EP.11 Do you feel like me (3)

“... พูดแบบนี้แค่กับหนูเหรอคะ” หนูถามออกไปเพราะเขินมากๆ จนไม่รู้จะพูดอะไร พี่ขวดได้แต่ฉีกยิ้ม

“ผมมีหนูคนแรก ผมคงไม่ได้พูดกับใครหรอก” เขาพูดแล้วไล้เลียไปตามเนื้อขาที่อ่อนนุ่ม หนูรู้สึกหวิวๆ ที่ตรงระหว่างขาเพราะพี่ขวดเริ่มลึกซึ้งมากขึ้น จนมารู้สึกตัวอีกทีเขาก็ขยับตัวขึ้นมาอยู่ด้านบน และผลักหนูลงไปนอนตอนที่เรียวขายังพาดอยู่ที่คอของเขา

“ดะ เดี๋ยวสิคะ” หนูร้องออกมาเสียงอ่อน แต่พี่ขวดไม่ฟังเลยจริงๆ เขาลูบมือลงไปใต้บั้นท้าย ข้างในหนูนั้นไม่มีอะไรอยู่เลยมันช่างร้อนผ่าว จนเขาดันสะโพกหนูขึ้นมาอย่างน่าอาย ส่วนตรงนั้นหนูจ่ออยู่ตรงหน้าเขานี่เอง

หัวใจหนูเต้นแรงเพราะตอนนี้สะโพกถูกยกสูงมากๆ จนลอยหวือ แล้วก็ขัดขืนไม่ได้ด้วย

“บอกว่ารักผมสิครับ”

“...”

“แล้วผมจะหยุด”

ขะ ขี้โกงนี่คะ ให้ทำแบบนั้นอ่ะ

“ถะ... ถึงหนูพูดพี่คงไม่หยุดค่ะ” แต่หนูรู้นะ หนูรู้ได้จากแววตาที่ดูกระหายอยู่ตลอดเวลาของเขา คิดว่าสองรอบที่ผ่านมาคงไม่พอสำหรับพี่ขวดแน่ๆ เลย แบบนี้หนูคงไม่น่าจะรอดพ้นเงื้อมมือของเขาแล้วล่ะ

“ฉลาดมากครับ” เขาชม แต่ไม่ได้ทำให้หนูรู้สึกโล่งใจขึ้นเลย กลับกันพี่ขวดเริ่มใช้นิ้วละเลงส่วนนั้นของหนูอย่างสนุกมือ

“อ๊ะ พี่ขวด อื้อออ” มันเสียดเสียวจนแทบขาดใจ ไม่ทันได้พักก็โดนรังแกอีกแล้ว หัวใจหนูทำงานหนักมากๆ เลย

“ผมชอบหนูเกินกว่าจะจบที่รอบสอง” เขาพูดตอนที่เริ่มสอดปลายนิ้วเข้ามา แล้วรูดเข้ารูดออกเหมือนเริ่มคล่องมือขึ้น หนูสั่นไหวไปหมด ตรงนั้นทั้งฉ่ำทั้งเปียก มันทำให้พี่ขวดต้องก้มลงไปลิ้มรสชาติ

“อ๊า! อย่านะคะ มัน...” หนูเอามือมาดันศีรษะของเขาเอาไว้ มันดูน่าอายมากๆ เมื่อสะโพกถูกยกสูงแล้วโดนลิ้มลองตรงนั้นต่อหน้าต่อตาตัวเอง พี่ขวดใช้ปลายลิ้นสอดเข้าไปข้างใน หนูแทบกรี๊ดออกมา

“อืม หวานครับ” เขาเร่งเร้าคำพูดน่าอายออกมาแล้วใช้นิ้วช่วยไปด้วย ทั้งดูดเลีย ลิ้มลอง และใช้ปลายนิ้วไปแทบพร้อมๆ กัน มันแทบจะทำให้หนูปลดปล่อยออกมาได้ในนาทีนั้น

แต่... แต่ต้องกลั้นไว้ เพราะถ้าเสร็จ ก็จะเข้าปากพี่ขวด

มันสกปรกนะคะ ไม่เอานะคะ

“อื้อ!” หากแต่ยิ่งกลั้นพี่ขวดกลับยิ่งดูสนุกที่ได้แกล้งหนูมากขึ้น เขาตวัดเรียวลิ้นลากขึ้นบนล่าง กดจูบที่สิ่งเล็กๆ ที่แสนจะเร้าอารมณ์ตรงกลางกาย หนูสะดุ้งเฮือก กระตุกรัดปล่อยน้ำใสๆ เข้าปากของพี่ขวด

มันสั่นไหวไปหมด หัวใจเต้นแรงมากๆ หนูแทบหายใจไม่ทันเมื่อพี่ขวดสไลด์ตัวขึ้นมาแนบอกแกร่งกับหน้าอกเล็กๆ ของหนู เสียดสีจนยอดอกนูนชูชันขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

พี่ขวดไล้ปลายลิ้นลงมาตามลำคอตอนที่สอดมือเข้ามาใต้บ่าเล็กของหนู ดันให้แอ่นหน้าอกเข้าอุ้งปากของเขา พร้อมกับดูดเลียอย่างออกรส

หนูกระตุกเพราะพี่ขวดร้อนแรงเกินไป หัวใจสั่นไหวตอนที่ถูกดูดเนินเนื้อหน้าอกไปด้วยพร้อมกับใช้ปลายนิ้วแกร่งละเลงไปที่ปุ่มเล็กตรงกลางกาย หนูเผลอขยับขาออกกว้างเพื่อให้เขาได้สัมผัสมันได้มากขึ้น พร้อมกับหอบหายใจโกยอากาศเข้าปอดเพราะเขาไม่ปล่อยพักให้หนูได้หายเหนื่อย

พี่ขวดจูบที่แก้มของหนูหนักๆ ตอนที่แก้มของหนูเจือไปด้วยสีแดงซ่านจากความสะท้านอาย เขาพลิกตัวหนูให้หันข้าง พร้อมกับจูบไล่ไปที่ข้างคอ จับเรียวขาบางหนูยกขึ้นเพื่อเอื้อมมือไปเล่นกับตรงนั้นของหนูจนกว่ามันจะเสร็จอีกครั้ง

ในความรู้สึกสุดท้ายนั้น หนูหอบหายใจตอนที่เขาปลดผ้าเช็ดตัวที่เอวที่กำลังร่นลงออก แล้วใช้แก่นเนื้อที่แข็งตัวขึ้นถูไล้ไปตามกลีบดอกไม้ของหนู

ก่อนที่เขาจะสอดเข้าไป หนูคว้าฝ่ามือหนาของพี่ขวดข้างที่พาดแขนให้หนูใช้ศีรษะทับอยู่ แล้วประสานมือเข้ากับเขาอย่างแนบแน่น

“อื๊อ!!” หนูกรีดร้องออกมาเมื่อเขาดันเข้าไปจนสุด หลับตาปี๋เมื่อรู้สึกได้ว่าครั้งนี้สัมผัสได้แตกต่างออกไป มันทั้งเสียวซ่าน ไร้ความเจ็บเหมือนครั้งแรก แล้วก็รู้สึกแน่น...

“อื้อ อะ อา”

หนูครางออกมาพร้อมกับบีบฝ่ามือหนาของร่างสูงไว้แน่นราวกับต้องการเป็นที่ยึดเมื่อเขากระแทกเอวสอบเข้าออกจนสุด เขาสลับรูดแก่นกายแทรกเข้าออกเป็นจังหวะ หนูแทบสำลักออกมาเมื่อเขาใช้มือข้างที่ว่างเล่นตรงจุดอ่อนตรงกลาง แล้วสอดใส่ไปด้วย ในขณะที่จับหนูยกขาขึ้นข้างหนึ่ง

หนูหลับตาแน่นเมื่อเขากระตุกไปด้วยในขณะที่ทะลักทะล้นแก่นเนื้อเข้าออกอย่างรัวเร็ว หนูถูกยกขาจนรู้สึกปวดเมื่อย ตอนนั้นจึงพยายามร้องบอกเขา

“พี่ขวด... อื้อ” หากแต่ถูกเขาจูบปิดปากไว้ตอนที่ถูกยกสะโพกขึ้นพลิกให้หนูหันหลังให้ แก่นกายที่ใหญ่คับแน่นของพี่ขวดหลุดออกไป เขาตบบั้นท้ายหนูเบาๆ หนึ่งทีตอนที่สอดใส่เข้าไปจนสุดอีกครั้ง

ขะ... เขาทำให้หนูเจ็บนิดๆ

พี่ขวดคว้าสะโพกบางๆ ของหนูไว้แล้วกระแทกกายเข้าออกอยู่หลายครั้ง สักพักแต่เป็นเวลาที่ทำให้หนูแทบขาดอากาศหายใจ เขาก็ปลดปล่อยออกมาเลอะบั้นท้ายของหนู

ตุบ

หนุล้มตัวลงไปนอนคว่ำหน้ากับเตียง ใบหน้าแดงก่ำ ร้อนไปทั้งตัวตอนที่เหงื่อไหลไปตามกรอบหน้าเล็กๆ

จากสายตาที่พร่าเลือนของหนู หนูเห็นว่าพี่ขวดลูบท่อนเนื้อใหญ่โตของตัวเองให้แน่ใจว่าปล่อยออกมาจนหมด ก่อนที่จะพ่นลมหายใจออกมา เขาทิ้งตัวลงนอนคว่ำหน้าใกล้ๆ หนู และเพราะตัวเขาใหญ่ เตียงถึงยวบลงไป

เราสบตากันในความเงียบและร่างกายที่เปลือยเปล่า

พี่ขวดฉีกยิ้ม

“ผมดุมั้ยครับ?”

เขาถามคำถามกำกวมที่หนูไม่เข้าใจ แล้วตอนนั้นภาพก็วูบดับลงไป

หนูป่วยเลยค่ะ

“ผมขอโทษจริงๆ”

พี่ขวดขอโทษขอโพยหนูหลังจากที่เข้ามานั่งในรถเพราะวันนี้มีเรียน ความจริงคุณลุงจะไม่ให้ไปแล้ว แต่หนูก็ไม่อยากขาดเรียนแล้วก็นอนอยู่ห้องให้น่าสงสัยว่าไปทำอะไรมาถึงเป็นไข้แบบนี้

หลังจากที่หนูสลบไปเพราะเขา พี่ขวดแต่งตัวให้หนูแล้วรอจนหนูตื่น ตอนนั้นรู้สึกปวดหัวนิดๆ ตอนที่ตัดสินใจบอกพี่ขวดเขาก็จะพาหนูไปโรงพยาบาลเหมือนกัน แต่หนูก็ได้แต่บอกว่าไม่เป็นไร เพราะถ้าไปโรงพยาบาลคุณลุงคงจะร้อนใจมาก

ตอนเช้าตื่นมามีอาการไข้ขึ้น แล้วก็ไอนิดๆ พอคุณลุงถามหนูก็ได้แต่อ้างว่าหนูโดนฝนลงศีรษะตอนที่ออกมาซื้อของนอกร้านหนังสือกับเพื่อน แล้วก็เรียกพี่ขวดมารับ ตอนกลางคืนถึงค่อยมีอาการ แล้วคุณลุงก็ไม่สงสัยอะไร

ตั้งแต่คบกับพี่ขวด... หนูโกหกคุณลุงไปกี่ครั้งแล้วล่ะเนี่ย

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ... ยังไงหนูก็ไม่ได้ห้ามด้วย” ท้ายประโยคหนูหลุบตาลงมองมือตัวเอง จะให้แสดงสีหน้าแบบไหนดีล่ะคะ

กะ... ก็เขาทำลงไปแล้วนี่นา

“ถึงห้ามก็คงไม่ได้หรอกครับ” เขาฉีกยิ้มตอนที่ใช้มือหนึ่งปรับกระจกหน้ารถให้ส่องให้เห็นใบหน้าของหนูที่แดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด

“...”

“หนูก็รู้ว่าพี่ก็คุมไม่ไหว”

“... แต่ยังไงก็บอกคุณลุงไม่ได้นะคะ” หนูพูดเสียงเบา พี่ขวดมองหนูผ่านกระจกมองหลัง เขาคงรู้ว่าหนูกังวลมากแค่ไหน เพราะคุณลุงก็ไม่ใช่คนที่หนูอยู่ด้วยมาตั้งแต่เกิดด้วย

“ผมรู้” เสียงเขาค่อยลง “แต่เราจะไม่เลิกกันใช่มั้ยครับ?”

หนูนิ่งไป ทำไมเขาถึงพูดแบบนั้นล่ะ

“แน่นอนสิคะ” หนูให้คำสัญญา แล้วพี่ขวดก็ดูจะอารมณ์ดีขึ้นมาทันที

“ผมรักน้องว่ะ”

หนูแอบคลี่ยิ้มให้กับประโยคบอกรักที่แสนเรียบง่ายและเถรตรงนั้น แล้วตอบกลับไปอย่างซื่อตรงกับหัวใจตัวเองที่สุดเหมือนกัน

“หนูก็รักพี่นะคะ”

[พาร์ท : ตะขวด]

กูไปเรียนด้วยอารมณ์ที่ดีจัดๆ

แม้จะไม่ค่อยได้เข้าเรียนจนไม่รู้เวลาเข้าคลาสจนเกือบเข้าสายก็ตามเหอะ แต่พอได้เข้าไปก็ปรากฏว่า เลือดชั่วที่กูได้มาจากพ่อนี่แม่งคงเยอะ เพราะไม่รู้เหี้ยไรสักอย่างเลย

กูดีดปากกาเล่นไปวันๆ ตอนที่นั่งอยู่หลังสุด พยายามตั้งใจฟังแต่ก็โคตรง่วงจนไม่รู้จะทำไง เลยฟุบหน้าหลับลงกลางโต๊ะ

หลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ รู้แค่ว่าตอนตื่น มีคนมาสะกิดแขนเบาๆ

เงยหน้าขึ้นไปมอง ก็เห็นว่าเป็นพี่เนย คนดีคนเดิมที่เจอล่าสุดวันงานเลี้ยงรับน้อง เพราะหลังจากวันนั้นกูก็ไม่ค่อยมาเรียนอีกเลย

“ขวดหลับยาวจนพี่เข้าคลาสมายังไม่ตื่นเลยนะ” เธอคลี่ยิ้มหวาน ปลายผมตกมาชนหน้าตอนจังหวะกูเงยหน้าขึ้นมาจนกูต้องสั่นหน้า เธอเลยวางของลงบนโต๊ะที่แทบจะวางอะไรไม่ได้นั่น “นี่ที่ประจำพี่ด้วยนะคะ”

“เอ้า ขอโทษครับ” กูรีบเด้งตัวลุกขึ้นมา แต่รีบไปหน่อยหัวเลยชนหน้าผากเธอเสียงดัง ทั้งกูทั้งเธอกุมหัวกันป้อยๆ

“... โอ้ย” เสียงครางอ่อยๆ ของพี่เนยทำให้กูได้สติ พอลืมตามาดูก็เห็นว่าร่างบางกำลังน้ำตาเล็ด ที่หน้าผากแดงจัด “จะ เจ็บจัง”

“พี่เนย ผมขอโทษ” กูรีบกุลีกุจอเอียงคอไปดูแผลที่หน้าผากเธอเพราะตัวสูงกว่า ทำท่าจะจับอย่างลืมตัว แต่พอเธอลืมตาขึ้นมามอง กูก็ผละมือออกเหมือนต้องของร้อน

“พี่ไม่เป็นไร” เธอพูดตอนที่น้ำตาคลอเบ้า สงสัยจะเจ็บจัด “ไปเรียนคลาสต่อไปเถอะขวด”

“ผมว่ายังไงก็ทำแผลก่อนเหอะ คลาสนี้ค่อยมาเรียนทีหลัง” เพราะไม่ชอบทำให้ผู้หญิงเจ็บ กูเลยคว้าข้อมือเธอไว้แล้วจูงให้เดินไปด้วยกันท่ามกลางสายตาของคนอื่นๆ

มาถึงห้องพยาบาล เพราะไม่มีใครอยู่กูเลยต้องมานั่งทำแผลให้พี่เนยเอง แล้วตัวเธอก็โคตรเล็ก

“... ขอบคุณค่ะ” พี่เนยพูดตอนที่กูติดพลาสเตอร์บนหน้าผากที่นูนของเธอ พอสบตาด้วยเธอก็ยิ้ม “ทำแผลเก่งเพราะมีเรื่องบ่อยล่ะสิ”

“ก็ประมาณนั้นครับ” กูไม่ได้สนใจอะไรมาก แต่ผละมือออกไปทิ้งเศษซองห่อพลาสเตอร์ลงถังขยะข้างๆ

“ขวด” พี่เนยเรียกชื่อกูอีก กูเลยหันไปมอง “เป็นแฟนกับน้องสวดมนต์จริงๆ ใช่มั้ยจ้ะ?”

พอได้ยินคำถามที่ว่า กูก็นิ่งไป เพราะเผลอนึกไปถึงเรื่องที่เราแม่ง...

“ครับ” แต่ก็รีบตอบไป พร้อมกับลูบหัวตัวเอง “เอาจริงวันที่มีงานเลี้ยงผมยังไม่ได้คบแค่จีบๆ เขาอยู่”

“...”

“แต่ตั้งแต่วันนั้นก็จีบติดครับพี่”

“ดีเนอะ” พี่เนยยิ้มอีก กูไม่กล้าสบตาเธอเพราะเขินจัด พอพูดถึงน้องมนต์ทีไรใจแม่งเต้น นึกถึงหน้าอกเล็กๆ กับอะไรๆ สีชมพูขึ้นมาซะเฉยๆ

“แล้วพี่จะทำไงระหว่างที่รอคลาสนั้นจบอ่ะ หรือมีเรียนต่อ” พอเห็นว่าพี่เนยไม่ได้พูดไรมากกว่านั้น กูก็เลยหาเรื่องคุยกลบเกลื่อนความอาย ไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่ากูคิดทะลึ่งไรถึงแฟนตัวเองในหัวสมองอยู่

“จริงๆ ก็มีเรียนต่อนะ ทำไมเหรอ?” เธอเอียงคอถาม “จะนั่งอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนเหรอ”

“ตอนนี้ผมยังไม่มีเรียน เพราะนอนเพลิน น่าจะได้อยู่” และคำตอบของกูก็ทำเอาพี่เค้านิ่ง

“ขวดใจดีกับทุกคนเลย พี่สังเกตนะ” พี่เนยพูดขึ้นมา ในตอนนั้นกูหันไปมองเธอ “ขวดเป็นคนดีขัดกับลุคมากๆ เลยรู้ตัวรึเปล่า”

“เมื่อก่อนไม่ใช่แบบนี้นะพี่ ผมเคยเป็นคนเหี้ย แบบเหี้ยมากๆ ทำพ่อแม่ผิดหวังสารพัด” แล้วกูก็เลยตัดสินใจเล่าเรื่องอดีตตัวเองแบบเพลินๆ “แต่มันมีผู้หญิงคนนึง เข้ามาทำให้ผมรู้สึกมองชีวิตเปลี่ยนไป”

“...”

“ผมไม่บอกว่าเป็นใคร แต่เท่าที่รู้ ผมกลับใจเพราะเค้า” พอนึกถึงภาพตอนที่เราเจอกันครั้งแรกแววตาของกูก็วิบวับ คนอื่นคงไม่เข้าใจความรู้สึก แต่กูคิดว่ากูจำตอนนั้นได้ดี วันที่กูติดคุก และวันที่กูได้เจอเขาเป็นครั้งที่สอง

น้องคือทุกอย่างของกูจริงๆ

“ถ้ากูชอบ กูต้องทำยังไงบ้าง?”

กูชะงักไปเมื่ออยู่ดีๆ ก็นึกถึงประโยคนั้นของเสี่ย รู้สึกได้ทันทีว่าเวลามันก็เหลือไม่มากเหมือนกัน วันที่ซ้อจะกลับมาก็คือเดือนหน้า ถ้าเสี่ยขอซ้อ แน่นอนว่าซ้อที่ตามใจผัวแทบทุกอย่างก็คงห้ามไรไม่ได้ แม้ว่าจะเป็นหลานตัวเอง

แค่นึกถึงชะตากรรมของน้องมนต์หลังจากนี้ การที่รีบรวบหัวรวบหางเธอให้มาเป็นของกูอาจจะเป็นเรื่องที่ตลกร้ายเรื่องนึง

สุดท้ายกูก็อาจจะเป็นได้แค่ผัวเก่าของน้อง

กูไม่รู้ว่าทำไม น้ำตากูไหลลงมาข้างนึง กูแค่คิดว่ากูจะช่วยอะไรเธอได้บ้าง ถ้ากูบอกลุงเธอไปอะไรจะเกิดขึ้นวะ กูไม่รู้จักลุงเธอมากพอ รู้แค่ว่าเป็นนายกจังหวัดที่ภาษีดี และตามใจลูกสาวมากจนเกินตัว

ระหว่างที่คิด กูลืมไปว่าอยู่กับพี่เนยในห้องพยาบาลสองต่อสอง มารู้สึกตัวอีกทีหน้ากูก็แนบไปกับหน้าอกของพี่เนย

พี่เนยกอดกู