EP.10 เธอคือน้ำค้าง (2)

เรากลับบ้านในตอนเช้า โดยที่มีสายโทรตามของพี่อดิสรอยู่ประมาณยี่สิบสาย... แล้วหนูก็มัวแต่ใช้เวลาอยู่กับพี่ขวดจนไม่ได้รับ

หนูจะกลายเป็นเด็กไม่ดีแล้วใช่มั้ยคะ หนูเลือกพี่ขวดมากกว่าสิ่งที่หนูต้องทำ

ทันทีที่กลับมาในบ้านหลังใหญ่ พี่อดิสรยืนอยู่หน้าประตูโดยที่พี่ขวดมาส่งหนูแค่สองคน เขามองหนูสลับกับพี่ขวดแล้วพ่นลมหายใจหนักอย่างเหนื่อยล้า

“ผมบอกท่านณรงค์ว่าคุณหนูไปนอนบ้านเพื่อน และให้ขวดมาส่งที่นี่” หนูยืนก้มหน้างุด ทั้งๆ ที่หนูรู้จากสายตาของพี่อดิสรว่าเขาพอจะรู้ว่าหนูกับพี่ขวดหนีไปด้วยกันทำไม แต่ก็คงไม่อยากให้หนูโดนคุณลุงดุ “ถ้าครั้งหน้าหนีไปด้วยกันแบบนี้อีก ผมคงจะต้องบอกความจริง”

“หนูขอโทษค่ะ” หนูพูดเสียงอ่อน ในขณะที่พี่ขวดยังนิ่ง

“เราต้องคุยกัน ไอ้ขวด” พี่อดิสรพูดเสียงเรียบ และกดรีโมทเปิดประตูรั้วให้หนูเข้าไปในบ้านก่อน

หนูหันกลับไปมองพี่ขวดอย่างเป็นห่วง หากแต่เขาส่งสายตาให้หนูทำตามที่พี่อดิสรบอก หนูเลยเดินก้มหน้าเข้าไปในบ้าน พอเหลียวหลังไปมอง ก็เห็นว่าพี่อดิสรก้าวออกไปนอกรั้วประตู และกดปิดรั้วอย่างมิดชิด

... หวังว่าพี่ขวดจะไม่โดนลงโทษอะไรนะ

[พาร์ท : ตะขวด]

“ไปไหนกันมา”

ทันทีที่ปิดประตูรั้วและร่างของน้องมนต์ลับสายตา พี่อดิโพล่งขึ้นมาพร้อมกับเคาะมวนบุหรี่จากซองออกมาจุดไฟแช็คสูบอย่างตึงเครียด

กูจ้องไปทางบุหรี่ แล้วตอบตรงๆ

“แค่ต้องการเวลาคุยกันส่วนตัวครับ”

พลั่ก!

พี่อดิถอดถุงมือแล้วตบหน้ากูสุดมือ หน้ากูหันไปด้านข้างแบบไม่ทันตั้งตัว พี่อดิพ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นวง

“แล้วไงต่อ”

“ผมใช้เวลาอยู่ด้วยกันจนเช้า... โดยไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้น” พี่อดิใส่ถุงมือกลับไปเหมือนเดิม กูลูบแก้มพร้อมกับบิดกราม มันปวดแสบหน่อยๆ “ถามผมไปให้ได้อะไร ถึงจะตบผมกี่รอบผมก็จะทำเหมือนเดิม”

“แกรู้ตัวรึเปล่า” เขาพูดเสียงหนัก “แกไม่เหมาะสมกับคุณหนูเลย”

“...”

“คุณมนต์เป็นคนที่ตัวแกเอื้อมไม่ถึงด้วยซ้ำ ท่านณรงค์เป็นคนที่ไว้ใจคนง่าย แค่ถูกชะตาก็ให้ก้าวเข้ามาทำงานน่าเสี่ยงแล้ว ผลที่ตามมาแบบแย่ๆ ก็มีให้เห็นหลายครั้ง แต่ท่านไม่เคยเข็ดขยาดกับมัน”

“...”

“คุณหนูยังเด็กเกินกว่าจะรู้จักเรื่องที่แกรู้มาตลอด ทั้งเรื่องเซ็กซ์ เรื่องกักขฬะพวกนั้น” กูนิ่งไปหน่อย เพราะสิ่งที่พี่อดิพูด คือเรื่องที่กูทำมันลงไปครึ่งนึงกับน้อง “ถ้าคุณมนต์แปดเปื้อนไปเพราะแก แล้วสุดท้ายคุณมนต์ต้องเสียใจเพราะแก แกจะรับผิดชอบไหวเหรอ”

กูมั่นใจว่ากูจะไม่ทำแบบนั้นแน่

กูได้แต่ตอบแม่งในใจ แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงพูดมันออกมาต่อหน้าไม่ได้

หลังจากพ้นอาทิตย์นั้นไป กูก็ได้กลับมาทำงานที่เล้าจน์

เจอเสี่ยเป้อีกที ส่วนซ้ออยู่ต่างประเทศคงจะกลับเดือนหน้า และยิ่งเมียใหญ่ไม่อยู่ข้างกาย เสี่ยก็ยิ่งทำตัวเสเพลมาเที่ยวที่นี่ประจำ

ส่วนความสัมพันธ์ของกูกับน้องมนต์ ก็ไม่ค่อยได้เจอกันเพราะกูไม่ค่อยได้ไปเรียน หลังจากงานรับน้องก็ขาดเรียนลากยาว อ้างกับท่านณรงค์ว่าติดงานที่ทำอยู่ประจำ แม้ว่าท่านจะขอว่าให้เลิกทำทุกอย่างแล้วมาดูแลน้องอย่างเดียว แต่กูก็ต้องยอมรับตัวเอง ว่าชีวิตคนกลางคืนมันเหมาะกับกูมากกว่า จนต้องทำมันควบคู่ไปด้วยเพราะติดพันกับบุคคลที่มีอิทธิพลในแง่นั้นหลายคน

ทั้งพี่ทองที่ทำเว็บพนันกับบ่อนพนันผิดกฎหมายที่แนะนำกูให้รู้จักกับเสี่ยเป้ ที่เป็นลูกเขยลูกสาวของท่านณรงค์ที่ไว้ใจกูมาดูผัวตัวเอง จนท่านวางใจในตัวกูให้ทำงานใกล้ชิดกับผู้หญิงที่ชอบจนได้เป็นแฟน ทั้งเสี่ยเป้ที่ไว้ใจแค่กูให้จัดหาใครๆ มาไว้ข้างกาย ไว้ใจให้ทำเรื่องที่ส่วนตัว ทั้งพี่กิ๊ก

สุดท้ายแล้วกูมันก็แค่ฟลุ้คได้เข้ามาในชีวิตเธอเพราะคนอื่น พี่ทองก็ชอบน้อง ทักมาถามถึงน้องบ่อยๆ แต่อย่างมันคงไม่ได้เข้ามาคลุกวงในกับชีวิตของมนต์หรอกว่ะ

ก็เหมือนกูไง

กูมันก็แค่คนกลางคืนที่ไม่เหมาะกับน้อง

“วันนี้ดีจริงๆ เด็กใหม่ทำงานดี” เสี่ยเป้ชมเด็กในผับที่บริการให้อย่างถึงใจ ยังมีผู้หญิงที่เป็นเด็กที่กูจัดหาให้โดยที่ไม่ใส่ใจจะทำความรู้จัก (เพราะมีแฟนแล้ว แต่ก็เหมือนดึงหน้ากันอยู่) คอยฉอเลาะอยู่ใกล้ตัว เสี่ยเป้หอมแก้มเธอฟอดใหญ่ กูที่เห็นภาพนั้นจนชินชานั่งมองเหมือนเป็นเรื่องทั่วไป

ต้องโทษตัวเองที่ไม่มีสิทธิ์จนแม้แต่จะบอกว่าให้เลิกทำเพื่อซ้อ แค่พูดให้หยุดทำยังพูดออกมาไม่ได้ สุดท้ายก็ได้แค่หักหลังซ้ออีกทีแล้วทำตามใจเสี่ยไปเรื่อยๆ

“เสี่ยชอบก็ดีแล้วครับ”

“พูดเหมือนเบื่อเลยนะ ไอ้ขวด” เสี่ยเอื้อมมือมายกแก้วเกล้าให้กูชนกลับด้วย “จัดหาผู้หญิงให้กูบ่อยๆ ไม่ค่อยได้รีแลกซ์ล่ะสิ”

“คงงั้นครับ”

“อืม เห็นว่าไปทำงานให้หลานสาวคุณพ่อณรงค์นี่ ใช่มั้ยวะ” เสี่ยพูดว่าคุณพ่อณรงค์ออกมาแบบไม่กระดากปาก “เด็กคนนั้นเห็นว่าคุณพ่อเพิ่งรับมาเพราะน้องชายป่วยหนัก ส่งไปรักษาที่ต่างประเทศ”

“ใช่ครับเสี่ย” พอได้ยินเสี่ยเป้ที่ฉกพรหมจรรย์สาวมาเป็นร้อยพูดถึงน้องมนต์ กูก็เริ่มใจหวั่นๆ “ทำไมเหรอครับ”

“กูโดนคุณพ่อเรียกเข้าบ้านใหญ่พรุ่งนี้ ว่าจะไปคุยด้วย”

“...”

“เห็นไอ้ทองบอกน่ารักมาก จริงมั้ยวะไอ้ขวด”

กูขับรถให้เสี่ย ระหว่างที่เสี่ยเมาหนักไม่ไหว เขาพาผู้หญิงมาดูแลด้วย เอนตัวซบกันอยู่ข้างหลังอย่างอ้อยอิ่ง ระหว่างที่กูขับฝ่าฝน น้ำท่วมถนนไปที่คฤหาสถ์ของเสี่ย รังรักที่มักจะมาหญิงมาคั่วที่นั่น ที่ที่เป็นห้องหอของเสี่ยกับซ้อสมัยแต่งงานใหม่ๆ

ใครๆ ก็รู้ว่าสมัยนั้นเสี่ยคลั่งรักซ้อเพราะความสวยกับความมั่นใจ กูที่ไม่ได้อยู่ในช่วงเวลานั้นได้แต่นึกภาพไม่ค่อยออก แต่เฮียเส็งบอกว่าสมัยนั้นเสี่ยเป้ยอมลดความเจ้าชู้เพื่อซ้อ แต่สุดท้ายแม้แต่สาวมั่นอย่างซ้อก็เอาเสี่ยไม่อยู่

ความเจ้าชู้มักมากของเสี่ยทำเอาซ้อต้องหนีไปพักใจที่ต่างประเทศ กำชับเสี่ยก่อนไปว่าถ้ากลับมาต้องเคลียร์ใจให้หมด ถ้ายังหลงเหลืออยู่ อาจจะต้องมาตกลงชีวิตคู่กันใหม่

โดยไว้ใจให้กูที่เป็นน้องรักเฮียเส็งจัดการดูแลเสี่ย

ก็อย่างว่า กูก็ดูแลได้แค่นี้แหละว่ะ

“ส่งกูเสร็จแล้วก็นอนบ้านกูได้เลย แต่ไม่ต้องเข้ามาเคาะห้องกูจนกว่าจะเช้า” เสี่ยเป้สั่ง กูพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ “พรุ่งนี้เตรียมตัวขับรถไปส่งกูที่บ้านคุณพ่อณรงค์”

ใจกูกระตุกนิดหน่อย

“ครับเสี่ย”

ถ้าเกิดเสี่ยถูกใจน้องมนต์ กูคงไม่รู้แน่ ว่าต้องทำไงต่อไป

[จบพาร์ท : ตะขวด]