Chapter 3 รับน้อง

ณ มหาวิทยาลัย 

ลานกิจกรรม

07:54 น.

หลังจากที่พักผ่อนและเตรียมตัวก่อนเข้าเรียนอยู่ไม่กี่วัน ในที่สุดวันเปิดเทอมก็มาถึง

Part ชาพิ้งค์

“...............” ตอนนี้ฉันมาถึงที่มอเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และตอนนี้ก็ใกล้จะ 8 โมงแล้ว แต่ว่า...

“แล้วตึกมันอยู่ตรงไหนเนี่ย!!??” ฉันมองตึกตรงหน้าที่ตั้งอยู่เต็มไปหมด แต่ไม่รู้ว่าตึกคณะแพทย์อยู่ตรงไหนนี่สิ

“ฉันก็ว่าเดินมาถูกแล้วนะ มันควรจะตั้งอยู่ตรงนี้สิ” ฉันก้มมองแผนที่ในโทรศัพท์มือถือตัวเองอีกครั้ง 

เพราะฉันเดินมาตามแผนที่แล้ว เดินถูกทุกทาง แต่มันกลับมาโผล่ที่ไหนไม่รู้เนี่ย

“โอ้ยยยย!! จะสายแล้วเนี่ย” พวกพี่นัดรับน้องตอน 8 โมงและเหลืออีกแค่ 6 นาทีเนี่ยนะ ฉันจะทำไงดีเนี่ย วันแรกก็จะสายเลยเหรอ

“ตึกอยู่ไหนก็ยังไม่รู้เลย T-T” ฉันบ่นออกมาพรางมองซ้ายมองขวา คงต้องลอง ๆ เดินไปดูก่อนแล้วกัน

เมื่อคิดได้ดังนั้นสองเท้าในชุดนักศึกษาน่าตาน่ารัก ผมยาวสวย ก็ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไม่มีทางเลือก

…………………………….

ณ ลานกินกรรม

คณะวิศวกรรมศาสตร์

“ผมนัดพวกคุณกี่โมง!!!!” ฉันเดินมาตามแผนที่อีกรอบ แต่ก็ดันมาโผล่ลานรับน้อง 

ดูจากการแต่งตัวของรุ่นพี่กับคนที่โวยวายเสียงดังอยู่ตรงนั้นน่าจะเป็นคณะวิศวะ

“8 โมงตรงครับ/ค่ะ” เสียงนักศึกษาปีหนึ่งตอบกันอ้อมแอ้มไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตา

“พวกคุณมีกันกี่คน!!!!” ฉันสะดุ้งโหยงเมื่อเขาตวาดลั่นสนาม ตกใจหมดเลยเสียงดังทำไมเนี่ย

โอ๋ ๆ หัวใจดวงน้อย ๆ ของชาพิ้งค์ อย่าพึ่งเป็นอะไรไปเลยนะ พูดพร้อมกับลูบที่หน้าอกของตัวเองเบา ๆ 

“ทำไมถึงเสียงแค่นี้!!!”

“หรืออยากไปวิ่งรอบสนาม!!!!” โหดชะมัดเลยแหะ ฉันมองไม่เห็นคนว้ากหรอก เพราะต้นไม้มันบัง แต่แค่ได้ยินเสียงก็ขนลุกแล้ว

ทำไมต้องดุขนาดนั้นกันนะ คณะฉันจะดุแบบนี้ด้วยรึเปล่านะ

“ตอบ!!!!”

“8 โมงตรงครับ/ค่ะ!!!!!” พวกปีหนึ่งต่างก็เปล่งเสียงออกมา ฉันเริ่มจะไม่ชอบการรับน้องที่นี่แล้วแหละ

แต่เมื่อฉันก้มมองนาฬิกาก็ต้องเบิกตากว้างอีกครั้ง

“กรี๊ดดด!!! อีก 1 นาที!!” ฉันแบะปากออกมาเหมือนจะร้อง เพราะตอนนี้ยังมองไม่เห็นตึกคณะเลย

“รีบไปจากตรงนี้ดีกว่า...” เมื่อคิดได้ดังนั้นสองเท้าก็รีบก้าวไปข้างหน้า ฉันเลือกที่จะเดินอ้อมลานรับน้องคณะนี้ไป

ขืนแวะเวียนเข้าไปใกล้มีหวังฉันได้ฝันร้ายเป็นเดือนแน่ ๆ

“น้อง!!!!!” เสียงรุ่นพี่ตะโกน ขนาดอยู่ไกลกันยังดังมาถึงฉันชัดเจน รีบเดินดีกว่ายัยพิ้งค์เอ้ยยย

“น้องปีหนึ่งคนนั้นน่ะ!!!”

“รุ่นพี่เรียกไม่ได้ยินรึไงครับ!!!!!!!” ฉันได้ยินรุ่นพี่เริ่มเดือดก็ยิ่งก้มหน้าก้มตาเดิน น่ากลัวชะมัด ดีนะที่ฉันไม่เลือกเรียนคณะนี้

“รุ่นพี่พูดด้วยห้ามเมินครับ!!!!”

“น้องผู้หญิงที่ใส่แหวนที่นิ้วชี้ข้างซ้ายน่ะ!!!!”

“อึก!!!” เมื่อรุ่นพี่พูดถึงลักษณะผู้หญิงคนนั้นขึ้นมา ก็ทำให้สองเท้าของฉันหยุดชะงักทักที

สายตาเลื่อนไปที่มือของตัวเอง ฉันก็ใส่เหมือนกันนี่หว่า...

“ขวับ!” ฉันจึงหันไปมองรุ่นพี่คนนั้นที่ตะโกนอยู่ด้านหลังของฉัน เพื่อความแน่ใจ

“!!!!!!!!!” ฉันถึงกับขาแข็งก้าวไม่ออก เพราะรุ่นพี่คนนั้นกำลังจ้องมองมาที่ฉันตาเขม็ง

รวมถึงรุ่นพี่ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นด้วย ต่างก็มองฉันเป็นตาเดียว อะไรกัน ฉันทำอะไรผิดเนี่ย

“พวกคุณมองอะไรครับ!!!!”

“อึก!!!” ฉันสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อเขาดุพวกปีหนึ่งที่แอบมองมาที่ฉันด้วยเช่นเดียวกัน

“ส่วนน้องคนนั้น!!!!” ฉันกำสายกระเป๋าผ้าสะพายข้างแน่น น่ากลัวเกินไปแล้ว พี่เขาหล่อมากนะ แต่เสียดายดุไปหน่อย

“ทำไมถึงมาสาย!!” เขาตะโกนใส่ฉันพรางเดินเข้ามาเรื่อย ๆ

“ค...คือว่า” ฉันรวบรวบความกล้าที่จะบอกเขาไปว่าฉันไม่ได้เรียนคณะนี้ 

แต่สองขากลับก้าวถอยหลังหนีเขาเรื่อย ๆ ปากก็พูดไม่ออก

“หยุดครับ!!!”

“ห้ามถอยหลังอีก!!!” เสียงของเขาดังขึ้นเรื่อย ๆ และไม่นานเจ้าตัวก็เดินเข้ามาประชิดตัวฉัน

“ทำไมถึงมาสาย!!!”

“รู้มั้ยว่าคุณทำให้เพื่อนอีกกี่คนต้องรอ!!!!” ฉันได้แต่ก้มหน้างุด เพราะไม่กล้าจะมองหน้าเขา

“รุ่นพี่ถามก็ตอบ!!!” ฉันแอบสะดุ้งทุกครั้งที่เขาพูด ทำไมต้องตะโกนใส่กันเนี่ย พูดเบา ๆ ไม่เป็นรึไง

“ค...คือว่า” 

“พูดเต็มเสียง!!!!” ฉันถึงกับกลืนคำที่จะอธิบายลงคอไปทันที และเหลือบมองไปด้านหลังของพี่เขา 

ที่มีอีกหลายร้อยชีวิตมองฉันอยู่

“หรืออยากไปวิ่งรอบสนามตอนเที่ยงครับ!!!” ฉันสลัดความสนใจออกจากฝูงชนตรงนั้นมาสนใจพี่คนตรงหน้าแทน

“หนูเรียนคณะแพทย์ค่ะ!!!!”

“หนูไม่ได้เรียนคณะวิศวะ!!!” ฉันตอบกลับไปเสียงดังฟังชัด เพราะถ้าไม่ดังเดี๋ยวพี่เขาก็ดุฉันอีก 

“...........”

“ห...ห้ะ” พี่คนตรงหน้าดูเหมือนจะอึ้งไปเล็กน้อยที่ฉันตอบไปแบบนั้น ขอโทษนะคะ พี่สั่งหนูเองอะ ฮือออออ

“ฮ่า ๆๆๆๆๆๆ” ไม่นานเสียงพวกรุ่นพี่กับปีหนึ่งต่างก็หัวเราะกันยกใหญ่

“เงียบ!!!!!” เพียงคำเดียวก็พาทั้งลานเงียบอย่างกับป่าช้าได้

“แล้วก้มหน้าลงไป!!” พี่เขาหันไปสั่งเสียงเข้ม หลังจากนั้นทุกคนต่างก็ก้มหน้าเงียบกริบ

“ไอ้ปริ้นซ์ มึงจัดการแทนกูก่อน” เขาหันไปคุยกับเพื่อนตัวเองอีกคนที่ยังยืนอยู่กลางเวทีลานรับน้อง

“...........” พอฉันหันไปดูตามก็พบว่าเขา หล่อมากกกกกกกก

“ส่วนน้อง”

“!!!!!!!!” ฉันกำลังเคลิ้มเลย แต่ต้องสะดุ้งโหยงอีกครั้ง เมื่อเขาเรียกฉันและหน้าตาจริงจังมาก

แต่ครั้งนี้น้ำเสียงมันอ่อนลงกว่าครั้งที่แล้วมาก

“ตามพี่มา” พูดจบรุ่นพี่คนนั้นก็เดินนำฉันไป ฉันเลยเลือกที่จะเดินตามไปเงียบ ๆ ไม่พูดอะไร

……………………………….

ณ ตึกคณะแพทย์ศาสตร์

08:09 น.

“กึก!!” พี่เขาหยุดเดิน ฉันเองก็หยุดตาม และไม่นานพี่เขาก็หันกลับมา

“ถึงแล้วครับ ตึกคณะน้อง” ฉันมองผ่านพี่เขาไปด้านหลัง ซึ่งก็เป็นป้ายตึกคณะของฉันจริง ๆ

“ข...ขอบคุณนะคะ” ฉันพูดออกไปทั้งที่ไม่สบตาเขา

“พี่ชื่อ โซลนะ”

“เรื่องเมื่อกี้...” พี่เขาพูดและเว้นไว้ ราวกับไม่กล้าพูดออกมามือเลื่อนขึ้นมาจับท้ายทอยตัวเองไปพราง ๆ

“เรื่องเมื่อกี้พี่ขอโทษน้องด้วยนะครับ” ในที่สุดเขาก็พูดออกมา

“พี่คิดว่าเราเป็นปีหนึ่งคณะพี่ เห็นไปเดินอยู่แถวนั้น” เขาพูดออกมาและยิ้มให้ฉันอย่างเป็นมิตร

“ม...ไม่เป็นไรค่ะ” ฉันว่าถ้าเขาไม่ดุ ก็ดูเป็นรุ่นพี่ที่น่าพึ่งพาคนหนึ่งเลยนะ

“ยังไงก็ขอโทษนะ พี่ดุน้องไปซะเยอะเลย” 

“ม...ไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ” ฉันไม่ชินที่มีรุ่นพี่มาขอโทษแบบนี้

“ขอบคุณที่เดินมาส่งนะคะ” ฉันหาเองไม่รู้จะเจอกี่โมง

“งั้นพี่ไปก่อนนะครับ” 

“ค่ะ” หลังจากนั้นเราก็แยกย้ายกันไป

………………………….

ลานกิจกรรม

คณะวิศวกรรมศาสตร์

Part ไฟนอล

“มึงไปไหนมาไอ้โซล?” ผมทักขึ้นหลังจากที่มันที่เป็นเฮดว้าก กลับให้ไอ้ปริ้นซ์ว้ากแทน

“มึงมาไม่ทันฉากเด็ดไอ้ไฟ” ไอ้ปริ้นซ์เดินกลับมาหลังจากที่ปล่อยน้อง ๆ จับพี่รหัสกันไป

“มึงเงียบเลยไอ้ปริ้นซ์ แค่นี้กูก็อายจะแย่แล้ว” ไอ้โซลเอ่ยห้าม

“กูจะพูด ฮ่า ๆๆๆ” อะไรของพวกมัน ผมมาสายแค่ไม่กี่นาทีเอง

“ก็มีน้องปีหนึ่งเดินหลงตึกมาที่คณะเราเมื่อเช้านี้” ไอ้ปริ้นซ์เริ่มเล่า

“มันคิดว่าน้องปี 1 คนนั้นเป็นรุ่นน้องเราเลยไปดุน้องเขาซะเต็มที่เลยที่มาช้า”

“ที่ไหนได้น้องเขาเรียนแพทย์แต่หาตึกไม่เจอ” ไอ้ปริ้นซ์พูดไปก็ขำไปด้วย ผมได้ยินก็อดขำไม่ได้ตอนมันหน้าแตกต่อหน้าน้อง ๆ 

คงน่าขำน่าดู

“ควาย! คราวหลังมึงก็หัดดูให้มันดี ๆ ก่อน” ผมบ่นใส่มัน

“ไม่มีคราวหลังอีกแล้วเว้ย ครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว”

……………………..

ลานกิจกรรม

คณะแพทยศาสตร์

“ตุบ ๆๆ” มาถึงก็รีบวิ่งมาที่ลานกิจกรรมทันที 

ซึ่งมีนักศึกษาอยู่จำนวนมาก

“ทำไมถึงมาสายคะ?” รุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งทักขึ้น หลังจากที่ทุกคนมองฉันเป็นตาเดียว

วันนี้วันอะไรเนี่ยมีแต่คนมองมาที่ฉันอยู่เรื่อย แถมตอนนี้ฉันกำลังจะโดนดุสินะ ที่มาสายน่ะ

“ข...ขอโทษค่ะ พอดีหลงไปตึกอื่นค่ะ” ฉันยอมรับไปตามตรง ก็พึ่งมาครั้งแรกนี่หน่า

“งั้นก็ไปเช็คชื่อกับพี่คนนั้นแล้วก็กลับมานั่งเลยค่ะ” 

“..........????” นั่นทำให้ฉันงง เพราะพี่เขาไม่ดุฉันสักนิดเลย

ฉันเดินไปตามที่พี่เขาบอก ก่อนจะเซ็นชื่อเพื่อลงทะเบียน และรับป้ายชื่อมาคล้องคอเอาไว้ และกลับมานั่งต่อแถว

“เอาล่ะค่ะตอนนี้น้องคนสุดท้ายของเราก็มาถึงแล้ว” นี่ฉันทำพวกเพื่อน ๆ พี่ ๆ สายสินะ

“น้องพึ่งเข้ามาวันแรก อาจจะหลงหรืองง ๆ กันหน่อยนะคะ” พี่เขาเริ่มอธิบาย

“แต่พี่ ๆ อยากให้น้อง ๆ ช่วยดูแลกันนะคะ”

“จะได้ทำความรู้จักมอเราเร็วขึ้น” พี่เขาดูใจดีมากกกกกกกกก

“เอาล่ะ เรามาเริ่มกันเลยดีกว่า” และก็มีพี่ ๆ คณะแพทย์มาเรียงอยู่ตรงหน้า

“สวัสดีค่ะ พี่ชื่อส้มนะคะ เป็นเฮดดูแลพวกเราปีนี้ค่ะ” พี่เขาพูดจบพี่คนต่อไปก็ก้าวออกมาเพื่อแนะนำตัวทีละคน

คณะนี้ที่ฉันเลือก เลือกไม่ผิดจริง ๆ พี่ ๆ ทุกคนดูใจดีและมีเหตุผลมาก ไม่เหมือนกับวิศวะเมื่อกี้นี้ คนบ้าตะโกนอยู่นั่น หวังว่าพี่ไฟนอลไม่เป็นแบบนั้นนะ ฉันไม่ชอบคนดุ

“ตอนนี้ก็พักก่อน 10 นาทีนะคะ” หลังจากที่รุ่นพี่แจ้งข่าวสารเสร็จ ก็มีพี่คนอื่นเดินแจกของว่างให้ปีหนึ่งทุกคน

ทุกคนต่างก็แยกย้ายไปเข้ากลุ่มของตัวเอง และพูดคุยทำความรู้จักกัน แต่ฉันที่พึ่งมาถึงคนสุดท้าย ไม่รู้จักใครเลยนี่สิ

“เธอ ๆ มานั่งกับเราสิ” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งเรียก พอฉันหันไปเธอก็ตบลงข้าง ๆ ตัว เพื่อให้ฉันไปนั่งตรงนั้น

“ขอบใจนะ” ฉันพูดจบก็นั่งลงพร้อมรอยยิ้มกว้าง ซึ่งเดิมในกลุ่มก็มีอยู่แล้วสองคน

“เธอพึ่งมาใหม่ อยู่กับพวกเราได้” ดูเป็นมิตรชะมัดเลย

“ฉันชื่อ ชาพิ้งค์นะ” เราเริ่มแนะนำตัวกัน

“ฉันชื่อริต้า นี่เพื่อนฉันชื่อ พิมพ์ดาว” ริต้าเป็นคนแนะนำ

“เรียกพิมพ์เฉย ๆ แหละ” พิมพ์ดาวพูดพรางตักขนมเข้าปาก

“ทำไมเธอถึงมาสายล่ะ หลงไปไหนมา” เป็นริต้าที่ถามขึ้นมา

“เมื่อเช้าน่ะ...” ฉันเริ่มเล่าให้เพื่อนใหม่ทั้งสองคนฟัง ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉันบ้าง

“ฮ่า ๆๆๆ” ทั้งสองคนต่างก็หัวเราะกันยกใหญ่

“ดีนะที่เธอไม่ได้ไปวิ่งรอบสนามจริง ๆ น่ะ” 

“ฉันยังกลัวไม่หายเลยเนี่ย” พูดแล้วก็ลืมไม่ลง

“แต่ดูพี่เขาก็ใจดีอยู่นะ พาแกมาส่งถึงคณะแหนะ” พิมพ์เป็นคนพูดขึ้นมา

“พี่คนที่ชื่อปริ้นซ์ฉันไม่แน่ใจหรอกว่าใจดีหรือเปล่า”

“ส่วนพี่โซลฉันคิดว่าใจดีนะ แต่ทำท่าแกล้งดุไปงั้น” ฉันพูดพรางตักขนมใส่ปากอย่างไม่ใส่ใจมากนัก

“ห้ะ!!” เพื่อนทั้งสองคนของฉันต่างก็ตะโกนออกมาด้วยความตกใจจนเพื่อนกลุ่มอื่นหันมามอง

“ฉู่ววว~~”

“เบาหน่อยสิ! ยัยริต้า” ฉันรีบเอามือไปปิดปากนางอย่างรวดเร็ว โจ่งแจ้งเกินไปแล้ว

“แกโดนพวกพี่ ๆ แก๊ง Black Dragon ว้ากมาเหรอ?” มันกระซิบฉันราวกับเป็นเรื่องใหญ่โต

“แก๊งอะไร ฉันไม่รู้จักหรอก” 

“ก็บอกไปแล้วว่าฉันพึ่งย้ายมาไทย” ฉันเจาะนมดื่มอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรกับเขา

“ก็พี่สองคนที่แกเอ่ยชื่อเมื่อกี้อะ พวกเขาอยู่แก๊ง Black Dragon!!!” พิมพ์ดาวพูดเสริมต่ออย่างตาโต

“แก๊งนี้อะเขาว่ากันว่า หล่อดั่งเทพมาจุติเลยนะเว้ย~” ทั้งสองคนเริ่มพรรณนาให้ฉันฟัง

“เขาว่าหล่อกันยกแก๊ง แถมโสดด้วยนะแก~~” พิมพ์ดาวบิดไปบิดมาเขินยกใหญ่

“อืมมม~”

“ก็หล่อจริงแหละ” หลังจากที่ฉันไปเจอพวกเขามาเมื่อเช้านี้ แต่ก็อย่างว่า จะหล่อสู้พี่ไฟนอลของฉันได้ยังไงกัน ไม่มีทาง

“แหม~ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลยนะแก” ริต้าเอ่ยแซว

“ทรงนี้ต่อให้พี่เขาสั่งไปวิ่งรอบสนามตอนเที่ยงจริง ๆ”

“ก็คงเต็มใจไปวิ่งอะแก” พิมพ์มองฉันและส่ายหัวเบา ๆ

“ไม่ใช่สักหน่อย”

“หมดเวลาพักแล้วค่ะน้อง ๆ” 

ในขณะที่เราสามคนกำลังคุยกันสนุกปาก เสียงรุ่นพี่เรียกรวมก็ดังขึ้นมาซะก่อน

หลังจากนั้น ก็เริ่มดำเนินกิจกรรมกันไปตามระบบระเบียบ ใช้เวลาเกือบ 2 ชั่วโมง

………………….

ลานกิจกรรม

เวลา 11:52 น.

และแล้วกิจกรรมสุดท้ายก็มาถึง นั่นคือการเฉลยพี่รหัส เพราะรุ่นพี่ให้จับไปเมื่อเช้า ทำกิจกรรมมาครึ่งวันแล้วก็เฉลยก่อนเที่ยงเลย

วันพรุ่งนี้ที่เปิดเรียนอย่างเป็นทางการ จะได้มีพี่รหัสไว้คอยดูแลรุ่นน้องเลย ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องมีคนหลงเหมือนฉันวันนี้อีก

“น้อง ๆ ทุกคนหลับตาได้เลยค่ะ”

“ห้ามแอบลืมตานะคะ~” ฉันหลับตาลงตามคำสั่งรุ่นพี่ และก็รอให้รุ่นพี่ที่เป็นพี่รหัสของฉันมายืนตรงหน้า

ตื่นเต้นจัง ฉันจะได้พี่รหัสหน้าตาแบบไหนกันนะ จะได้ผู้หญิงหรือผู้ชาย ลุ้นจนใจเต้นตุบ ๆ แล้วเนี่ย

ไม่กี่วินาที ก็มีเงาของใครบางคนมายืนตรงหน้าฉัน ตื่นเต้น ๆๆๆๆๆ

“ลืมตาได้ครับ~” พี่ที่ตรงหน้าเอ่ยบอกฉันเสียงนุ่ม เป็นผู้ชายเหรอ ฉันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมามองพี่รหัสของตัวเองตรงหน้า

“ยินดีต้อนรับเข้าสายรหัสครับ น้องชาพิ้งค์~” พี่รหัสดูใจดีมากอะ

“พี่ชื่อ เวกัส ครับ~”