EP.10 เธอคือน้ำค้าง (3) จบตอน

หนูนอนกดโทรศัพท์ หลังจากโทรหาพี่ขวดแล้วก็ติดต่อไม่ค่อยได้ตั้งแต่วันนั้น

ไม่กล้าไปถามพี่อดิสรด้วยค่ะ เพราะพี่อดิสรกุมความลับของหนูกับพี่ขวดครั้งนี้เอาไว้ หลายวันที่ผ่านมาไม่มีอะไรถึงหูคุณลุง แปลว่าพี่อดิสรไม่ได้พูดอะไรออกไปจริงๆ ตามที่เคยบอกไว้วันนั้น แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาได้พูดอะไรกับพี่ขวดไปบ้างรึเปล่า

หนูถอนหายใจหนัก ก่อนที่จะพลิกตัวมานอนคว่ำหน้าลงกับหมอนในขณะที่กำโทรศัพท์ไว้แน่น รอใครบางคนโทรกลับมา

อยากรู้จังนะ ว่าพี่อดิสรพูดอะไรไป พี่ขวดถึงได้หายหน้าหายตาไปเลยแบบนี้ พอได้คุยกัน ก็ได้แค่คุยในแชทนิดหน่อย แถมเขาก็ถามคำตอบคำ

หนูร้อนใจมากๆ รู้สึกเหนื่อยที่โทรไปแล้วเขาไม่รับจนน้ำตาซึมหลายครั้ง ก็แบบว่า... หนูเคยได้ใกล้ชิดกับเขามากๆ ครั้งหนึ่ง พอเป็นแบบนั้นก็รู้สึกเสพติดจนอยากใกล้ชิดกับเขาตลอดไป

หนูขยี้หน้าไปกับหมอนใบนุ่มอย่างแสนคิดถึง

ถ้าเกิดว่าได้เจอกันอีกครั้ง เขาจะมองหน้าหนูมั้ยนะ จะกล้าคุยกับหนูอีกครั้งมั้ยนะ

... ไม่รู้ความคิดของพี่ขวดเลยจริงๆ ค่ะ

ตอนเช้าหนูตื่นมาก็ตอนเที่ยงแล้ว งัวเงียเข้าไปอาบน้ำ ในขณะที่จะมัดผมรวบเป็นหางม้าสูงอย่างไม่เรียบร้อยนัก

หนูไม่รู้ว่าวันนี้คุณลุงจะมีแขกมา พอเดินกำกระโปรงในชุดเดรสสีฟ้าลงบันไดไปข้างล่าง ก็ได้ยินเสียงเหมือนคุณลุงคุยกับใครสักคนที่เป็นผู้ชาย หนูได้ยินแบบอู้อี้ แต่ก็แอบคิดว่าเป็นพี่ขวดรึเปล่านะ ก็เลยลงไปแอบมองที่มุมเสา

เห็นว่าเป็นพี่ขวดจริงๆ ด้วย แต่เขาไม่ได้คุยกับคุณลุง หนูมองภาพพี่ขวดที่ใส่ชุดธรรมดาด้วยแววตาสดใส รู้สึกคิดถึงจนแทบจะล้นออกมา แต่พอเหลียวไปมองอีกทาง ก็เห็นว่าเป็นผู้ชายท่าทางมีอายุมากกว่าพี่ขวดอีกคนหนึ่ง ท่าทางดูจะเป็นคนมีฐานะและสำอางมากๆ เขากำลังนั่งคุยกับคุณลุงด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

ใครกันนะ?

แต่ดูเหมือนว่าคนที่สังเกตเห็นหนูที่แอบอยู่ริมเสาจะเป็นคนๆ นั้น เขาฉีกยิ้มพร้อมกับพยักหน้าให้หนู หนูสะดุ้งเฮือก ในขณะที่ทุกคนจะมองตามสายตาเขามายังหนู ทั้งคุณลุงทั้งพี่ขวดด้วย

หนูหน้าแดงซ่านตอนที่ขยับตัวออกมา แล้วยกมือสวัสดีเขาอย่างเก้ๆ กังๆ

“สะ สวัสดีค่ะ”

“ดีค่ะ” เขาพูดค่ะกับหนู ในขณะที่คุณลุงจะพยักหน้าให้หนูมานั่งที่โซฟาที่ว่างอยู่ข้างๆ คุณลุง หนูเม้มปากในขณะที่มานั่งข้างๆ คุณลุงแล้วกุมมือตัวเองอย่างระมัดระวัง

“คงเพิ่งได้เจอกันครั้งแรก เพราะตั้งแต่วันนั้นเธอก็ไม่เข้ามาที่นี่อีกเลย” คุณลุงพูดกับคนตรงหน้าตอนที่กำชับไหล่หนู “นี่หลานฉัน ลูกของณเรศ น้องชายของฉัน ชื่อสวดมนต์”

“คุณพ่อก็พูดแรงไปครับ” เขาหัวเราะราวกับไม่ใส่ใจ ในขณะที่จะหันมายิ้มให้หนูที่ย่นคอหนี “ชื่อมนต์เหรอคะ น่ารักจัง เสี่ยชื่อเป้นะคะ เรียกน้าเป้คงจะถนัดกว่า”

“คุณลุงคะ” หนูกระซิบกระซาบกับคุณลุงอย่างเกรงใจ คุณลุงเอียงหูมาใกล้ๆ เพื่อรอฟัง “คนนี้ใครเหรอคะ”

“ลูกเขยของลุงเอง สามีอาลัญ จำได้ใช่มั้ย” หนูพยักหน้าน้อยๆ เพราะเคยเจอคุณอามาสักสองสามครั้งเห็นจะได้ เธอเป็นผู้หญิงที่หน้าตาสะสวยเอามากๆ แต่ตอนนั้นหนูยังเด็กมาก ในขณะที่รู้สึกว่าคุณเป้จะมองมาทางหนูตลอดเวลาจนรู้สึกแปลกๆ

แต่ไม่ใช่แค่คุณเป้หรอก พี่ขวดเองก็มองมาด้วย

หนูเผลอหันไปสบตาพี่ขวด แล้วเขาก็หันหน้ากลับไปจนหนูรู้สึกสงสัย

“น้องมนต์หน้าตาคล้ายๆ พี่เรศเลยนะครับคุณพ่อ” คุณเป้อมยิ้มตอนที่พูดถึงหนูอย่างใจดี หนูยิ้มแห้งๆ อย่างขอบคุณ ในขณะที่คุณลุงจะลูบผมหนูเบาๆ

“หน้าตาน่ารักแถมยังอยู่ในโอวาสดีด้วย ไม่มีคุณลุงคนไหนโชคดีไปกว่าฉันอีกแล้วล่ะเป้”

“นั่นสิครับคุณพ่อ” คุณเป้เข้ากับคุณลุงได้อย่างดี หนูได้แต่มองไปทางคุณลุงทีทางคุณเป้ทีเพราะไม่รู้จะคุยอะไรดี อีกอย่างหนูก็ทำตัวไม่ถูกด้วย คุณเป้มองหนูอยู่ตลอดเวลา รู้สึกเหมือนโดนมองแบบแปลกๆ อยู่เลย

“ผมขอตัวไปสูบบุหรี่แปปนะครับท่าน” จนในจังหวะหนึ่งที่พวกเขาเงียบเพื่อจิบกาแฟ พี่ขวดที่นั่งกระดิกเท้าอย่างร้อนรนแปลกๆ ก็โพล่งขึ้นมา คุณเป้หันมอง ในขณะที่คุณลุงยิ้มให้เขา

“ไปสิ” พอได้รับคำอนุญาตพี่ขวดถึงได้ลุกหนีออกไป หนูเม้มริมฝีปาก รอจนพี่ขวดปิดประตูออกไปข้างนอกหนูถึงได้ขยับตัวอย่างอึดอัด

“คะ... คุณลุงคะ หนูขอออกไปเที่ยวกับเพื่อนได้มั้ยคะ” หนูตัดสินใจโกหกออกไปโดยที่ไม่ได้คิดอะไรมากนัก คุณลุงหันหน้ามามองสีหน้าแปลกใจ เพราะหนูเพิ่งเข้ามาเรียนปี 1 และในความจริงหนูก็ไม่ค่อยมีเพื่อนด้วย หลังจากที่เขารู้ว่าหนูกับพี่ขวดคบกันวันงานเลี้ยงรับน้อง (ทั้งที่ตอนนั้นยังไม่ได้คบกันเลยค่ะ แหะๆ) “พอดีหนูนัดกับเพื่อนไปที่ร้านหนังสือน่ะค่ะ”

“ตั้งใจเรียนจริงๆ หลานสาวของลุง” ท่านอมยิ้มโดยไม่มีท่าทีสงสัยใดๆ ในขณะที่จะลูบผมหนูอีกครั้ง “ไปสิ”

“ขอบคุณนะคะคุณลุง”

“ให้น้าไปส่งมั้ยครับ” คุณเป้เสนอตัวเองทันทีที่หนูขอบคุณคุณลุง หนูหน้าซีดไปทันทีเพราะที่หนูคิดไว้คือหนูจะให้พี่ขวดไปส่ง แต่ถ้าคุณเป้พูดแบบนั้นล่ะก็ หนูก็คงแย้งอะไรไม่ได้ เพราะเขามีศักดิ์เป็นน้าเขยด้วย

“เอาสิ แล้วใช้ชีวิตให้เป็นผู้เป็นคนบ้าง” คุณลุงเตือนคำหนึ่งก่อนที่คุณเป้จะลุก เขาฉีกยิ้มให้คุณลุง และพยักหน้าให้หนูตามเขาไป

หนูกลืนน้ำลายลงคอดังอึ้ก ก่อนที่จะเดินออกไปอย่างเสียไม่ได้

“กลัวใช่มั้ยครับ” เสียงคุณเป้ดังขึ้นตอนที่หนูเดินตามหลังเขาจนอยู่หน้าประตู หนูชะงักไป “ไม่ต้องกลัวนะ เพราะน้าจะให้ไอ้ขวดขับไปส่งด้วย”

หนูมีแววตาเป็นประกายจนเก็บไว้ไม่อยู่

“จริงเหรอคะ?”

“ใช่ครับหนู” เขาหัวเราะ ในขณะที่พยายามจะเดินใกล้ๆ หนู ตัวของคุณเป้สูงมากจนหนูอยู่แค่ตรงไหล่เขา ตัวสูงเหมือนพี่ขวดเลย “หนูมนต์สนิทกับไอ้ขวดใช่มั้ยคะ”

“... ก็นิดหน่อยค่ะคุณน้า” อะไรบางอย่างทำให้หนูรู้สึกว่าไม่ควรพูดออกไปมากเกินไปกว่านี้กับคุณเป้ เลยตอบแค่พอประมาณ

“หืม” คุณเป้ฉีกยิ้มจนหนูเดาความในใจของเขาไม่ออกเลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ในขณะที่เราทั้งคู่จะเดินไปจนถึงหน้าประตูรั้วที่พี่ขวดยืนทิ้งบุหรี่ในถุงขยะใกล้ๆ มือ

ร่างสูงใหญ่เงยหน้าขึ้นมามองหน้าหนูกับคุณเป้ที่เดินมาด้วยกัน แล้วก็ทำหน้าตาแปลกๆ อีกแล้ว

“ไปส่งกูกับหนูมนต์หน่อยนะ หนูมนต์นัดเพื่อนไว้ที่ร้านหนังสือแถวๆ นี้” คุณเป้สั่งพี่ขวดเหมือนรู้จักกันมานาน แต่ในฐานะอะไรหนูก็ไม่ทราบ พี่ขวดพยักหน้ารับ ในขณะที่สบตาหนู

“ครับเสี่ย”

หนูรู้สึกอึดอัดพอเข้ามานั่งในรถ ที่พี่ขวดเป็นคนขับ และคุณเป้นั่งข้างๆ หนูที่เบาะหลังราวกับว่าเขาจงใจ

“หนูมนต์เรียนมหาลัยตรงนี้เองเหรอคะ” เขาทำน้ำเสียงตื่นเต้นตอนที่พูดคุยกับหนูมาระหว่างทาง แม้ว่าหนูจะไม่ค่อยกล้าคุย แต่ถ้าเป็นน้าเขยก็ต้องคุยเพราะคงต้องเจอหน้ากันบ่อยๆ แน่เลย “ใกล้ดีนี่ น้าให้คนไปรับได้เลยนะ”

“...”

“แต่ไม่ถึงกับต้องให้คนอื่นไปรับหรอก น้าไปรับหนูเองก็ได้นะคะ” หนูคลี่ยิ้มแบบไม่รู้จะตอบยังไง ตอนที่เขาพูดแล้วท้าวคางกับพนักเบาะพร้อมกับปลดกระดุมเม็ดหนึ่งออกแบบไม่รู้ตัว หนูไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ถึงอยากมารับหนูด้วยตัวเอง และที่เขาปลดกระดุมนั่นก็ด้วย “คุณลัญเขาอยากให้น้าดูแลหลานสาวเขาดีๆ ดีแบบที่น้าไม่เคยทำกับเขาขนาดนี้มาก่อนน่ะ”

“... หนูเข้าใจค่ะ” ถ้าถึงขนาดคุณอาสั่งมา ก็คงจะเป็นแบบนั้นจริงๆ

หนูคิดในใจอย่างซื่อๆ

“ตรงนี้ใช่มั้ยครับคุณมนต์” พี่ขวดพูดแทรกขึ้นมาตอนที่ขับมาที่ร้านหนังสือ เขาเรียกหนูว่าคุณมนต์ นั่นทำให้หนูรู้สึกไม่ค่อยดีนัก

“... ค่ะ” และเพราะเรื่องร้านหนังสือเป็นเรื่องโกหก หนูถึงได้แต่ครางรับพร้อมกับก้มหน้างุด

“งั้นผมส่งคุณหนูตรงนี้ ถ้าเสร็จธุระก็โทรเรียกผมนะครับ”

คำพูดที่เย็นชาและห่างเหินของพี่ขวดทำให้ใจหนูกระตุกซ้ำแล้วซ้ำอีก

“ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”

“แล้วเจอกันอีกนะครับหนูมนต์” คุณเป้โบกมือบ๊ายบายให้หนูตอนที่หนูเปิดประตูออกไปหน้าร้านหนังสือที่หนูได้โกหกไว้โดยไม่ได้คิด หนูเหลียวไปมองทางคนที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับ เห็นว่าเขาไม่ยอมหันมามองเลย

หนูเม้มริมฝีปากแน่น ในขณะที่จะยิ้มส่งให้คุณเป้

“ค่ะ คุณน้า”

[พาร์ท : ตะขวด]

กระจกรถถูกกูเลื่อนปิด ในขณะที่กูจะขับห่างออกไปจากร้านหนังสือจนตัวเล็กๆ ของน้องมนต์ที่กูอาศัยมองจากกระจกส่องหลังข้างรถลับสายตาไป

“หึ” เสี่ยเป้รูดกระดุมออกจนสุดกลางอก ในขณะที่จะลูบปากตัวเอง “น่ารักมาก”

“...”

“นั่งด้วยกันเมื่อกี้ รู้ได้เลยว่าดูแลตัวเองดีแค่ไหน” กูเงียบฟังเสี่ยพูดถึงแฟนตัวเอง “ผิวเนียนมาก แถมขาวยิ่งกว่าไซด์ไลน์ระดับสูงที่เคยเจอ”

“เสี่ยชอบเหรอครับ” กูถามไปโดยที่กัดฟันเพราะรู้คำตอบล่วงหน้า

“ถ้ากูชอบ กูต้องทำยังไงบ้าง?”

แต่เผอิญว่านั่นเป็นแฟนกู

คำตอบที่กูคิดในใจคือคำนี้ แต่ไม่รู้ทำไม กูถึงไม่ได้พูดออกไป

“คงยากหน่อยนะครับเสี่ย คุณหนูเป็นญาติกับซ้อแบบนี้” กูพูดไปตามความจริง ในขณะที่กำพวงมาลัยแน่นจนแทบแตกคามือ

“หลังจากลัญกลับมาจากเกาหลี กูจะคุยเรื่องหนูมนต์”

“...”

“ลัญรักกูมาก คงยอมให้ทุกอย่าง ขนาดควบคุมกูลัญยังทำไม่ได้” เสี่ยเป้จุดบุหรี่ขึ้นดูดอย่างไม่ยี่หระ “คุณพ่อณรงค์ก็ช่างตามใจลูกสาวคนเดียว ทางแม่งโรยด้วยกลีบกุหลาบเหลือเกินไอ้ขวด”

กูกัดฟันแน่น อยากหยุดขับรถแล้วหันกลับไปต่อยหน้ามันสักที ที่ทำเหมือนมนต์เป็นแค่สินค้าชิ้นนึงที่จะหลับนอนด้วยเมื่อไหร่ก็ได้ พูดว่าตัวเองจะเอาโดยที่ไม่ถามความรู้สึกของเธอก่อน ว่าท่าทางน้องเมื่อกี้ที่กูแอบสังเกตมันกลัวแม่งแค่ไหน

ขนาดกูยังห่วงใจเธอแทบตาย แต่เสี่ยเป้กลับพูดเหมือนน้องมนต์เป็นอีตัว

กูคงทนไม่ได้ว่ะ ถ้าจะให้มันไปคลุกคลีกับน้องมนต์

กูหลับตาสงบอารมณ์ แล้วทำฟิลให้ดีตอนที่ไปส่งเสี่ยที่คฤหาสน์ หัวใจกูเต้นหนักขึ้นตอนที่พอถึงประตูรั้วก็มีผู้หญิงออกมาต้อนรับเสี่ย คงเป็นพวกไซด์ไลน์ออนไลน์ส่วนนึงที่เสี่ยเรียกมาใช้บริการ

กูเกร็งหน้าจนเส้นเลือดขึ้นเป็นริ้วที่สันกราม เกร็งจนรู้สึกปวด แม่งเกร็งไปหมดจริงๆ แทบไม่อยากคิด ถ้าเกิดน้องมนต์ได้กลายเป็นเมียของเสี่ย

กูเอนตัวพิงกับเบาะรถ ตอนที่มองเสี่ยเป้ที่กดรีโมทปิดประตูรั้วพร้อมกับโอบเอวสาวเจ้าพวกนั้นเข้าไปข้างใน

กูกดมือถือขึ้นมา ปลดเบลล์ออกตอนที่เห็นว่าน้องมนต์พิมพ์แชทเฟสส่งมาไม่รู้กี่ข้อความของวัน เธอตื้อกูแบบนี้หลังจากวันนั้น แล้วกูก็รู้สึกผิดชิบหายที่ไม่ค่อยได้ตอบเธอ

Suatmon Puttaraksa : พี่ขวด

Suatmon Puttaraksa : ที่หนูบอกจะมาร้านหนังสือหนูโกหกคุณลุงและคุณเป้ค่ะ พี่ขวดมารับหนูหน่อยนะคะ

Suatmon Puttaraksa : หนูแค่อยากใช้เวลาอยู่ด้วยกัน

‘... หนูแค่อยากใช้เวลาอยู่ด้วยกัน’

กูทวนข้อความนั้นในใจซ้ำๆ ในขณะที่จะลูบหน้าตัวเองแรงๆ

ผมรู้ตั้งนานแล้ว

ศักรินทร์ ดาวร้าย : ผมจะไปเดี๋ยวนี้

[จบพาร์ท : ตะขวด]

หนูอ่านข้อความที่ตอบกลับมาของพี่ขวดระหว่างที่นั่งอยู่ในร้านหนังสืออย่างเบื่อหน่าย

ที่ไหนที่ไม่มีพี่ขวดก็น่าเบื่อที่สุดเลยค่ะ

... นี่หนูเสพติดเขาขนาดนี้เลยนะ

หนูคลี่ยิ้มระหว่างที่นั่งรอเขา ไม่นานนักก็เห็นว่ามีรถ BMW ขับอย่างรวดเร็วเข้ามาหน้าร้านหนังสือ หนูในชุดเดรสกระโปรงสีฟ้าผุดลุกขึ้นยืนอย่างดีใจ แววตาเป็นประกายเมื่อเห็นว่าร่างสูงใหญ่ของพี่ขวดเปิดประตูออกมา

หนูรีบวางหนังสือลงบนโต๊ะ แล้วเดินเปิดประตูกระจกใสของร้านออก เห็นว่าเขาเดินตรงเข้ามาอย่างรีบร้อน

ร่างสูงคว้าข้อมือเล็กๆ ของหนูไว้ทันที

“ผมจองห้องไว้แล้ว” นี่คือคำพูดแรกที่ออกมาจากปากของพี่ขวด หนูหน้าแดงก่ำเลยทีเดียว “อยู่แถวนี้ รีบไปกันเหอะ”

“ดะ...” เขาเอามือมาปิดปากหนูที่ทำท่าจะพูดเอาไว้ สีหน้าพี่ขวดมีความรู้สึกบางอย่างที่เปี่ยมล้นอยู่ในนั้น

“ผมคิดถึง”

“...!”

“คิดถึงจนจะตายอยู่แล้ว”

“อื้อ... พี่ขวด”

ทันทีที่ถึงห้องพักชั่ววันที่จองเอาไว้โดยไม่บอกหนูก่อน ตัวเล็กๆ ของหนูถูกอุ้มขึ้นมาตอนที่ถูกดันไปชนกับผนังห้อง พี่ขวดจูบหนูทันที บดขยี้ริมฝีปากหยักบางลงมาที่ริมฝีปากของหนู รับรู้ได้ถึงบุหรี่... แล้วก็ลมหายใจอุ่นๆ

เขาตระโบมจูบหนูอย่างดูดดื่ม หัวใจหนูเต้นไม่เป็นส่ำเมื่อเขาใช้มือรองบั้นท้ายของหนูเอาไว้ หนูถูกวางลงจนปลายเท้าจรดพื้น ในขณะที่พี่ขวดจะล็อกประตู

กริ๊ก

เสียงหัวใจหนูดังขึ้นหลังจากที่ได้ยินเสียงล็อกนั่น เขาใช้ริมฝีปากโลมเลียไปตามแก้มของหนู ไล้จนขึ้นมาบดจูบอีกครั้ง หนูยึดเสื้อของเขาไว้แน่น ดวงใจทั้งดวงถูกเขากุมไว้ด้วยมือหนึ่ง และขยำขยี้อย่างไม่เบามือ

พี่ขวดอุ้มหนูขึ้นด้วยท่าอุ้มเจ้าหญิง จนหนูผวาไปกอดคอเขาไว้แน่น เขาอุ้มหนูราวกับว่าหนูเหมือนปุยนุ่นที่แสนเบามือ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะวางหนูลงที่เตียงนุ่ม

หนูมองเขา สบสายตากับเขาด้วยแววตาที่รีบร้อน หนูหลับตาลงเมื่อเขาโน้มหน้าลงมาซุกหน้าลงกับหน้าอกของหนู

พี่ขวดขยี้ใบหน้าลงกับหน้าอกหน้าใจคู่นั้นของหนู แล้วพยายามรูดซิปที่อยู่ด้านข้างของเดรสลงไป เพื่อให้เห็นร่างกายของหนู

หนูรู้สึกจั๊กจี้อย่างบอกไม่ถูก เหมือนกับว่าเขามองมาตลอดอย่างนั้นล่ะ ว่าชุดเดรสตัวนี้มีซิปอยู่ตรงไหน

“น้องคุยกับเสี่ยเป้ต่อหน้าผม” แต่ยังไม่ทันที่จะได้ถอดชุดออก พี่ขวดก็โพล่งขึ้นมาอย่างแสนงอน “บอกมหาลัยให้เสี่ยรู้ด้วยทำไมครับ”

“กะ... ก็” หนูก็รู้ว่าเขาคงไม่ชอบ แต่ว่า... “ก็เขาเป็นน้าเขยของหนู เป็นญาติผู้ใหญ่เลยนะคะ”

“...”

“... หนูจะไม่ตอบอะไรเลยมันก็จะดูเสียมารยาทนะ”

ไม่คิดว่าจะไม่ชอบถึงขนาดนี้นี่คะ

“ผมรู้”

“...”

“แต่เสี่ยเป้รวย แถมหล่อกว่าผม ยังไงพื้นเพเขาคงดีกว่าผม ถ้าเป็นเขา คุณณรงค์คงยอมรับใช่มั้ยครับ?” ท้ายประโยคนั้นดูเป็นคำถาม สีหน้าพี่ขวดดูแปลกตาไปจนหนูรู้สึกไม่ดี หนูเลยเอื้อมมือไปแตะที่แก้มของเขา

เหมือนกับว่าเขาทั้งหึง ทั้งรู้สึกต้อยต่ำไปด้วยอย่างนั้นล่ะ

“... หนูชอบพี่ขวดนะคะ” หนูตอบไปตามความจริง ยังไงก็ตาม แม้ว่าครั้งแรกที่เราเจอกันจะไม่ดีมากนัก แต่เขาก็เป็นคนเดียวที่ยังมั่นคงกับหนู และกลับตัวกลับใจเพื่อหนูด้วย “หนูรอพี่มาตั้งแต่วันนั้นที่เราหนีไปอยู่ด้วยกัน แล้วพี่ก็หายหน้าไป หนูรอข้อความ รอโทรศัพท์ รอที่จะได้เจอหน้าพี่ทุกวัน”

“...”

“... หนูชอบพี่มากขนาดนี้แล้วนะคะ” หนูเบ้หน้าตอนที่รู้สึกว่าหนูเสพติดเขามากขนาดไหน หนูไม่รู้ว่ามันเป็นความรู้สึกแบบไหน แต่หนูรอเขาทุกวัน รอข้อความ รอเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ที่เป็นชื่อพี่ขวด และก็รอว่าเมื่อไหร่ที่เราจะได้ไปมหาลัยด้วยกัน

เพราะเขาเป็นครั้งแรกของทุกอย่าง จูบแรก เสพติดแรก ชอบครั้งแรก แล้วก็...

คนที่สกินชิพด้วยขนาดนี้ครั้งแรก

มารู้สึกตัวอีกทีน้ำตาหนูก็เอ่อที่ขอบตา พี่ขวดมีสีหน้าแบบไหนหนูไม่รู้หรอก หนูแค่พยายามจะเช็ดน้ำตาตัวเองออก เพื่อบอกตัวเองว่าหนูไม่ควรร้องไห้ออกมาตอนนี้ มันทำลายบรรยากาศไปหมดเลย

“... ผมรักหนูมากครับ” นั่นคือคำตอบของร่างสูงที่เอาหน้าผากหนามาชนกับหน้าผากมนของหนู หนูเบิกตากว้าง ก่อนที่เขาจะลูบแก้มหนูด้วยมือข้างขวาที่ใหญ่มากๆ จนแทบจะกุมได้ทั้งแก้มของหนู

“...”

“ผมจะไม่ยอมให้หนูเป็นของใครเด็ดขาด”