Mag-log inShare
EP.5 ก็คนมันรัก (2)
Huling Na-update:
2025-12-26 21:38:35“ทะ... ที่นี่จริงๆ เหรอ”
หนูที่ยืนสับสนอยู่คนเดียวภายในลานจอดรถที่สถานบันเทิงแห่งหนึ่งได้แต่พึมพำกับตัวเองอย่างมึนงง
หนูชื่อสวดมนต์ค่ะ ตอนนี้อายุ 20 ปีแล้ว ได้เข้าเรียนมหาลัยช้ากว่าคนอื่นไปหลายเดือนเพราะคุณพ่อล้มป่วย ตอนนี้กำลังเป็นเฟรชชี่ปีหนึ่งค่ะ
หลังจากที่ได้เข้าเรียนมหาลัยชื่อดังที่คุณลุงที่มีอภิศักดิ์เป็นนายกระดับจังหวัดชลบุรีส่งตัวเข้ามาสอบที่นี่ และเลี้ยงดูหนูแทนพ่อที่ตอนนี้ป่วยเข้าโรงพยาบาลเพราะสุขภาพไม่ค่อยดี จนไม่สามารถส่งเสียหนูต่อไปได้
หนูสอบเข้าด้วยคะแนนอันดับสองของคนที่สอบเข้ามหาลัยนี้ หนูตั้งใจเรียนหนังสือ เรียนหนักมาตั้งแต่ที่เกิดเรื่องนั้น เพราะทำให้พ่อเสียใจที่หนูถูกคนที่ไม่รู้จักชักจูงไปในทางที่ไม่ดี หนูจึงคิดเองเออเองและตั้งใจเรียนมากขึ้น
ผ่านไปจนหนูเรียนจบ ม.หก พ่อป่วยเข้าโรงพยาบาลด้วยโรคความดันในเลือดสูงมาก พ่อป่วยเล็กๆ น้อยๆ มานานจนวันนั้น คุณลุงเลยรับหนูมาดูแล และจัดหามหาลัยให้
พอย้ายมาอยู่กับคุณลุงที่ปกติไม่ค่อยเข้ามาหาที่บ้านเลย ไม่ค่อยสนิทกัน หนูเลยทำตัวไม่ถูกเพราะไม่เคยรู้ว่ามีญาติเป็นถึงนายกจังหวัด เลยพยายามทำตัวให้เป็นเด็กดีที่สุด เพื่อที่คุณลุงจะได้ไม่ลำบากใจ
หนูไม่ไปเที่ยวที่ไหน เวลาคุณลุงไปทำงานบางที่ ก็จะติดตามไปด้วย เพื่อเรียนรู้การปรับตัวเข้าหาคุณลุง เพราะยังไงหนูก็ต้องอยู่กับคุณลุงไปอีกนานใช่ไหมล่ะคะ
เมื่อหลายเดือนก่อน คุณลุงตะเข้ ที่รู้จักเพราะเป็นพ่อของพี่ขวดหลังจากเข้าห้องขัง เขาพอรู้มาคร่าวๆ ว่าพี่ขวดหนีออกจากบ้านและเดินทางเข้ามาที่จังหวัดชลบุรี แต่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน เลยหาทางติดต่อคุณลุงของหนูโดยตรง เพื่อตามหาบัตรประชาชนของนายศักรินทร์ เชื้อจันทร์ ที่ให้ไว้เวลาสมัครงานที่ไหน
ไม่คิดเลย... ว่าจะได้มาเจอกับอดีตที่หนูฝังใจที่ลานตีกอล์ฟที่คุณลุงไปดูงาน
หนูพยายามแสดงออกว่าไม่ชอบเขาด้วยการเดินผ่าน ทำเหมือนว่าทักคนผิด พยายามไม่สนใจแม้ว่าจะรู้สึกตัวว่าพี่ขวดจะมองมาตลอดก็ตาม หนูกลัวเขามาตั้งแต่ตอนนั้น และจะกลัวตลอดไป เพราะเขาเป็นคนไม่ดี แล้วเขาก็เข้าหาหนูอย่างหยาบคาย
หนูกระซิบบอกคุณลุงตอนที่นั่งคุยกับพี่ที่ชื่อพี่ทองที่ลานตีกอล์ฟ ว่าเจอพี่ขวดที่นี่ คุณลุงเลยบอกว่าถ้าหนูรู้จัก ต้องลองไปคุยกับเขา หนูซื่อ ๆ ว่าต้องไปเอง นั่นเลยเป็นเหตุผลที่หนูเดินตามพี่ขวดไปตอนเขาเลิกงานเพียงคนเดียว
แต่... พี่ขวดที่หนูเคยโดนเขาทำร้ายด้วยคำพูดและถูกลวนลามสารพัด กลับเปลี่ยนไปมากๆ จนไม่ใช่คนเดิม เขาพูดแทนตัวเองว่าผมกับหนู แล้วบอกว่าเขาชอบหนู แต่เขาไม่อยากทำให้หนูเกลียดอีก
หนูก็เลยคิดเอาเอง (อีกแล้ว) ว่าที่เขาทำ เขาคงไม่ได้เกลียดหนู แต่แค่ไม่รู้วิธีเข้าหาคนอื่น หนูเลยพูดดีๆ กับเขา ทั้งๆ ที่ตอนนั้น หนูกลัวและหวั่นใจมากที่ตามเขามาคนเดียว
แต่หลังจากพูดดีๆ กับเขา พี่ขวดก็บอกลาหนูอย่างสุภาพ และขับรถมอเตอร์ไซค์ออกไป หนูได้แต่มองตาม แล้วก็คิดอะไรไม่ออก
คนเรา... พอกลับตัวกลับใจ นี่กลายเป็นอีกคนเลยเนอะ
หนูกลับมาหาคุณลุง และขออนุญาตไปกินเลี้ยงสายรหัส รุ่นพี่นัดไว้แต่บอกแค่เส้นทาง แต่ไม่บอกสถานที่ ตอนที่หนูลงจากรถแท็กซี่ ก็เห็นว่าเป็นสถานบันเทิงที่ดูไม่น่าเข้าใกล้
หนูไม่ทราบว่างานเลี้ยงสายรหัสจะจัดในที่แบบนี้ ก็เลยมาคนเดียว
มิน่าล่ะ คนขับแท็กซี่มองหนูแปลกๆ เลย
หนูยืนเลิ่กลั่กตอนที่เดินมั่วๆ ขึ้นมาที่ลานจอดรถชั้นที่สี่ เห็นแสงไฟสว่างวาบจากรถคันหรูที่ดูจะมีราคาแพงมากอยู่ที่ฝั่งขวามือ หนูละสายตาออกมาแล้วกดโทรศัพท์อย่างร้อนรน
... ถ้ามาที่แบบนี้จริงๆ อย่างที่รุ่นพี่เขาว่า ก็คงจะมีหนูคนเดียวที่เป็นเด็กปี 1 ที่เป็นผู้หญิง
Suatmon Puttaraksa : สวัสดีค่ะพี่ๆ
Suatmon Puttaraksa : หนูมาถึงแล้วค่ะ อยู่ที่ลานจอดรถชั้น 4 แต่หนูไม่ทราบว่าจะต้องเป็นที่นี่
ทุกคนอ่านทันที แล้วรีบตอบกลับมาว่าให้หนูเข้าที่ทางเข้าที่ 1 จากฝั่งซ้าย หนูเลิ่กลั่ก แล้วเดินกดโทรศัพท์พิมพ์ตอบอย่างร้อนใจ แต่ก็ไม่กล้าบอกไปอยู่ดีว่าหนูอยากกลับบ้าน
ยืนมึนๆ อยู่แบบนั้น จนรู้สึกเหมือนมีคนเดินตาม แล้วหนูก็ถูกคว้าข้อมือเอาไว้ด้วยใครคนหนึ่ง
“อะ!” หนูสะดุ้งเฮือก หันกลับไปมอง แล้วก็ต้องเบิกตากว้างอย่างตกใจที่เห็นว่าเป็น “... พี่ขวดเหรอคะ?”
“ใช่” พี่ขวดตอบหนูตอนที่กำมือหนูไว้ด้วยความสุภาพที่ไม่เปลี่ยนไป แต่หน้าตาที่ดุดันของเขา ผมสกินเฮดสีทองสว่างที่เหมือนเมื่อก่อน รอยสักที่มากขึ้นกว่าตอนนั้น กับชุดเสื้อยืดกางเกงขาดๆ ทำให้หนูกลัว “น้องมนต์ทำไมมาที่นี่ครับ?”
พี่ขวดเหมือนจะรู้สึกได้จากสายตาของหนู เขารีบคลายมือออกจากแขนเล็กทันที
“...”
“พอดีผมทำงานที่นี่” พอเห็นว่าหนูเอาแต่ยืนตัวเกร็งไม่ยอมตอบ ร่างสูงก็เลยพูดอธิบายขึ้นมา “แล้วที่นี่ก็เป็นที่สำหรับคนกลางคืนด้วย ไม่เหมาะสำหรับน้อง”
“... คือหนู” หนูก้มหน้างุด “หนูมากินเลี้ยงสายรหัสค่ะ... รุ่นพี่ให้มาที่นี่”
“รุ่นพี่?” พี่ขวดพึมพำเสียงหนัก ก่อนที่จะคว้าข้อมือหนูอีกครั้งจนหนูตกใจ “ต้องเข้าไปใช่ไหม? ผมจะพาเข้าไป”
“... ค่ะ” หนูตอบไปแบบนั้น แล้วก็โดนเขาจูงให้เดินไปด้วยกัน ไม่รู้พี่ขวดจะรู้ตัวไหม แต่เขาบีบข้อมือหนูแน่นมาก จนหนูรู้สึกเจ็บนิดหน่อย
[พาร์ท : ตะขวด]
กูเหลือบมองร่างเล็กที่เดินตามกูต้อยๆ เหมือนเวลาที่เธอตามลุงนายกของเธอเมื่อบ่าย กูไม่คิดว่าจะมีวันที่เธอเดินตามกูแบบนี้ วันที่กูได้กลับมาจับมือเธอโดยที่ไม่มีการคุกคามเหมือนอดีต
น้องมนต์หันซ้ายหันขวาพอเข้ามาในบรรยากาศกึ่งเล้าจน์กึ่งผับใต้ดิน เมื่อกี้เธอบอกว่ารุ่นพี่ให้มาเลี้ยงสายรหัสที่นี่ กูไม่ได้เรียนสายมหาลัยเลยไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ถ้าเดาจากเจตนา รุ่นพี่พวกนั้นก็คงใช่ย่อย
คงไม่ได้คิดดีกับน้องมนต์ ดูจากทรง
กูได้แต่คิดเกรี้ยวกราดในใจแต่ทำเหี้ยไรไม่ได้ จูงมือน้องจนมาถึงจุดกลางผับ คนมองเธอหลายคน กูพยายามกลั้นอารมณ์ ที่เดาไม่ได้ว่าแม่งคืออะไร แต่เท่าที่รู้คือ โคตรเกลียดความรู้สึกแบบนี้
อัดอั้น อยากระบายเหี้ยๆ
“พะ พี่ขวด” แล้วกูก็ชะงัก เมื่อได้ยินเสียงจากข้างหลัง หยุดเดินแล้วหันกลับไปมอง ร่างเล็กมีสีหน้าตื่นคน “... หนูขออนุญาตส่งข้อความถามรุ่นพี่เขาก่อนได้มั้ยคะ”
“...” เหี้ยเอ้ย! ลืมตัว เอาแต่กำมือเธอจูงเดินอย่างเดียว ข้อมือน้องแดงไปหมดจนกูต้องพ่นลมหายใจหนัก
ไม่เท่เลยแบบนี้
“...”
“เค”
น้องมนต์กดมือถือยิกๆ อยู่ข้างตัว กูพยายามไม่มอง แต่ก็เหล่อยู่ดี ชุดที่เธอใส่มาก็คือชุดเดิมกับที่มาลานตีกอล์ฟ เพราะสายตาของคนอื่นเอาแต่จับมาที่น้อง กูเลยเผลอหลุบตาลงมอง...
แบนเหมือนเดิม
บัดซบ
Pinakabagong kabanata
Bondage #เทคนิกที่รัก EP.18 ทรยศ (4) จบตอน
เวลาผ่านไปสามเดือนครึ่ง พี่ขวดมักออกไปเจอกับหลิงหลิงอาทิตย์ละครั้ง ในขณะที่เจ้าขาเติบโตขึ้นจนอายุสองขวบกว่าหนูเม้มริมฝีปากแน่น นี่ก็คืออีกวันที่พี่ขวดออกไปข้างนอกกับดาราสาวที่สวยไปหมดทุกมุมแบบนั้นโดยบอกกับหนูว่าเป็นการเจอกันเพราะธุรกิจเท่านั้น ทิ้งให้หนูอยู่กับเจ้าขา นั่งอยู่ในห้องเล่นกับลูก เฝ้ามองดูพัฒนาการของลูกเป็นเวลาสามเดือน จนหนูอุ้มเด็กคล่องขึ้น เพราะวันๆ ต้องขอแม่นมมานั่งเล่นกับลูกของตัวเองระหว่างที่รอสามีกลับมาเจ้าขาติดหนูมาก พูดคำว่าม๊าได้เป็นคำแรก แถมยังชอบนอนซบกับอกหนูเวลาจะกินนมนอนอีกต่างหากเด็กน้อยที่แสนน่ารัก ถ้าแม่ไม่มีหนู แม่จะเป็นยังไงกันนะ“ม้า ม้า”เจ้าขาเรียกหนูล่ะค่ะ หนูคลี่ยิ้มให้ลูกแล้วมองลูกเดินเตาะแตะมาหา หลังจากพยายามฝึกลูกเดินเองโดยมีแม่นมจับตาดูอยู่ประมาณเดือนกว่าๆ เจ้าขาก็เดินได้ แต่ไม่ค่อยคล่องเท่าไหร่นัก บางครั้งก็ล้มหน้าคะมำอยู่บ่อยๆ แต่เจ้าขาช่างเป็นเด็กน้อยที่เข้มแข็งเหลือเกิน ไม่ว่าจะล้มหน้าคะมำสักกี่ครั้ง ก็ไม่เคยร้องไห้ออกมาเลย“คุณหนูท่าจะโตเป็นเด็กที่แข็งแรงมากเลยนะคะ ตอนแรกดูพัฒนาการช้า ก็เลยต้องปรึกษาคุณหมอของเด็กอยู่ตั้งนานแหน่ะ” แม่นมคนน
Bondage #เทคนิกที่รัก EP.18 ทรยศ (3)
น้องมนต์คลี่ยิ้มออกมาอย่างโล่งอก ไม่ว่าสองปีที่ผ่านมาผมจะผ่านอะไรมาบ้าง หรือแม้ว่าเราจะห่างกันขนาดไหน แต่ความรู้สึกที่ผมมีต่อน้องยังเท่าเดิม เหมือนเดิมเสมอมาผมไม่ได้หมายความว่าไม่แคร์น้อง แต่ในคืนนั้น มันมีอะไรหลายอย่างเกิดขึ้น แม้ว่าหลังจากนี้จะมีอะไรเข้ามากีดขวางความรักของผมและความสัมพันธ์ของครอบครัวของเรา ผมจะขอรับมันไว้แต่เพียงผู้เดียวที่บอกว่าไม่แคร์น่ะ คือไม่แคร์ว่าใครจะมองผมว่าเป็นยังไง เป็นคนเลวที่มีเมียหลายคน เป็นผู้ชายสองใจที่พอเป็นใหญ่เป็นโตก็ทิ้งผู้หญิงที่อยู่ด้วยกันมาตลอดไปอย่างไมใยดี ผมไม่แคร์ว่าชื่อเสียงผมจะเป็นยังไง หรือใครจะเกลียดผมมากแค่ไหนจากข่าวพวกนั้นผมขอแค่ให้น้องมนต์กับลูกปลอดภัย อยู่ข้างๆ ผมก็พอแล้ว แม้ว่ามันอาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ และเต็มไปด้วยขวากหนามแค่ไหนใช่ ที่หมายถึงก็คือ... ผมไม่ได้มีเซ็กซ์กับหลิงหลิงจริงๆนี่คือการจัดฉากด้วยยาปลุกเซ็กซ์ที่คุณหยวนทำพิเศษให้ มอมเมาสติสัมปชัญญะของหลิงหลิงจนคิดว่าพวกเรามีอะไรกันจริงๆ แม้ว่าสุดท้ายหลิงหลิงจะตลบหลังผมด้วยการเอายาไอซ์ที่ปนสารพิษต่อร่างกาย จงใจทำให้ผมดูเหมือนแพ้สารเสพติดในนั้น คนอื่นจะได้ไม่สงสัยและสาว
Bondage #เทคนิกที่รัก EP.18 ทรยศ (2)
จนหมอเดินออกไปพร้อมกับคุณลี่ที่ไปพูดคุยเรื่องค่าใช้จ่าย ผมก็หลับไปอย่างเหนื่อยอ่อน ลืมตาขึ้นมาอีกทีก็เห็นมือเล็กๆ ที่กุมมือผมเอาไว้แน่น เจ้าของผมยาวสลวยที่นอนฟุบอยู่ที่ปลายเตียงทำให้ผมรู้สึกสะท้อนในใจ ผมกัดริมฝีปากแน่น ตอนที่ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นมาพิงกายกับหัวเตียงมือหนาเอื้อมไปสางผมให้เมียตัวเองอย่างอ่อนโยน ผมรู้ว่าที่ผมทำลงไปมันเหี้ยแค่ไหน ผมพูดกับคุณลี่ลงไปว่าผมไม่แคร์ นั่นก็คือผมไม่แคร์สายตาของคนอื่น ในวังวนสุดท้ายนี้ ทุกอย่างจะเฉลยออกมาในตอนท้ายเองติ๊ง ตองเสียงกริ่งหน้าบ้านที่ดังขึ้นในระหว่างที่ผมกำลังลูบผมของน้องมนต์ มันทำให้ผมผละออกไป พร้อมกับคนตัวเล็กที่สะลึมสะลือตื่นขึ้นมา เธอเงยหน้าขึ้นมองหน้าผม ก่อนที่น้องมนต์จะคลี่ยิ้มให้ จนผมได้แต่รู้สึกแย่กับรอยยิ้มที่ซื่อใสบริสุทธิ์ของเธอ ทั้งที่ก่อนหน้านั้นผมเคยชอบมันมากผมไม่ได้ยิ้มกลับจนเธอแปลกใจ ได้แต่รู้การมาของผู้หญิงคนนั้นแกรกเสียงประตูนั้นเปิดออกพร้อมๆ กับหลิงหลิงในชุดเดรสปักดอกกุหลาบอย่างดี เธอเดินตรงเข้ามาหาผมต่อหน้าเมียที่ผมรัก คว้าฝ่ามือหนาของผมมากุมไว้อย่างห่วงหา ท่ามกลางสายตาที่สั่นระริกของน้องมนต์ผมดึงมือเธอออก ไม่รู้
Bondage #เทคนิกที่รัก EP.18 ทรยศ (1)
หนูเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างแทบไม่เชื่อหูตัวเองเลย พี่ขวดที่ใจดีกับหนูมาตลอด ในตอนนี้กลายเป็นเพียงผู้ชายที่น่ากลัวคนหนึ่งเท่านั้น แววตาหนูสั่นระริก ในขณะที่ข้อมือที่ถูกบีบแน่นจากฝ่ามือแกร่งเริ่มแดงเป็นปื้นและเหมือนพี่ขวดจะรู้ว่าเขากำลังทำให้หนูกลัว ร่างสูงผละมือออกแทบจะทันที ก่อนที่จะหันหน้าหนีไปทางอื่น“ขอโทษครับ พี่คงใช้อารมณ์มากเกินไป” หนูเม้มริมฝีปาก ก่อนที่จะลูบแขนตัวเองป้อยๆ ตอนที่เขาหันหลังให้ “พี่ขอโทษที่หึงหนูจน...”“นะ... หนูไม่ได้ตั้งใจเลยนะคะ” หนูยกมือขึ้นกอดตัวเองตอนที่โพล่งแทรกขึ้นมาเสียงเบา ก่อนที่จะสะอื้นออกมาเพราะขวัญเสียจากสิ่งที่พี่ขวดทำเมื่อครู่ “หนูแค่อยากช่วยพี่ขวด... แค่เล็กน้อยก็ยังดี หนูไม่อยากอยู่เฉยๆ ให้พี่ขวดเลี้ยงดูแบบนี้นี่คะ”“คนดี” เขาปลอบประโลมพร้อมกับน้ำเสียงที่สั่นเครือ เหมือนคนกำลังรู้สึกผิด “ไม่ต้องทำอะไรให้พี่ขนาดนี้ก็ได้”“...”“พี่ไม่มีค่าพอให้หนูมาทำอะไรให้พี่หรอกครับ”หนูเงยหน้าขึ้นมองคนตัวโตอย่างไม่เข้าใจในคำที่เขาต้องการจะสื่อออกมา จนกระทั่งพี่ขวดใช้หลังมือปิดประตู ราวกับว่าเขาอยากจะขังตัวเองอยู่แต่ในนั้นหนูก้มลงมองพื้น มองปลายเท้าของตัวเองที
Bondage #เทคนิกที่รัก EP.17 ไม่ใช่ผู้ชายทั่วไปที่ใครเขาบอกว่าแสนดี (4) จบตอน
[พาร์ท : ตะขวด]พยายามลบความทรงจำที่ทำกับหลิงหลิงไป พยายามกลับมาเป็นพ่อและผัวที่ดีของเมียและลูกแต่ผมกลับสลัดมันออกไปจากจิตใต้สำนึกไม่ได้หัวใจของผมบอกว่านี่มันผิด มันผิดต่อน้องมนต์ ถ้าน้องมนต์รู้ว่าจะต้องเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้เพื่อแผนแก้แค้นที่สมบูรณ์ของผม เธอคงเกลียดขี้หน้าผม และไม่คิดจะกลับมารักกันอีก ดีไม่ดีเธออาจจะไม่ทนกับสถานะเมียหลวงและหอบลูกหนีกลับไปที่ไทยก็ได้แต่ผมกลับเลิกคิดเรื่องแก้แค้นไอ้หลิวเฉินไม่ได้ หลังจากที่รู้ว่าตระกูลพวกมันส่งหนอนบ่อนไส้มาเพื่อทำลายครอบครัวที่มีค่าของผม ถ้าช้ากว่านี้มันอาจจะเป็นอันตรายต่อน้องและลูก ความแค้นของผมก็มากพอที่จะหาทางทำลายมันทุกวิถีทางผมสืบรู้มาจากคุณหยวนว่าหลิงหลิงที่พยายามยั่วผมด้วยการส่งบัตรเชิญตลอดมา เธอเป็นคนรักคนแรกในชีวิตของหลิวเฉิน ที่ยอมทำได้ทุกอย่างเพื่อมัน เพื่อความรักที่เห็นแก่ตัวของมันกับฟ่งเฉินผู้เป็นพ่อ และการยั่วยวนผมอาจเป็นสิ่งหนึ่งที่พวกมันต้องการ มันตลกดีที่สุดท้ายแผนที่คุณหยวนคิดขึ้นมา ก็ต้องกลับมาทำลายผู้หญิงของศัตรูเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจอยู่ดีแต่ไม่ ผมยอมมีสัมพันธ์กับหลิงหลิงเพื่อครอบครัวของเราเท่านั้นคืนนั้นหล
Bondage #เทคนิกที่รัก EP.17 ไม่ใช่ผู้ชายทั่วไปที่ใครเขาบอกว่าแสนดี (3)
ร่างสูงนั่งยกนาฬิกาเรือนสีเงินในแบบที่เขาชอบขึ้นมาดู นาฬิกายี่ห้อหรูที่พ่อมักบอกให้หลิวเฉินใส่มันเสมอยามพบปะกับผู้คนที่เป็นคู่ค้าหรือเป้าหมาย เพราะนั่นมันทำให้เขาดูภูมิฐาน มีระดับ และเตะตาคนอื่นๆปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาไม่ชอบใส่นาฬิกาหรือ accessories อื่นๆ ในตัวนัก เขาชอบความเรียบง่ายมากกว่า แต่เพราะพ่อเขาอยากให้เป็นคนแบบนั้น เขาจึงจำต้องเป็นปลายนิ้วแกร่งเคาะแก้วชาจีนในมือ รอจนกระทั่งเห็นรถคันหรูจากด้านนอก พร้อมกับร่างบอบบางอ้อนแอ้นของสาวเจ้าที่เปิดประตูลงมาจากรถ เธอสะดุดรองเท้าส้นสูงอีกครั้งอย่างน่าขัน หลิวเฉินมองหุ่นบอบบางนั่นผ่านกรอบแว่น ปฏิเสธไม่ลงว่าหุ่นสเลนเดอร์คือแบบที่เขาชอบ แต่หลิงหลิงจะดูมีน้ำมีนวล และมีหน้าอกมากกว่าภรรยาของฝานเหอมากหน่อยน่าเศร้าจริงๆ เธอคนนี้คงไม่รู้ว่าสามีที่เธอมีลูกกับมันกำลังเริงรักกับผู้หญิงคนอื่นเพื่อแก้แค้นเขาจนประตูร้านอาหารจีนเปิดออกพร้อมกับคนตัวเล็กที่เดินมองซ้ายมองขวาเพื่อหาเขา หลิวเฉินนึกอยากรังแกถึงปล่อยให้เธอเดินหาเขาทั่วร้าน จนเห็นว่าเธอท่าจะมองไม่เห็นจริงๆ ถึงได้ยกมือขึ้นสูงๆ“... อะ!” ร่างเล็กอุทาน หน้าแดงก่ำอย่างขายหน้าตอนที่ค่อยๆ เดินตรงม
Maaari mong magustuhan
โทษทัณฑ์พิพาทใจ
ซูซี91.0K viewsพ่ายรักคุณสามี
ราชินีหิมะ124.4K viewsห้ามรัก(เซตวิศวะ)
พลอยแพรวา42.5K viewsภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์271.0K viewsยังหวงรัก
คันฉ่องส่องจันทร์132 viewsนางซินเริงรัก
รินธารา1.2K viewsไข่แฝดลับของท่านรอง
หมาน้อยเก้าหาง4.4K viewsสักรักมาเฟียร้าย (Dark Erotic / Dom-Sub)
พริมริน174 views
