Chapter 2: The Offer

“Dito na po ‘yon?” Sinilip ni Astrid mula sa bintana ng taxi ang gusali sa tapat nila. Mukhang ito na nga ang lugar.

“Sige po d’yan na lang sa tabi.”

Nag-taxi na siya papunta. Mahal at masakit sa bulsa pero worth it naman siguro dahil trabaho ang pupuntahan niya.

Hindi niya mapigilang mamangha sa nakikita. Isa itong building. Mamahaling hotel. Sa tanang buhay niya, hindi pa siya nakakatapak sa ganitong klaseng lugar. Ngayon pa lang!

Pagkababa, binasa niya ang malaki at engrandeng nakapaskil sa taas ng pasukan. “Royal Bliss...”

Nilabas niya sa bulsa ang isang piraso ng papel. Tama nga. Ito nga ang nakalagay sa binigay na address sa kaniya ni Aling Beth. Kagabi matapos nilang magkausap, may nirekomendang trabaho sa kaniya ang ginang. Sabi sa kaniya sa restobar daw ng hotel ang trabaho niya. Dito siya pinapunta at dahil kailangang kailangan niya talaga ng mapagkakakitaan, agad siyang tumalima.

Mula sa entrada, napakagarbo na ng lahat. Mas lalong maganda ang loob ng gusali kaysa sa labas.

“Excuse me po, miss.” Lumapit siya sa reception area.

“Yes, ma’am? Good afternoon. How may I help you?”

“Ako po ‘yong pinapunta ni Madam Beth. Isa po sa mag-aasikaso sa event mamaya,” sambit niya. Inabot niya rin ang red envelope, tila invitation, na kasama sa binigay sa kaniya. “Astrid Monteneses po.”

Tila naging alerto ang babae at nagpalingon-lingon pa sa paligid. Nagtaka si Astrid pero pinagsawalang bahala iyon nang bumalik ang ngiti ng babae at magiliw tinanggap ang kaniyang invitation. May kung ano itong pinagtitipa sa harap nito pagkatapos.

“Akyat na po kayo. Nandoon na ang iba pa. Mas maiging pumunta na kayo para makapaghanda.”

Sumunod siya sa isa pang babae na tinuro kung saan ang elevator. Halatang abala ang halos lahat para sa gaganaping masquerade party. Panigurado, bigating mga tao ang dadalo. 

Ang alam niya, siya ang magiging waitress.

Mani lang ‘to sa kaniya. Ilang taon siyang nanilbihan sa karinderya. Sosyal na version lang ito ng nauna na niyang trabaho.

“Magw-waitress ka kamo?”

“Opo,” sagot niya sa nagtatakang staff. Pinaliwanag niyang si Aling Beth ang nagpadala sa kaniya na agad naintindihan ng lalaki.

Tumawa ito. “Nagkakamali ka ata. Pero doon ka sa kwartong ‘yon. Pasok ka dyan, may mag-aasikaso sa ‘yo. Nandoon si Madam Beth.”

Muling naguluhan si Astrid sa sagot ng lalaki. Kanina niya pa nararamdamang parang may mali. Gayunpaman, sumunod siya sa sinabi nito. Sa pagbukas niya ng silid, mabilis niya ulit naisara ang pinto sa gulat. 

Bakit maraming babaeng nagbibihis?! 

Dressing room ang kwarto. Hindi naman siguro siya namamalikmata. 

Masquerade ang theme ng event sa kaniyang pagkakaalam. Napalitan na ba ng beach wear? Bakit parang swimsuit naman yata ang suot nila? 

Sa pagkakataong ito, imbis na basta na lang buksan ang pinto, kumatok muna siya. Sumalubong sa kaniya ang parehong eksena. Malaki ang silid. Maraming babae ang nasa loob. Higit sa sampu. Magaganda at sexy na babae.

Sa isang gilid, nandoon ang mga damit… mostly revealing at may ka-partner na mask. Sa kabila ay isang helera ng mga salamin na may ilaw, upuan, at lamesa kung saan ay may iba't ibang pampagandang nakapatong.

“Astrid! Mabuti dumating ka na.” Boses iyon ng pamilyar na ginang. “Bakit gan’yan ang suot mo? Halika na’t magpalit ka at mag-ayos."

Puting t-shirt, pantalon, at rubber shoes ang suot niya. Simple lang dahil waitress naman ang tatrabahuhin niya... iyon nga ba?

“Saan ka mas komportable? Two piece? One piece?” Dinala siya ni Aling Beth kung saan nakasabit ang maraming damit.

“Po? Ano po bang nangyayari? ‘Di po ba waitress ang gagawin ko? Bakit kailangan ko magsuot ng gan‘yan?”

Natigilan ang ginang. Seryoso itong tumingin sa kaniya at tinaasan siya ng kilay. “Sinong nagsabi sa ‘yo na magiging waitress ka?”

“K-Kayo po. Kagabi... ‘di ba sabi ninyo bibigyan ako ng trabaho sa restobar—”

“Ito na nga ‘yon. Alam kong sa puntong ‘to, malinaw na sa ‘yo kung anong trabaho ang inaalok ko. Kailangan mo ng pera para makabayad sa akin hindi ba? Magtrabaho ka rito ng isang gabi, may sobra ka pa. Malaki na agad ang kikitain mo. Maswerte ka at may event na magaganap ngayon. Mas malaki ang makukuha mong pera kapag ginalingan mo. Isasalang kita sa auction.”

“Sandali... Sandali lang po.” Nagsimulang kabahan si Astrid. Pinoproseso pa rin niya ang narinig. “Hindi po ganito ang inaasahan ko, hindi ito ang trabahong pinunta ko. Uuwi na lang po ako—”

“Uuwi ka? Sige. Wala ka nang uuwian,” pagbabanta ni Aling Beth.

Natigil siya pagpalag at natuod sa kaniyang kinatatayuan.

“Kung hindi mo tatanggapin ang trabahong ‘to, hindi ka na makakatira sa bahay ko. Saan ka pa makakakuha ng pambayad sa akin? Kung wala kang mabibigay, mapipilitan na talaga akong palayasin ka at ipagbibili ‘yon sa iba. Hindi kita pinupwersa. Mabait pa nga ako para bigyan kita ng ganitong oportunidad. Ngayon, ikaw ang bahala sa magiging desisyon mo.”

Hindi siya pwedeng basta lumayas sa bahay. Bukod sa wala siyang matutuluyan, mahalaga ang bahay sa kaniya. Iyon ang tahanan niya, ang bahay na matagal pinag-ipunan at ipinundar ng mga magulang niya. Nagkataon na nalubog sa utang ang pamilya nila noong parehong nagkasakit ang mama at papa niya kaya wala silang nagawa kundi ipagbili ang bahay at lupa nila. Ito na lang ang alaalang mayroon siya sa pamilya niya ngayong mag-isa na siya... Nangako siyang babawiin ito kay Aling Beth kapag naka-ipon na siya.  

Binigyan siya ng choices pero parang wala rin naman siyang choice. Ito na ba ang kapalaran niya?