Chapter 2 ประเทศไทย

ณ สนามบิน ประเทศไทย

16:34 น.

“ฟิ้ว~~~” เมื่อเครื่องลงจด ร่างบางก็จัดการธุระต่าง ๆ แล้วก็เดินออกมาเพื่อรอพ่อกับแม่ ไม่นานเสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้น

“ชาพิ้งค์!!! ทางนี้ลูก” ผู้เป็นแม่ยิ้มแฉ่งรีบเดินเข้ามาหาลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของตัวเองทันที

Part ชาพิ้งค์

“มี๊ตาล~~~~~~” เมื่อฉันเห็นมี๊โบกมือทักทายอยู่ไม่ไกล ก็วิ่งตัวปลิวทิ้งกระเป๋าเดินทางเข้าไปกอดมี๊ทันที

“หมับ! อื้ออออ คิดถึงมี๊จังค่ะ” มี๊เองก็กอดตอบฉันแน่น

“ไม่คิดถึงป๊าบ้างรึไง ยัยตัวแสบ” ป๊าที่พึ่งเดินไปลากกระเป๋าฉันมาให้เอ่ยอย่างนอย ๆ

“พิ้งค์ก็ต้องคิดถึงอยู่แล้วสิคะ” ฉันหันกลับไปกอดป๊าบ้าง

“พิ้งค์ก็คิดถึงทั้งสองคนเลยนั่นแหละ เท่ากันด้วยนะคะ” ฉันกอดป๊าแน่น โดยความสูงของฉันที่สูงเพียง 165 เซนติเมตร 

ทำให้ฉันจมอกของป๊าไปโดยปริยาย

“จ๊อก ~~” อยู่ ๆ เสียงท้องของฉันก็ร้องออกมา

“แหะ ๆ หิวนิดหน่อยค่ะ” ฉันได้แต่ยิ้มบางให้ท่านทั้งสองคน ทั้งป๊าและมี๊ต่างก็ส่ายหัวไปมา

“งั้นเราแวะร้านอาหารก่อนดีกว่าคุณ” มี๊เดินเข้าไปหาป๊าทันทีหลังจากที่เห็นฉันลูบท้องเบา ๆ

“ผมโทรไปจองกับร้านประจำไว้แล้ว เราก็ถือซะว่าฉลองลูกป๊ากลับมาด้วยไง” ฉันยิ้มกว้างทันที ก็เพราะว่าฉันหลับมาตลอดทาง

พอตื่นขึ้นมาก็หิวเลย บินตั้งหลายชั่วโมง

“ไปกันค่ะ พิ้งค์หิวจะแย่แล้วเนี่ย” ฉันแทรกกลางเข้าไปคล้องแขนทั้งสองคน นาทีนี้บอกได้เลยว่าฉันสามารถกินช้างได้ทั้งตัวแล้ว 

“เชิญครับคุณท่าน” การ์ดเข้ามาลากกระเป๋าให้ฉัน และเดินนำไปที่รถทันที รถคันหรูขับตรงไปยังร้านอาหารที่ป๊าจองไว้ในทันที

…………………………..

ร้านอาหารแห่งหนึ่ง

ห้องอาหาร

สามคนพ่อแม่ลูกกำลังดื่มด่ำกับอาหารรสเลิศ บรรยากาศรอบ ๆ ร้านที่โคตรจะดี ผ่อนคลายหายเหนื่อยเยอะเลย

Part ชาพิ้งค์

“แล้วกลับมานี่บอกป้าจันทร์หรือยังลูก” ขณะที่เราสามคนกำลังทานมื้อเย็นกันอยู่ จู่ ๆ มี๊ก็ทักขึ้นมา

ป้าจันทร์ หรือป้าลูกจันทร์ เป็นว่าที่แม่ย่า หรือแม่ผู้บังเกิดเกล้าของพี่ไฟนอลเอง

“แหะ ๆๆ”

“ยังเลยค่ะ” ฉันได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ เพราะท่านทั้งสองคนเป็นเพื่อนรักกันตั้งแต่สมัยประถมแล้ว

“แสดงว่าพี่เขาก็ยังไม่รู้สินะว่าเรากลับมาไทยแล้วน่ะ” พ่อพูดพรางตักกุ้งใส่จานให้ฉัน

ฉันเองก็พยักหน้าหงึก ๆ ตอบกลับไป

“ป๊ากับมี๊ อย่าพึ่งบอกให้พี่ไฟนอลรู้นะคะ” ฉันวางช้อนลงและอ้อนท้านทั้งสองทันที

“นี่ยังไม่เลิกชอบพี่เขาอีกรึไง?” ที่พ่อกับแม่รู้ก็เพราะว่าฉันไม่เคยมีความลับกับท่านอยู่แล้ว

แต่...แม่ถามจี้ใจดำฉันชะมัด

“เอาน่า~”

“พิ้งค์แค่อยากเซอไพรส์เขา ที่ตอนนี้พิ้งค์กลับมาเรียนต่อที่นี่น่ะค่ะ” ฉันอยากให้เขาตกใจนิดหน่อยน่ะ

“เห้อ~ แสบจริง ๆ เลยนะเราเนี่ย” พ่อบ่นออกมาอย่างเอ็นดู

“แล้วเรื่องป้าจันทร์...” ฉันเอ่ยประโยคถัดมาและก็เว้นวรรคไว้ ทำให้ท่านทั้งสองคนเข้าใจดี

“เดี๋ยวมี๊จะบอกให้ ว่าให้ปิดเรื่องเรากลับมาเอาไว้ก่อน” เมื่อได้ยินคำตอบที่ต้องการ ฉันก็ยิ้มแฉ่งทันที

“แล้วทำไมไม่บอกพี่เขาไปตรง ๆ ล่ะลูก” เป็นพ่อของฉันเองที่เอ่ยออกมาอีกครั้ง หลังจากที่เริ่มทานข้าวกันอีกรอบ

“...........” แต่คำถามนั้นทำให้ฉันถึงกับเงียบลง เพราะฉันไม่กล้าที่จะบอกเขาน่ะสิ

“เห็นว่าพี่เขา...” ฉันเลือกที่เปลี่ยนเรื่อง ไปถามคำถามที่อยากรู้มานานแทน

“มีแฟนแล้วเหรอคะ?” ฉันตัดสินใจถามออกไป เพราะไม่นานมานี้ฉันได้ข่าวว่าพี่ไฟนอลกำลังคบกับใครบางคนอยู่ 

แต่ไม่รู้หรอกว่าใครอะ หลัง ๆ ก็ข่าวเงียบไปไม่รู้เพราะอะไร

“..........” ฉันกำลังรอคำตอบจากท่านทั้งสอง 

ซึ่งท่านเองต่างก็มองหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง คงจะจริงสินะ นั่นทำให้ฉันห่อเหี่ยวลงทันที

“ก็แค่คนควงน่ะ” พ่อเลือกที่จะตอบกลับมาอย่างไม่ใส่ใจนัก ราวกับว่าไม่ได้เกิดอะไรใหญ่โตขึ้น

“จ...จริงเหรอคะ” ที่ว่าคบกันก็จริงอย่างที่ได้ยินมาจริงด้วย แล้วที่ว่าพี่ไฟนอลไปจีบเขาคนนั้นก่อนด้วย ก็คงจะจริงเหมือนกันสินะ

“ไม่ต้องคิดมากหรอก พี่เขาก็ควงเล่น ๆ ไปงั้นแหละลูก” แม่เลื่อนมือมากุมมือฉันไว้เพื่อปลอบใจ

“พิ้งค์ไม่ได้เป็นไรสักหน่อยค่ะ” ฉันยิ้มกลับไปเพื่อไม่ให้ท่านทั้งสองต้องเป็นกังวล

“พี่เขาไม่คบใครเป็นตัวเป็นตนหรอกลูก” พ่อพูดเสริมขึ้นมาอย่างรู้ทันว่าฉันกำลังนอย

“คงเพราะพี่ไฟนอลติดบ่วงที่หมั้นอยู่กับพิ้งค์สินะคะ” ฉันพูดออกไปตรง ๆ อย่างนอย ๆ

“เราก็ทำให้พี่เขาชอบสิ คนนี้มี๊สนับสนุนเต็มที่” ฉันมองหน้าแม่ที่เชียร์สุดใจ พ่อเองก็ไม่ต่างกัน

“แน่นอนค่ะ! พิ้งค์กลับมาครั้งนี้ จะทำให้พี่เขาชอบพิ้งค์ให้ได้เลย” ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาเป็นเจ้าของพี่ไฟนอลหรอกนะ

หวง ๆๆๆๆ หวงมากคนนี้ ว่าที่พ่อของลูกในอนาคตของฉันเชียวนะ ต้องเป็นพี่ ‘ไฟนอล’ เท่านั้น

“อารมณ์ดีแล้วก็กินเยอะ ๆ” พ่อตักกุ้งอีกตัวมาให้ฉัน

“รับทราบคร้า~~~~” 

………………………….

คอนโด ชาพิ้งค์

19:32 น.

หลังจากที่ครอบครัวสุขสันต์รับประทานมื้อเย็นกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาเสร็จแล้ว พ่อกับแม่ก็มาส่งลูกสาวที่คอนโด

เป็นคอนโดที่เธอออ้อนพ่อซื้อไว้เมื่ออาทิตย์ก่อน ก่อนที่จะบินกลับมาไทย

Part ชาพิ้งค์

“แน่ใจเหรอว่าจะไม่กลับเข้าไปพักที่บ้านก่อน?” มี๊เอ่ยถามออกมา หลังจากที่เราสามคนพ่อ แม่ ลูก เดินเข้ามาภายในคอนโด

“เดี๋ยวอีกไม่กี่วันพิ้งค์ก็ต้องย้ายของมาอยู่นี่อยู่ดีค่ะ” ฉันใกล้จะเปิดเทอมแล้ว เลยอ้อนป๊าซื้อคอนโดใกล้ ๆ มอไว้

นั่นก็เพราะฉันไม่ชอบการตื่นเช้า ๆ ไง ถ้าอยู่ใกล้ก็ถือว่าตื่นสายได้เพิ่มเวลานอนหลายนาทีหน่อย

“งั้นก็ได้ เดี๋ยวแม่ให้คนขนของขึ้นมาให้แล้วกัน” มี๊พูดจบก็โทรหาการ์ดที่อยู่ด้านล่างทันที

ไม่นานกระเป๋าของฉันก็ถูกขนขึ้นมายังด้านบน

“มี๊กับป๊านั่งรอพิ้งค์ตรงนี้ก่อนนะคะ” ฉันพูดจบก็รีบเดินเข้าไปในห้องนอนและเปิดกระเป๋าเดินทางทันที

“มีอะไร ยัยตัวแสบ” พ่อตะโกนเข้ามา พรางเดินดูรอบ ๆ คอนโดที่พึ่งย้ายเข้ามาอยู่ใหม่

“ทาด๊า~~~” ฉันเดินออกมาพร้อมกับของฝากสองชิ้นในมือที่ถูกห่ออยู่ในถุงผูกโบว์สวยงาม

“ของฝากจากลูกสาวคนสวยคร้า~” ฉันยื่นให้ท่านทั้งสองคน

“ลูกสาวคนนี้เนี่ยรู้ใจ มี๊จริง ๆ” มี๊เลื่อนมือมาเขี่ยจมูกฉันเบา ๆ อย่างเอ็นดู

“งั้นป๊ากับมี๊เรากลับก่อนแล้วกัน” ป๊าลูบหัวฉันเบา ๆ

“ขอบคุณนะคะที่ไปรับแล้วก็พามาส่งถึงที่เลย คิคิ~~” ฉันโบกมือลาท่านทั้งสอง

“ไว้ป๊าว่างจะพามี๊มาเที่ยวหานะ” ฉันยิ้มกว้างทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น

“ดีเลยค่ะ มาหาบ่อย ๆ นะคะ~”

“ไปเถอะคุณ ดึกแล้วปล่อยให้ลูกพักผ่อน เดินทางมาเหนื่อย” มี๊เป็นฝ่ายพูดขึ้นมา

“สวัสดีคร้าบ~~~”

หลังจากที่ล่ำลากันเสร็จ ฉันก็ปิดประตูให้เรียบร้อยและเดินกลับเข้าไปในห้อง ห้องใหม่ของฉันเอง

หลังจากนั้นก็เริ่มรื้อของในกระเป๋าเพื่อหาเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนคืนนี้ ส่วนที่เหลือก็คงต้องพรุ่งนี้แหละค่อยจัดใส่ตู้ 

วันนี้ฉันเหนื่อยมาก~~

……………………..

วันต่อมา

คอนโดชาพิ้งค์

16:34 น.

ร่างบางที่ตื่นตั้งแต่เช้าเพื่อนลุกขึ้นมาเอาของออกจากกระเป๋าและก็ทำการจัดเรียงใส่ตู้เป็นระเบียบเรียบร้อย 

และจัดห้องต่าง ๆ ให้พร้อมใช้งาน 

การจัดคอนโดใหม่กับเธอเพียงคนเดียว ก็เล่นเอาเวลาไปแทบทั้งวัน ร่างบางโรยรินสุด ๆ

Part ชาพิ้งค์

“ฟู่ว~~~” 

“ในที่สุดก็เสร็จสักที” ฉันมองยังห้องนอนตัวเองที่พึ่งจัดเสร็จ ด้วยความภาคภูมิใจ

“จ๊อก~~” ท้องนี่ก็รู้เวลาดีเลยนะ เสร็จปุ๊บก็หิวปั๊บเลย 

“อ่า~~”

“เล่นเอาเย็นเลยสินะ” ฉันมองไปยังนาฬิกาที่อยู่บนผนัง นี่ฉันจัดของทั้งวันเลยเหรอเนี่ย จนลืมดูเวลา

“อาบน้ำก่อนแล้วกัน” คิดได้แบบนั้นก็เดินเข้าไปด้านในห้องอาบน้ำทันที เพื่อขจัดคราบฝุ่นตามตัวออก

มื้อเช้ากับมื้อเที่ยง ฉันก็ได้แต่กินของที่ซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อข้างคอนโด

เย็นนี้ก็คงต้องลงไปซื้อก๋วยเตี๋ยวข้าง ๆ คอนโดแทนแล้วกัน พรุ่งนี้ค่อยออกไปซื้อของสดมาใส่ตู้ไว้

…………………………..

หน้าคอนโดชาพิ้งค์

18:24 น.

Part ชาพิ้งค์

อาบน้ำเสร็จันก็ลงไปซื้อมื้อเย็นทันที หิวไม่ไหวแล้วสองขารีบเดินกลับมายังคอนโดอีกครั้ง

ฉันก็จัดการซื้อหมี่เหลืองเย็นตาโฟเรียบร้อยแล้ว น่ากินชะมัดเลยกลิ่นนี่โคตรยั่วน้ำลาย

“ติ๊ง~” เสียงลิฟต์ดังขึ้นเรียกสติ สองขาก้าวเข้าไปและกดยังชั้นที่ต้องการทันที

ไม่นานตัวลิฟต์ก็พาฉันมาถึงจุดหมาย

“ติ๊ง~” เสียงลิฟต์ดังขึ้นอีกครั้ง สองเท้าก็ก้าวออกจากลิฟต์และเดินตรงไปตามทางเดินเพื่อกลับห้องตัวเอง

มือข้างว่างล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีนขาสั้นเพื่อหยิบคีย์การ์ด

“ติ๊ด ๆ แกร็ก~” ฉันผลักประตูเข้าไปเมื่อมันขึ้นว่าแสกนผ่านแล้ว ขณะเดียวกันนั้น

“เออ ๆ กูรู้แล้ว” เสียงของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังของฉัน

ก่อนฉันจะปิดประตูลง เหมือนว่าฝั่งตรงข้ามจะเปิดออกมาพอดี

“แกร็ก~ ปัง” ประตูถูกปิดลงอย่างสนิท ฉันเองก็ไม่ได้สนใจและรีบเข้าครัวเทก๋วยเตี๋ยวทันที

…………………

Part ไฟนอล

“เออ! กูรู้แล้ว พวกมึงก็เร่งกูจัง” ผมบ่นใส่พวกมันอย่างไม่ค่อยใส่ใจนักที่โทรมาตามผมไปผับอยู่นั่นแหละ

“ก็มึงเข้าสายทุกอาทิตย์ไง กูเลยต้องโทรตาม” ไอปริ้นซ์บ่นยาวเหยียดอย่างกับเป็นพ่อผม

“มึงก็เคลียร์ส่วนของพวกมึงไปสิ!”

“กูเข้าไปก็แค่ตรวจบัญชี พวกมึงจะรอทำไม”

เพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายของสัปดาห์ พวกเราสามคนต้องเข้าไปตรวจงานที่ผับ และผมก็เป็นคนดูแลบัญชีของร้าน

เลยทำให้เราทั้งสามคนต้องเข้าไปตรวจงานตั้งแต่หัวค่ำ ไวกว่าวันอื่น ๆ

“แกร็ก~” ขณะที่ผมเดินออกมาหน้าประตู ผมเหลือบตาไปมอง เมื่อประตูห้องตรงข้ามพึ่งปิดลงไปหมาด ๆ 

นั่นทำให้ผมขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความสงสัยทันที เพราะปกติห้องตรงข้ามผมมันจะว่างตลอด ไม่มีใครเข้ามาอยู่

แต่ความคิดทุกอย่างก็ดับลง เมื่อไอ้โซลเอ่ยเร่งผมอีกครั้ง

“มึงก็รู้อยู่ว่ามันเร่งมึงทำไม” ไอ้โซลตะโกนเข้าสายอย่างรู้ทัน

“สัส! อย่าทำเป็นรู้ดี” ไอ้ปริ้นซ์เอ่ย

“หรือไม่จริง?” ไอ้โซลแม่งโคตรแม่น เดาทางไอ้คนพูดน้อยได้ตรงจุดตลอด

“เออ!” พวกมันทะเลาะกันอยู่ในสาย

“ถ้ารู้แล้ว คุณเพื่อนไฟก็รีบมานะครับ” มันหันมาคุยกับผมในสายต่อ ขณะที่ผมกำลังเดินไปที่ลิฟต์

“คอผมค่อนข้างแห้งแล้วครับต้องการเหล้าเข้ม ๆ กระแทกสักหน่อย” ไอ้โซลเองก็เข้ากับไอ้ปริ้นซ์ด้วย 

มันพูดแบบนี้แทบทุกวัน คนอะไรกินเหล้าอย่างกับน้ำเปล่า

“เอาตีนกูกระแทกก่อนมั้ย” ผมพูดใส่โทรศัพท์

“สัสเถอะ! กูเพื่อนมึงไงไอ้คุณไฟ” ไอ้โซลแม่งเด็กจริง ๆ

“ถ้ามึงจะ ‘ไอ้’ มาขนาดนี้ก็ไม่ต้องใส่ ‘คุณ’ มาหรอก” พวกผมเถียงกันไม่หยุด

“มึงรีบมา ก่อนกูจะวิ่งไปตีกับมันหลังร้าน” ไอ้ปริ้นซ์เอ่ยขึ้นมา

“เออ กูออกแล้วเนี่ย” ผมมองลิฟต์ซึ่งก็มาถึงพอดี

“แค่นี้แหละ ขับรถก่อน” หลังจากนั้นก็กดวางสายลง และก็ต้องรีบตรงไปที่ร้านทันที 

แต่ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัวอีกครั้ง เมื่อคนที่ย้ายมาอยู่ใหม่ก็ผุดเข้ามาในหัว เป็นผู้ชายหรือผู้หญิง ผมก็มองไม่ทัน

“ติ๊ง~” เสียงลิฟต์ดังขึ้นทำให้ผมต้องสลัดความคิดนั้นออก ก่อนสองขาจะก้าวไปยังลานจอดรถ VIP ทันที

ไม่นานรถคันหรูก็แล่นออกไปจากคอนโดด้วยความเร็วสูง