EP.5 ก็คนมันรัก (2)

“ทะ... ที่นี่จริงๆ เหรอ”

หนูที่ยืนสับสนอยู่คนเดียวภายในลานจอดรถที่สถานบันเทิงแห่งหนึ่งได้แต่พึมพำกับตัวเองอย่างมึนงง

หนูชื่อสวดมนต์ค่ะ ตอนนี้อายุ 20 ปีแล้ว ได้เข้าเรียนมหาลัยช้ากว่าคนอื่นไปหลายเดือนเพราะคุณพ่อล้มป่วย ตอนนี้กำลังเป็นเฟรชชี่ปีหนึ่งค่ะ

หลังจากที่ได้เข้าเรียนมหาลัยชื่อดังที่คุณลุงที่มีอภิศักดิ์เป็นนายกระดับจังหวัดชลบุรีส่งตัวเข้ามาสอบที่นี่ และเลี้ยงดูหนูแทนพ่อที่ตอนนี้ป่วยเข้าโรงพยาบาลเพราะสุขภาพไม่ค่อยดี จนไม่สามารถส่งเสียหนูต่อไปได้

หนูสอบเข้าด้วยคะแนนอันดับสองของคนที่สอบเข้ามหาลัยนี้ หนูตั้งใจเรียนหนังสือ เรียนหนักมาตั้งแต่ที่เกิดเรื่องนั้น เพราะทำให้พ่อเสียใจที่หนูถูกคนที่ไม่รู้จักชักจูงไปในทางที่ไม่ดี หนูจึงคิดเองเออเองและตั้งใจเรียนมากขึ้น

ผ่านไปจนหนูเรียนจบ ม.หก พ่อป่วยเข้าโรงพยาบาลด้วยโรคความดันในเลือดสูงมาก พ่อป่วยเล็กๆ น้อยๆ มานานจนวันนั้น คุณลุงเลยรับหนูมาดูแล และจัดหามหาลัยให้

พอย้ายมาอยู่กับคุณลุงที่ปกติไม่ค่อยเข้ามาหาที่บ้านเลย ไม่ค่อยสนิทกัน หนูเลยทำตัวไม่ถูกเพราะไม่เคยรู้ว่ามีญาติเป็นถึงนายกจังหวัด เลยพยายามทำตัวให้เป็นเด็กดีที่สุด เพื่อที่คุณลุงจะได้ไม่ลำบากใจ

หนูไม่ไปเที่ยวที่ไหน เวลาคุณลุงไปทำงานบางที่ ก็จะติดตามไปด้วย เพื่อเรียนรู้การปรับตัวเข้าหาคุณลุง เพราะยังไงหนูก็ต้องอยู่กับคุณลุงไปอีกนานใช่ไหมล่ะคะ

เมื่อหลายเดือนก่อน คุณลุงตะเข้ ที่รู้จักเพราะเป็นพ่อของพี่ขวดหลังจากเข้าห้องขัง เขาพอรู้มาคร่าวๆ ว่าพี่ขวดหนีออกจากบ้านและเดินทางเข้ามาที่จังหวัดชลบุรี แต่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน เลยหาทางติดต่อคุณลุงของหนูโดยตรง เพื่อตามหาบัตรประชาชนของนายศักรินทร์ เชื้อจันทร์ ที่ให้ไว้เวลาสมัครงานที่ไหน

ไม่คิดเลย... ว่าจะได้มาเจอกับอดีตที่หนูฝังใจที่ลานตีกอล์ฟที่คุณลุงไปดูงาน

หนูพยายามแสดงออกว่าไม่ชอบเขาด้วยการเดินผ่าน ทำเหมือนว่าทักคนผิด พยายามไม่สนใจแม้ว่าจะรู้สึกตัวว่าพี่ขวดจะมองมาตลอดก็ตาม หนูกลัวเขามาตั้งแต่ตอนนั้น และจะกลัวตลอดไป เพราะเขาเป็นคนไม่ดี แล้วเขาก็เข้าหาหนูอย่างหยาบคาย

หนูกระซิบบอกคุณลุงตอนที่นั่งคุยกับพี่ที่ชื่อพี่ทองที่ลานตีกอล์ฟ ว่าเจอพี่ขวดที่นี่ คุณลุงเลยบอกว่าถ้าหนูรู้จัก ต้องลองไปคุยกับเขา หนูซื่อ ๆ ว่าต้องไปเอง นั่นเลยเป็นเหตุผลที่หนูเดินตามพี่ขวดไปตอนเขาเลิกงานเพียงคนเดียว

แต่... พี่ขวดที่หนูเคยโดนเขาทำร้ายด้วยคำพูดและถูกลวนลามสารพัด กลับเปลี่ยนไปมากๆ จนไม่ใช่คนเดิม เขาพูดแทนตัวเองว่าผมกับหนู แล้วบอกว่าเขาชอบหนู แต่เขาไม่อยากทำให้หนูเกลียดอีก

หนูก็เลยคิดเอาเอง (อีกแล้ว) ว่าที่เขาทำ เขาคงไม่ได้เกลียดหนู แต่แค่ไม่รู้วิธีเข้าหาคนอื่น หนูเลยพูดดีๆ กับเขา ทั้งๆ ที่ตอนนั้น หนูกลัวและหวั่นใจมากที่ตามเขามาคนเดียว

แต่หลังจากพูดดีๆ กับเขา พี่ขวดก็บอกลาหนูอย่างสุภาพ และขับรถมอเตอร์ไซค์ออกไป หนูได้แต่มองตาม แล้วก็คิดอะไรไม่ออก

คนเรา... พอกลับตัวกลับใจ นี่กลายเป็นอีกคนเลยเนอะ

หนูกลับมาหาคุณลุง และขออนุญาตไปกินเลี้ยงสายรหัส รุ่นพี่นัดไว้แต่บอกแค่เส้นทาง แต่ไม่บอกสถานที่ ตอนที่หนูลงจากรถแท็กซี่ ก็เห็นว่าเป็นสถานบันเทิงที่ดูไม่น่าเข้าใกล้

หนูไม่ทราบว่างานเลี้ยงสายรหัสจะจัดในที่แบบนี้ ก็เลยมาคนเดียว

มิน่าล่ะ คนขับแท็กซี่มองหนูแปลกๆ เลย

หนูยืนเลิ่กลั่กตอนที่เดินมั่วๆ ขึ้นมาที่ลานจอดรถชั้นที่สี่ เห็นแสงไฟสว่างวาบจากรถคันหรูที่ดูจะมีราคาแพงมากอยู่ที่ฝั่งขวามือ หนูละสายตาออกมาแล้วกดโทรศัพท์อย่างร้อนรน

... ถ้ามาที่แบบนี้จริงๆ อย่างที่รุ่นพี่เขาว่า ก็คงจะมีหนูคนเดียวที่เป็นเด็กปี 1 ที่เป็นผู้หญิง

Suatmon Puttaraksa : สวัสดีค่ะพี่ๆ

Suatmon Puttaraksa : หนูมาถึงแล้วค่ะ อยู่ที่ลานจอดรถชั้น 4 แต่หนูไม่ทราบว่าจะต้องเป็นที่นี่

ทุกคนอ่านทันที แล้วรีบตอบกลับมาว่าให้หนูเข้าที่ทางเข้าที่ 1 จากฝั่งซ้าย หนูเลิ่กลั่ก แล้วเดินกดโทรศัพท์พิมพ์ตอบอย่างร้อนใจ แต่ก็ไม่กล้าบอกไปอยู่ดีว่าหนูอยากกลับบ้าน

ยืนมึนๆ อยู่แบบนั้น จนรู้สึกเหมือนมีคนเดินตาม แล้วหนูก็ถูกคว้าข้อมือเอาไว้ด้วยใครคนหนึ่ง

“อะ!” หนูสะดุ้งเฮือก หันกลับไปมอง แล้วก็ต้องเบิกตากว้างอย่างตกใจที่เห็นว่าเป็น “... พี่ขวดเหรอคะ?”

“ใช่” พี่ขวดตอบหนูตอนที่กำมือหนูไว้ด้วยความสุภาพที่ไม่เปลี่ยนไป แต่หน้าตาที่ดุดันของเขา ผมสกินเฮดสีทองสว่างที่เหมือนเมื่อก่อน รอยสักที่มากขึ้นกว่าตอนนั้น กับชุดเสื้อยืดกางเกงขาดๆ ทำให้หนูกลัว “น้องมนต์ทำไมมาที่นี่ครับ?”

พี่ขวดเหมือนจะรู้สึกได้จากสายตาของหนู เขารีบคลายมือออกจากแขนเล็กทันที

“...”

“พอดีผมทำงานที่นี่” พอเห็นว่าหนูเอาแต่ยืนตัวเกร็งไม่ยอมตอบ ร่างสูงก็เลยพูดอธิบายขึ้นมา “แล้วที่นี่ก็เป็นที่สำหรับคนกลางคืนด้วย ไม่เหมาะสำหรับน้อง”

“... คือหนู” หนูก้มหน้างุด “หนูมากินเลี้ยงสายรหัสค่ะ... รุ่นพี่ให้มาที่นี่”

“รุ่นพี่?” พี่ขวดพึมพำเสียงหนัก ก่อนที่จะคว้าข้อมือหนูอีกครั้งจนหนูตกใจ “ต้องเข้าไปใช่ไหม? ผมจะพาเข้าไป”

“... ค่ะ” หนูตอบไปแบบนั้น แล้วก็โดนเขาจูงให้เดินไปด้วยกัน ไม่รู้พี่ขวดจะรู้ตัวไหม แต่เขาบีบข้อมือหนูแน่นมาก จนหนูรู้สึกเจ็บนิดหน่อย

[พาร์ท : ตะขวด]

กูเหลือบมองร่างเล็กที่เดินตามกูต้อยๆ เหมือนเวลาที่เธอตามลุงนายกของเธอเมื่อบ่าย กูไม่คิดว่าจะมีวันที่เธอเดินตามกูแบบนี้ วันที่กูได้กลับมาจับมือเธอโดยที่ไม่มีการคุกคามเหมือนอดีต

น้องมนต์หันซ้ายหันขวาพอเข้ามาในบรรยากาศกึ่งเล้าจน์กึ่งผับใต้ดิน เมื่อกี้เธอบอกว่ารุ่นพี่ให้มาเลี้ยงสายรหัสที่นี่ กูไม่ได้เรียนสายมหาลัยเลยไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ถ้าเดาจากเจตนา รุ่นพี่พวกนั้นก็คงใช่ย่อย

คงไม่ได้คิดดีกับน้องมนต์ ดูจากทรง

กูได้แต่คิดเกรี้ยวกราดในใจแต่ทำเหี้ยไรไม่ได้ จูงมือน้องจนมาถึงจุดกลางผับ คนมองเธอหลายคน กูพยายามกลั้นอารมณ์ ที่เดาไม่ได้ว่าแม่งคืออะไร แต่เท่าที่รู้คือ โคตรเกลียดความรู้สึกแบบนี้

อัดอั้น อยากระบายเหี้ยๆ

“พะ พี่ขวด” แล้วกูก็ชะงัก เมื่อได้ยินเสียงจากข้างหลัง หยุดเดินแล้วหันกลับไปมอง ร่างเล็กมีสีหน้าตื่นคน “... หนูขออนุญาตส่งข้อความถามรุ่นพี่เขาก่อนได้มั้ยคะ”

“...” เหี้ยเอ้ย! ลืมตัว เอาแต่กำมือเธอจูงเดินอย่างเดียว ข้อมือน้องแดงไปหมดจนกูต้องพ่นลมหายใจหนัก

ไม่เท่เลยแบบนี้

“...”

“เค”

น้องมนต์กดมือถือยิกๆ อยู่ข้างตัว กูพยายามไม่มอง แต่ก็เหล่อยู่ดี ชุดที่เธอใส่มาก็คือชุดเดิมกับที่มาลานตีกอล์ฟ เพราะสายตาของคนอื่นเอาแต่จับมาที่น้อง กูเลยเผลอหลุบตาลงมอง...

แบนเหมือนเดิม

บัดซบ