบตา ทุกมุมของลานกว้างเต็มไปด้วยสีสันของลูกโป่ง ป้ายผ้า
“เรื่องธุรกิจผมไม่ปฏิเสธใครอยู่แล้วครับ”เซลีนนั่งมองอลิชานิ่งๆ แต่พออีกคนหันมาก็ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ท่าทางอลิชาออกชัดเจนว่ากำลัง ‘อ่อย’ ผัวคนอื่นอยู่ แต่เธอเชื่อใจคนของตัวเองว่าไม่เล่นด้วยการคุยงานเริ่มต้นขึ้นนานเกือบสามชั่วโมง อลิชาตั้งใจยืดเวลาในการคุยเพื่ออยู่กับครินทร์ให้นานกว่านี้ แม้แฟนตัวจ
ความสัมพันธ์ระหว่างครินทร์กับเซลีนดูราบรื่นแต่ก็มีทะเลาะกันตามประสาคู่รัก และทุกครั้งครินทร์เป็นฝ่ายยอมเพราะไม่อยากทำเรื่องให้เล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่สองคนไม่เคยทะเลาะกันจริงๆ จังๆ เวลาอีกคนไม่ชอบอะไรในตัวอีกคนก็จะคอยบอกปรับกัน เป็นเรื่องปกติเวลาคบกันนานขึ้นแล้วเจอข้อเสียของกันและกัน“พี่ครินทร์มีผู้
“ผมว่าคุณลงไปเคลียร์หน่อยดีไหม” คนขับแกรปหันไปบอกนาเนียร์นาเนียร์เม้มริมฝีปาหแน่น สายตามองคิรันที่ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ หัวใจเธอกำลังสั่นไหว ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะ…เจ็บปวดเธอเปิดประตูรถและก้าวลงไปก่อนที่คิรันจะเดินมาถึงพอดี เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง มือหนาคว้าข้อมือเล็กของเธอแน่นก่อนจะลากไปทางรถตั
ปัง…เสียงประตูปิดลงเบาๆ คิรันยืนนิ่งอยู่หน้าห้อง ร่างสูงไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่นิดเดียว ทุกอย่างเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจตัวเองหากแต่ข้างในกลับโกลาหลวุ่นวาย ราวกับทุกอย่างกำลังพังครืนลงต่อหน้าต่อตาที่ยอมปล่อยนาเนียร์ไปก่อนเพราะไม่อยากทำให้ทุกอย่างรุนแรงไปมากกว่านี้ พอนาเนียร์ใจเย็นลงเดี๋ยวก็คงกลับมาเ
เพราะโกรธที่พ่อบังคับให้เลิกยุ่งกับนาเนียร์ พอมาถึงคาสิโนก็จัดการพังข้าวของทุกอย่างในห้องทำงานจนเละไม่เป็นชิ้นดี‘หมาบ้า’ ที่เคยหายไปกลับมาอาละวาดอีกครั้งในรอบหลายปี ใบหน้าคมคายแดงจัดด้วยฤทธิ์โทสะ เมื่อระบายทุกอย่างจนพอใจแล้วก็ทิ้งตัวนั่งลงโซฟาหนังราคาแพง หากแต่อารมณ์เดือดดาลยังคงคุกรุ่นข้างใน“ไอ้ส
“ปล่อยนาเนียร์พักผ่อนเหอะเฮีย” ครินทร์บอกพี่ชาย ที่พยายามเข้าไปหานาเนียร์ให้ได้ด้วยเสียงนิ่งๆ แม้จะรู้ว่าพี่ชายของตัวเองไม่ใช่คนที่จะยอมง่ายๆ ก็ตาม“ไอ้ครินทร์” คิรันเรียกน้องชายเสียงต่ำ แววตาคมเข้มจุดประกายโทสะอย่างเปิดเผย ถึงกระนั้นก็ไม่ทำให้คนเป็นน้องชายยอมปล่อยให้เข้าไปหานาเนียร์“เฮียไม่อยากแต่






![รักแรกไงแพ้เกย์คู่ [3p]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
