EP.12 เขามันคนใจร้าย (2) จบตอน

บุหรี่เข้มๆ ถูกพ่นออกมาจากปากของกูทันทีที่ขับพาเสี่ยไปที่เล้าจน์กลางดึก

อย่าถามถึงเรื่องระหว่างเราหลังจากนั้น แทบไม่ได้คุยกันเลย พอออกมาจากที่นั่น มนต์ก็ไม่ส่งข้อความอะไรมา ทิ้งให้กูจมอยู่กับความเสียใจลำพัง

กูเปิดกระจกรูถสูบเงียบๆ ซี๊ดบุหรี่อย่างเคร่งเครียด เสี่ยไม่ได้ว่าอะไรเพราะเป็นคนสูบบุหรี่เหมือนกัน แต่ก็กดโทรศัพท์คุยเล่น เสียงแจ้งเตือนข้อความดังไม่รู้กี่ข้อความ

กูอยู่กับเสี่ยมา กูรู้ว่าเสี่ยเป็นคนยังไง ผู้หญิงมากแค่ไหน ทำซ้อเสียใจกับพันธะเมียหลวงที่ได้มาไม่รู้กี่ครั้ง แต่เสี่ยมักมากไม่เคยพอ

“ดูมึงจะร้อนนะ ตั้งแต่ออกมาจากบ้านคุณพ่อ” กูนิ่งไปเพราะเสี่ยชวนคุยด้วยประโยคแทงใจ นิ่งไปนานตอนที่พยายามนึกคำตอบดีๆ

“ผมต้องร้อนใจอยู่แล้ว” กูพูดออกไปแบบสายกลาง “คุณหนูเป็นลูกสาวเจ้านาย ถ้าเกิดเป็นอะไรไป ผมก็คงอยู่ยากเหมือนกัน”

“มึงรู้ใช่มั้ยไอ้ขวด ว่ากูสนใจเด็กคนนี้” แต่เสี่ยไม่สนใจในคำตอบ กลับยิงคำถามอื่นกลับมา กูพ่นลมหายใจหนัก แม่งเป็นคำถามที่ไม่อยากจะตอบ

“รู้ครับ”

“วันนี้มันทำให้กูยิ่งสนใจมากขึ้น พอรู้ว่าหนูมนต์มีเจ้าของ” กูตัวชาเมื่อได้ฟังประโยคนั้น หัวใจเหมือนหยุดเต้นตอนที่เสี่ยขยับตัวล้ำมาระหว่างที่นั่งข้างหน้า มือหนาแตะบ่ากู ก่อนบีบแน่น “มึงรู้รึเปล่าว่าเจ้าของของหนูมนต์คือใคร”

“ผม... ไม่รู้” กูกำหมัดแน่น ทั้งที่คำตอบที่ว่ามันคือตัวกูเอง

“หนูมนต์เชื่อใจกู ไอ้ขวด”

“...”

“เธอต้องการคนปลอบใจ” เสี่ยกระซิบเสียงหนัก “หนูมนต์ต้องการกู”

กูรู้ เสี่ยคงพอเดาออกว่าแฟนของน้องคือใคร หรือไม่ก็อาจแค่คิดว่ากูแอบชอบเขาข้างเดียว

กูจะไม่ฟังคำยั่วประสาทของแม่งหรอกว่ะจะบอกให้

คนที่รู้จักน้องดีที่สุด รู้จักไปทั้งตัว รู้จักไปทั้งใจเธอคือกู ไม่ใช่มัน

กูกระดกเหล้าอยู่ที่บาร์เดิมๆ วิสกี้เข้มๆ แบบเพียวๆ ถูกจับกรอกปากไม่รู้กี่ช็อตต่อกี่ช็อต หัวใจกูไหลลงไปถึงตีนเหมือนน้ำเมาที่แดกลงคอ กูจับมันไม่ถึงแล้ว

มาคิดดูอีกทีเราแม่งก็ไม่ได้รู้จักเขาดีพอขนาดนั้น ก็แค่รักแรกแค่ไม่กี่วัน แค่แฟนกันแค่ไม่กี่อาทิตย์

ใช่ เขาคือคนแรกของกู เขาคือผู้หญิงคนแรกที่ได้ซิงกูไป และกูมั่นใจว่าเขาเองก็ได้ให้ซิงกูมาเหมือนกัน เราต่างคนต่างไม่เคย

สัมผัสวันนั้นแม่งดีแค่ไหน น้องไม่รู้สึกแบบกูเหรอ

หรือเป็นแค่กูที่รู้สึกดีอยู่ฝ่ายเดียว

กูไม่เคยคบผู้หญิงคนไหนนานพอที่จะเข้าใจกันได้ ตอนนี้กูไม่เข้าใจเลยว่ะ กูไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้เย็นชากับกู เบนไปหาเสี่ยเป้ต่อหน้าต่อตา ทำเหมือนกูเป็นเศษขยะไร้ค่า

น้องแม่งไม่มองตากูด้วยซ้ำตอนที่พูดออกมาว่าก็ได้ ให้เสี่ยไปส่งก็ได้

ถ้าเกิดระหว่างกูกับเสี่ยจะให้น้องเลือกใคร เสี่ยแม่งแทบไม่ติดฝุ่นกูเลยด้วยซ้ำ

ยังไงน้องก็รักกูมากกว่า

ยังไงเขาก็รักกู เพราะกูเป็นผัวเขาแล้ว

วันนี้พี่กิ๊กไม่อยู่ ส่วนเสี่ยสำมะเลเทเมาไปเรื่อย ส่วนกูก็จมกองเหล้า กองวิสกี้เปล่าๆ ที่แดกไปเหมือนน้ำสะอาด

เสี่ยคงไม่ทำไรลงไปกับลูกน้องผู้ซื่อสัตย์เหมือนหมาอย่างกูหรอก กูหาผู้หญิงให้เสี่ยอย่างกับรู้ใจ อย่างมากก็แค่กันทางกูออกไป ทำให้สุดท้ายตัวเองชนะแบบมือไม่เปื้อน ส่วนกูก็จมความอกหัก

เสี่ยเป้ชนะทุกอย่าง ชนะแม้กระทั่งใจซ้อ ยอมทำให้ผู้หญิงมั่นๆ ร้ายๆ ไม่ยอมใครมาก่อนยอมให้มีเมียนอกสมรสได้

ไม่นานก็คงจะชนะใจน้องมนต์เหมือนกัน

ความมั่นใจก่อนหน้านี้ไม่เป็นผลเมื่อนึกได้ว่าเสี่ยเคยชนะใครมาก่อน

กูจมอยู่กับความทุกข์ จมกับเหล้า แล้วก็ได้แต่โทษตัวเอง

ถ้าชีวิตเลือกได้กว่านี้ น้องคงจะเลือกกูแบบไม่มีข้อกังขาอะไร

[จบพาร์ท : ตะขวด]

ย้อนกลับไปเมื่อก่อนหน้านั้น

“ผมไม่รู้ว่าเสี่ยเป้พูดอะไรกับคุณบ้าง เกี่ยวกับเรื่องของผม”

“...”

“แต่ถ้าคุณมนต์อยากเขี่ยผมทิ้งขนาดนั้น ทำเหมือนเรื่องที่เราลึกซึ้งกันไม่มีความหมาย”

“...”

“ก็ได้นะครับ”

หนูสะดุ้งเฮือกอยู่ภายใต้ผ้าห่มที่คลุมโปงไว้หลังจากได้ยินคำพูดนั้น พอจะเปิดผ้าห่มออกมาเพื่อร้องท้วงว่าไม่ใช่แบบนั้นนะ ก็เห็นว่าพี่ขวดปิดประตูไปแล้ว

หนูเม้มริมฝีปากแน่น ท่ามกลางผ้าห่มหนาๆ อุ่นๆ หนูกลับร้องไห้ออกมาให้กับเรื่องแย่ๆ ที่เกิดขึ้น น้ำตาที่ไหลลงมาทุกหยดถูกหนูใช้หลังมือปาดไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

เห็นแฟนกอดกันกับผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าต่อตา... หนูจะไม่เจ็บได้ยังไงล่ะคะ?

หนูร้องไห้จนมืดค่ำ สะอื้นฮักอยู่ที่เตียง ทั้งซมกับไข้ไม่ยอมทำอะไร ไม่ยอมแม้แต่จะแตะอาหารที่พี่แม่บ้านเอามาวางไว้ให้ หนูไม่รู้ว่าการที่ถูกนอกใจจะเสียใจได้ขนาดนี้ หนูรู้สึกเจ็บปวดเหมือนมีมีดที่มองไม่เห็นแทงเข้ามาที่หัวใจซ้ำๆ

หนูขยับไปมา นอนไม่หลับจนรู้สึกได้ว่ามีคนเปิดประตูเข้ามา พอยันตัวลุกขึ้นเพื่อมองหา ก็เห็นว่าเป็นคุณลุง

ห้องที่ถูกปิดไฟมืดสนิทเพราะหนูไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้นไปเปิด ถูกคุณลุงกดเปิดให้ พอไฟสว่าง หนูก็เห็นว่าคุณลุงมีสีหน้าเป็นห่วง

“ลุงขอเปิดไฟนะ เห็นหนูตื่นอยู่”

“คะ... คุณลุงกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอคะ” หนูพยายามถามกลบเกลื่อนร่องรอยการร้องไห้แม้ว่าเสียงจะสั่นมากก็ตาม คุณลุงเดินมาที่หัวเตียง ลูบผมหนูเบาๆ เหมือนเป็นการทักทาย

“คุณลุงเพิ่งกลับมาจากดูงาน” คุณลุงอธิบาย แล้วเลื่อนเก้าอี้มานั่งลงข้างๆ เตียง “เห็นอดิสรบอกว่าหนูมนต์ป่วยกลับมากลางคัน หนูโอเครึเปล่า”

“หนูแค่...” หนูกระซิบ เสียงแผ่วเบาราวกับกลัวคำตอบ “หนูแค่เหนื่อยกับการเรียน... หนูแค่...”

“ทุกคนเป็นห่วงหนูมาก แม้แต่คนที่เพิ่งมาอย่างขวด” หนูสะดุ้งเฮือกเมื่อคุณลุงพูดถึงชื่อของเขามาเป็นอันดับแรก “เห็นอดิสรบอกมาว่างั้นนะ อดิสรบอกว่าถ้าพูดถึงขวดหนูอาจจะดีขึ้น หนูคงจะแคร์ขวดมากล่ะสิ”

“... เขาเป็นเหมือนพี่ชายของหนูเลยค่ะคุณลุง” หนูเลือกที่จะโกหกออกไปเพราะที่คุณลุงพูดแบบนี้คงจะชั่งใจขึ้นมา แต่พอพูดออกไปแบบนั้น น้ำตาก็คลอขึ้นมา

“ลุงรู้” คุณลุงคลี่ยิ้มอ่อนโยน ลูบหัวหนูอีกครั้ง “ใครที่ได้อยู่กับหนู ทุกคนจะรักหนู จะให้ความจริงใจกับหนู เพราะหนูเป็นเด็กดียังไงล่ะหนูมนต์”

“...”

“ทำใจให้สบาย... แล้วพักผ่อนนะลูก”

หนูหลับตาลง ในขณะที่มีคุณลุงลูบผมอยู่ไม่ห่าง แม้ว่าจะไม่เคยเจอคุณลุงตั้งแต่เด็กจนเรียน ม.ปลาย แม้ว่าจะถูกรับอุปการะมาทีหลัง แต่คุณลุงก็ดีกับหนูเสมอ

พี่ขวด... จะดีกันอีกครั้งได้มั้ยนะ

หนูเผลอหลับไปหลังจากนั้น จนตื่นขึ้นมาในตอนเช้า

อาการซมเพราะพิษไข้ยังอยู่ หนูตัวอุ่นๆ เพราะเมื่อคืนไม่ได้กินอะไร ท้องร้องโครกครากจนรู้สึกเจ็บท้อง พอหยัดตัวลุกขึ้นมา หนูก็เห็นว่ามีโจ๊กวางอยู่ที่โต๊ะข้างเตียงพร้อมกับยาเม็ด และแก้วน้ำ

หนูไม่ได้คิดอะไรเพราะคงเป็นพี่แม่บ้านเอามาตามคำกำชับของพี่อดิสรเหมือนอย่างเคย และลงมือตักโจ๊กทานพร้อมกับเป่าฟู่ๆ ให้มันเย็นลง

หนูทานเงียบๆ จนหมดถ้วย เพราะความหิวโหย และกินยาตามลงไป

หนูเดินขึ้นไปนอนเหมือนเดิม หลับตาลงเมื่อเริ่มเคลิ้มๆ จะหลับ วันนี้คงไปเรียนไม่ไหวแล้วเพราะตัวยังร้อนอยู่เลย แล้วก็ไม่อยากทำสีหน้าไม่ถูกตอนที่พี่ขวดไปส่งที่มหาลัยด้วย

ตอนนี้ไม่เข้าใจกัน... หนูก็ไม่อยากนั่งอยู่ในความเงียบกับเขา

จนหนูรู้สึกตัวว่ามีคนเปิดประตูเข้ามา พอเห็นว่าหนูหลับตาอยู่ก็ปิดประตูเบามาก เหมือนกลัวว่าหนูจะตื่น หนูยังรู้สึกตัวอยู่ และคิดว่าเป็นแม่บ้านที่เข้ามาเก็บจานที่ทานเสร็จ

... จนได้กลิ่นเหมือนเหล้าจางๆ หนูถึงได้ลืมตาขึ้นมา

แล้วก็เห็นว่า

“พะ พี่ขวด?”

คนที่เข้ามาเก็บจานที่ทานเสร็จแล้วของหนู และจงใจปิดประตูให้เบาที่สุดเพราะหนู

... คือพี่ขวด

“ผมทำให้ตื่น?” เขาเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม หัวใจหนูเต้นแรงตอนที่หันหน้าหนีไปทางอื่น

“... หนูตื่นอยู่แล้วค่ะ” หนูตอบกลับไป แล้วเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อเห็นว่าพี่ขวดเงียบไปสักพัก เหมือนเขากำลังคิดอะไรอยู่

“แต่งงานกับผมมั้ย”

หากแต่ประโยคต่อไปของเขากลับทำให้หนูเบิกตากว้าง

“คะ?” หนูเผลอหันกลับไป แล้วก็เห็นว่าพี่ขวดมายืนอยู่ตรงหน้าของหนู หัวใจของหนูสั่นไหวเมื่อเห็นว่าสีหน้าของเขาดูจริงจัง

“ผมไม่รู้จะให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ยังไง จากคำพูดเหี้ยๆ ของผมเมื่อคืน”

“...”

“ผมขอโทษ ผมจะไม่พูดแบบนั้นกับน้องอีก” เขาก้มลงคุกเข่าลงตรงหน้าเตียงที่หนูนอนอยู่ แล้วคว้ามือหนูมาจับไว้ แววตาที่เขามองหนูดูซื่อสัตย์ราวกับว่ายอมสิโรราบทุกอย่างต่อหนู “ผมจะไม่เรียกแทนน้องว่าคุณอีก”

“...”

“ผมขาดน้องไปไม่ได้ครับ”

หนูมองเขา ก่อนที่จะเบ้หน้า ร้องไห้ออกมาต่อหน้าเขา พี่ขวดที่เงยหน้ามองหนูอยู่ข้างล่างสบถออกมาทันที เขาหยัดตัวลุกขึ้นแล้วสวมกอดหนูไว้แนบอก หนูเลยซุกหน้าลงกับอกเขาแล้วสะอื้นฮัก

“เอางี้นะ” พอหนูเริ่มสะอึกเพราะร้องไห้มากเกินไป พี่ขวดก็ผละออก เขาคว้าไหล่หนูแล้วบีบแน่น “พอบอกผมได้มั้ยว่ามันเกิดไรขึ้นวันนั้น”

หนูเม้มปาก ก่อนที่จะพยักหน้าหงึกหงัก แล้วเริ่มเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น

พอเล่าจบ พี่ขวดก็สบถออกมาอีก

“เวร น้องไปเห็นตอนนั้นพอดีเหรอ” หนูเม้มปากอีก ทำท่าจะร้องไห้ออกมาอีกครั้งจนพี่ขวดต้องลูบหน้าตัวเองแรงๆ “เรื่องนี้ผมไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่ม ผมไม่เคยคิดถึงใครนอกจากน้อง”

“หนูจะไปรู้ได้ยังไงคะ” หนูสะอึกอีก “หนูเห็นพี่กอดกับพี่เนยต่อหน้าแบบนั้น... จะให้หนูหัวเราะเหรอ”

“ผมไม่ได้นอกใจหนูเลย” เขาแก้ต่างออกมาอย่างร้อนใจ “ผมหัวโขกกับพี่เนยในคลาสเพราะผมเผลอหลับแล้วพี่เนยมาปลุกเพราะตรงนั้นเป็นที่ประจำของเธอ”

“...”

“มันอาจจะดูเป็นเรื่องบังเอิญ แต่ผมพาพี่เนยไปห้องพยาบาลแต่จารย์ไม่อยู่ เลยต้องทำแผลให้เธอ ผมนึกถึงเรื่องหนูตลอด จนผมร้องไห้”

“...”

“หนูคงไม่รู้หรอก ว่าถ้าผมโดนแย่งหนูไป ผมจะเสียใจแค่ไหน”

“...”

“แม่งประเมินค่าไม่ได้เลย”

หนูนิ่งอึ้งไปเมื่อได้ยินคำอธิบายของเขา อะไรก็ไม่รู้ทำให้หนูเชื่อเขาแทบทุกอย่าง หนูนึกไม่สบายใจเกี่ยวกับพี่เนยขึ้นมา เลยทำสีหน้ากังวล แต่พี่ขวดก็คว้าแก้มหนูแล้วบีบเบาๆ

“ถ้าเกิดว่าหนูคิดมาก อยากให้มองตาผม”

“...”

“ถ้าผมจะนอกใจหนู ผมคงนอกใจไปแล้วตอนที่ออกจากคุก” พี่ขวดรั้งท้ายทอยหนูเข้ามาใกล้ แล้วกดจูบเบาๆ ที่แก้ม “ผมมีผู้หญิงเข้ามามากมายตอนทำงานกลางคืน แต่ใจผมคิดถึงแต่หนู”

“...”

“ผมรักหนูที่สุดแล้วว่ะ”

ท้ายประโยคหนูห้ามตัวเองเอาไว้ไม่ไหว หนูจูบแก้มสากของพี่ขวดกลับ แนบริมฝีปากแล้วสูดกลิ่นกายของเขา ก่อนที่จะผละออก

เราสบตากัน หัวใจของหนูเต้นเร็วขึ้น ในขณะที่หนูจะเป็นคนเงยหน้าขึ้นไปจูบเขาอีก

หนูรุกจูบใส่เขา แทรกเรียวลิ้นเล็กๆ เข้าไปแบบไม่ประสีประสา พี่ขวดพยายามจะจูบตอบกลับมา หากแต่หนูไม่ยอม หนูลืมไปเลยว่าตัวเองจมกับพิษไข้ แต่ตอนนี้หนูอยากเป็นของเขา

จนหนูล้มลงไปนอนโดยรั้งต้นคอพี่ขวดลงมาด้วย กลายเป็นเขากำลังคร่อมหนูอยู่แค่ไม่ได้ยกขาขึ้นมา

หนูสบตาเขา ทำสีหน้าออดอ้อน

“หนูรู้ค่ะ” หนูคว้ามือหนาของเขามาแนบแก้มตัวเอง “หนูรักพี่เหมือนกันนะ”

“...!”

“... มาแลกไข้กันมั้ยคะ”