EP.13 คิดไปไกล (1)

หนูพูดออกไป โดยที่หนูเองก็ไม่ได้ตั้งใจ

พี่ขวดที่ถูกหนูรังแกอยู่อ้อมๆ ทำสีหน้าตกใจออกมา ใบหูของเขาแดงก่ำ หนูเองก็หน้าร้อนอยู่เหมือนกัน เมื่อรู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังเชิญชวนเขาอยู่ แต่หนูเป็นแบบนี้แค่กับเขาแค่คนเดียว

หนูอาจดูไม่น่ารักที่จะเชิญชวนเขาในบ้านที่มีคุณลุงและพี่อดิสรที่ตามจับตาดูเราอยู่เงียบๆ แบบนี้ แต่คำบอกรักของเขาทำให้หัวใจหนูล้นไปด้วยกลิ่นอบอวลของความรัก

“ผมทำไม่ได้แน่” เขาพูดออกมา “ผมไม่ได้ล็อกประตูด้วย”

“...”

“เสียงหนูจะดังจนท่านณรงค์ได้ยิน” หนูเม้มริมฝีปากแน่น เพราะเหมือนเขาจะพูดว่าเขาจะทำหนูแรงๆ จนหนูต้องหลุดร้องเสียงดังไปข้างนอกอย่างนั้นล่ะ

เขาทำให้หนูกลายเป็นเด็กที่คิดแต่เรื่องแบบนั้นกับเขาอยู่ตลอด

“... หนูรู้ค่ะ หนูแค่ล้อเล่นเอง” แต่หนูก็ทำเสียงอ่อนลงเมื่อรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้จริงๆ ที่จะทำในห้องนี้ พี่ขวดได้ยินแบบนั้นจึงยันตัวลุกขึ้น แต่เพราะมือหนูยังโอบรอบคอของเขาอยู่ หนูถึงถูกเขาฉุดขึ้นมาด้วย

หน้าผากเราแตะกันเบาๆ หนูถ่ายโอนความอุ่นร้อนจากหน้าผากของตัวเองไปสู่หน้าผากของเขา

“หนูชอบทำให้ผมไปไม่เป็นตลอดเลย” พี่ขวดตัดพ้อ แต่ก็รั้งเอวหนูไว้จนชิดกันมากขึ้น หนูคว้าแก้มของเขาไว้ แล้วหัวเราะน้อยๆ

“พี่ขวดก็ชอบไม่ใช่เหรอคะ”

“ผมได้บอกเหรอว่าผมไม่ชอบ?” เขาสวนกลับมา แล้วเงยหน้าขึ้นมานิดๆ เพื่อที่จะจูบหน้าผากที่อุ่นๆ ของหนูหนักๆ “วันนี้ผมมาง้อ แต่ผมก็ต้องรีบไปทำงานให้คุณเป้”

“... โกรธมั้ยคะ” หนูพูดขึ้นมา เพราะวันนั้นหนูเผลอเล่าให่คุณเป้ฟัง ถึงเรื่องที่เรามีปัญหากัน “ที่หนูพูดเรื่องนี้กับคุณน้า”

“หนูได้บอกว่าผมกับหนูเป็นแฟนกันให้เขาฟังมั้ย”

“... หนูบอกไม่ได้หรอกค่ะ” ถึงคุณเป้จะพยายามคาดคั้นอยู่ก็ตาม “คุณเป้เองก็เป็นลูกเขยคุณลุงใช่มั้ยคะ ถ้าหนูบอกไป...”

พี่ขวดนิ่งไปครู่หนึ่ง หนูเงยหน้าขึ้นพยายามจะสบตาเขา แต่พี่ขวดกลับกำสะโพกหนูแน่น

“ผมอยากให้หนูบอกเรื่องของเรากับท่านณรงค์”

หนูชะงักไป แทบไม่เชื่อหูตัวเอง

“... อะไรนะคะ”

“ผมคงทนกับสถานะที่ต้องปิดของเราไม่ไหว ถ้าผมนิ่งไว้ ปล่อยให้เรื่องมันเงียบ สักวันคงมีคนแย่งหนูไปจากอกผม”

“...”

“ถ้าเกิดเราไปบอกท่านณรงค์ด้วยกัน เราอาจจะได้แต่งงานกันก็ได้”

“นะ... หนูกลัว” หนูทั้งรู้สึกตื้นตันกับคำพูดของเขา ทั้งรู้สึกสับสน รู้สึกกลัว ทุกอย่างมันปะปนกันไปหมด หนูไม่รู้ว่าคุณลุงจะว่ายังไง แต่ในใจของหนูกลับเผลอตอบตกลงไปกับคำขอของเขา

ลึกๆ แล้วหนูเองก็อยากเปิดเผยว่าหนูกับพี่ขวดคบกัน อยากให้คุณลุงรับรู้ว่าเราบริสุทธิ์ใจต่อกัน

“ผมอยู่กับหนูเสมอครับ” เขาโอบกอดหนูไว้แน่น ปลอบประโลมความตื่นกลัวของหนูให้หายไปด้วยน้ำเสียงทุ้มฟังแล้วใจชื้น

“...”

“คืนนี้เราจะบอกท่านด้วยกัน”

[พาร์ท : ตะขวด]

กูทั้งตื่นเต้น ทั้งรู้สึกใจสั่นตลอดเวลา นี่เป็นครั้งแรกที่กูตัดสินใจแบบหุนหันพลันแล่นกับเรื่องของผู้หญิง

เธอยังเรียนไม่จบ กูก็เป็นได้แค่คนดูแล แค่ลูกจ้างของลุงเธอ

เราคบกันไม่ถึงปี เราคบกันไม่กี่เดือน แต่นั่นก็มากพอที่กูจะรู้สึกจริงจังกับน้อง

กูอาจจะคิดว่ารักครั้งนี้มันใช่ตั้งแต่ที่ยังคบไม่ถึงปี แต่เพราะครั้งแรกของกูคือเธอ กูให้เธอไปหมด กูคงเสียใจถ้าเกิดว่าสุดท้ายเราเข้ากันไม่ได้

กูจะต้องได้ครองเธอ

กูขับรถให้เสี่ยเป้อย่างเคย แต่คราวนี้มันต่างกัน กูไม่รู้ว่าผลลัพธ์มันจะออกมาแบบไหน วันนี้เสี่ยเป้จะได้รู้ว่ากูเป็นแฟนของคนที่หมายจะครอง แล้วกูคงไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องน้องมนต์ แม้ว่าจะเป็นเจ้านายที่มีบุญคุณท่วมหัวมานานก็ตาม

“ช่วงนี้มึงได้คบใครรึเปล่า” เสี่ยเป้ถามขึ้นมาระหว่างที่กำลังกอดก่ายกับผู้หญิงในรถ กลิ่นแอลกอฮอล์กับบุหรี่อบอวล กูมองไปทางกระจกส่องหลัง ฉีกยิ้มนิดหน่อย

“ใช่ครับ” ตอบแบบไม่ต้องลังเล

เสี่ยเป้ลูบไล้ใบหน้าของผู้หญิงที่กำลังนัวที่ต้นคอของเสี่ยอย่างออกรส แววตาคมกริบมองกูผ่านกระจกมองหลัง เราจ้องตากัน

กูรู้ว่าเสี่ยรู้ หรือพอเดาออก แต่กูก็ไม่คิดจะปิดบัง

“ผมคบกับน้องมนต์”

“โห้” เสี่ยเป้ทำตาโต ตบมือสองสามครั้ง “มึงถึงไม่พอใจตลอดที่กูบอกว่าจะเอาเด็กคนนี้?”

“ผมไม่เคยพอใจกับการกระทำของเสี่ยสักเรื่อง” กูพูดเสียงเรียบ หลับตาลงเพราะเตรียมใจมาแล้วตั้งแต่ที่บอกน้องว่ากูจะบอกเรื่องของเราให้ทุกคนรู้ ผู้หญิงที่นัวเนียเสี่ยยังคงทำต่อเหมือนไม่รู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น

“มึงหมายความว่าไง”

“ผมจะไม่ขอร้องอ้อนวอน เพราะผมรู้นิสัยเสี่ยดี” กูเหลียวไปมองด้านหลัง เห็นเสี่ยกำลังทำหน้านิ่ง แววตาตึงเครียดมองมาทางกู กูเลยพูดออกไป “เสี่ยจะยุ่งกับผู้หญิงสักกี่คนก็ได้ แต่น้องมนต์ ผมไม่ให้”

“มึงรู้อะไรมั้ยไอ้ขวด” เสี่ยโพล่งขึ้นมา แล้วเอื้อมมือมาตบหน้ากูเบาๆ “มึงในตอนนี้ก็แค่เด็กน้อย ที่ริอาจจะมีความรัก”

“...”

“กูขอปฏิเสธ กูจะไม่ถอยจากหนูมนต์” เสี่ยพูดแล้วล้วงมือเข้าไปในกางเกง ควักปืนสั้นออกมา แล้ววางที่เบาะข้างหน้า ข้างๆ กู “ทันทีที่ลัญกลับมา กูจะพูดเรื่องหนูมนต์ทันที พร้อมกับให้เงินเดือนที่มากพอจะให้เธอเข้าใจตัณหาสุดท้ายของกู”

“...”

“หนูมนต์จะเป็นของกู กูจะย่ำยี จะเอาเธอจนเธอแปดเปื้อน”

“...”

“เธอจะรักกู เพราะคนแรกของเธอคือกู”

เสี่ยกำลังลองใจกู อยากให้กูตัดสินใจแบบหุนหันตอนนั้น

กูนิ่งไป ในขณะที่ผู้หญิงสองคนในรถจะเริ่มผละออกมามองหน้าเราสองคน ท่ามกลางความกดดัน กูแค่นหัวเราะออกมา เส้นความอดทนสุดท้ายของกูขาดผึงลงไป

กริ้ก

กูปลดเบลล์ คว้าปื้นสั้นที่เบาะข้างๆ มาจ่อที่อกของเสี่ยเป้ พร้อมกระซิบเสียงลอดไรฟัน

“คนแรกของเค้า คือกู” เสี่ยเป้ที่ถูกจ่อเล็งเตรียมยิงฉีกยิ้มออกมาทันที

“ไอ้เนรคุณ”

มันทิ้งท้าย และกูก็ลั่นไกทันทีโดยที่ไม่ลังเล

ปัง!

[จบพาร์ท : ตะขวด]