EP.17 ไม่ใช่ผู้ชายทั่วไปที่ใครเขาบอกว่าแสนดี (3)

ร่างสูงนั่งยกนาฬิกาเรือนสีเงินในแบบที่เขาชอบขึ้นมาดู นาฬิกายี่ห้อหรูที่พ่อมักบอกให้หลิวเฉินใส่มันเสมอยามพบปะกับผู้คนที่เป็นคู่ค้าหรือเป้าหมาย เพราะนั่นมันทำให้เขาดูภูมิฐาน มีระดับ และเตะตาคนอื่นๆ

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาไม่ชอบใส่นาฬิกาหรือ accessories อื่นๆ ในตัวนัก เขาชอบความเรียบง่ายมากกว่า แต่เพราะพ่อเขาอยากให้เป็นคนแบบนั้น เขาจึงจำต้องเป็น

ปลายนิ้วแกร่งเคาะแก้วชาจีนในมือ รอจนกระทั่งเห็นรถคันหรูจากด้านนอก พร้อมกับร่างบอบบางอ้อนแอ้นของสาวเจ้าที่เปิดประตูลงมาจากรถ เธอสะดุดรองเท้าส้นสูงอีกครั้งอย่างน่าขัน หลิวเฉินมองหุ่นบอบบางนั่นผ่านกรอบแว่น ปฏิเสธไม่ลงว่าหุ่นสเลนเดอร์คือแบบที่เขาชอบ แต่หลิงหลิงจะดูมีน้ำมีนวล และมีหน้าอกมากกว่าภรรยาของฝานเหอมากหน่อย

น่าเศร้าจริงๆ เธอคนนี้คงไม่รู้ว่าสามีที่เธอมีลูกกับมันกำลังเริงรักกับผู้หญิงคนอื่นเพื่อแก้แค้นเขา

จนประตูร้านอาหารจีนเปิดออกพร้อมกับคนตัวเล็กที่เดินมองซ้ายมองขวาเพื่อหาเขา หลิวเฉินนึกอยากรังแกถึงปล่อยให้เธอเดินหาเขาทั่วร้าน จนเห็นว่าเธอท่าจะมองไม่เห็นจริงๆ ถึงได้ยกมือขึ้นสูงๆ

“... อะ!” ร่างเล็กอุทาน หน้าแดงก่ำอย่างขายหน้าตอนที่ค่อยๆ เดินตรงมารวบกระโปรงนั่งลงตรงหน้าพร้อมกับการ์ดส่วนตัว หลิวเฉินปรายตามองผ่านแว่นสายตา ผู้ชายสูงอายุดูแข็งแรงคนนี้ น่าจะเป็นลี่ไป่ ที่เป็นมือซ้ายของฝานเหอสินะ “ขะ ขอโทษที่มาช้ามากๆ เลยนะคะ ฉัน...”

เธอละล่ำละลั่กขอโทษเป็นพัลวัน จนหลิวเฉินที่นึกรำคาญค่อยๆ เลื่อนชาจีนไปตรงหน้าเธอเพื่อตัดบทสนทนา

“ดื่มสิครับ”

“ผมขออนุญาตเช็คนะครับคุณหนู” ลี่ไป่โพล่งขึ้นทันทียามเมื่อเขาเลื่อนชาจีนส่งให้ พร้อมกับล้วงแผ่นกระดาษบางๆ เพื่อตรวจสารเสพติดภายในน้ำชา ถ้ามีสารอยู่จะขึ้นเป็นสีดำ “ปลอดภัยครับ ดื่มได้ครับคุณหนู”

หลิวเฉินกรีดยิ้ม ฝานเหอคงมอบหมายงานคุ้มกันเมียมาอย่างดี แต่อุบายตื้นเขินแค่นั้น เขาไม่ทำมันให้พวกนั้นจับได้หรอกนะ

น่าประทับใจที่อย่างน้อยก็ยังมีสำนึกรักเมียเก่าอยู่บ้าง ทั้งที่ลับหลังไปนอนกับผู้หญิงคนอื่นเพื่อแผนการของตัวเอง

สวดมนต์ยกแก้วชาขึ้นดื่ม เธอทำสีหน้าผ่อนคลายพร้อมกับคลี่ยิ้มบางๆ ให้เขา หลิวเฉินชะงักไปนิดหน่อย เพราะรอยยิ้มนั้นช่างสะกดจิตใจของเขา มันช่างสดใสและมีความสุข บริสุทธิ์แต่ก็ดูอ่อนโยน

“ที่เรียกฉันมาที่นี่ มีธุระอะไรรึเปล่าคะ?” เธอเอียงคอถาม สายตาคมกริบของเขาเลยเลื่อนมองการแต่งกายของหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอมาในชุดเดรสสีขาวปักลายมังกรสีทอง แขนเป็นทรงตุ๊กตาผ้าลูกไม้ จนเห็นไหล่และต้นแขนขาวๆ ที่บอบบางนั่นอย่างชัดเจน

แค่กระชากก็คงจะปลิวไปตามลมแล้ว ผู้หญิงอะไรตัวบางเหมือนกับกระดาษ เขาคิดในใจ

“ผมอยากคุยกับคุณเป็นการส่วนตัวมากกว่านะครับ คุณซ๊วดมน” แม้ว่าจะออกเสียงชื่อเธอเป็นภาษาอังกฤษก็ตามแต่มันก็ยังเพี้ยนอยู่ดี คนตัวเล็กหัวเราะเบาๆ ก่อนที่จะหันไปมองทางลี่ไป่แล้วพูดกับเขาเป็นภาษาไทยที่หลิวเฉินพอฟังออกเล็กน้อย

“คุณลี่คะ รบกวนคุณลี่เข้าไปรอที่รถก่อนนะคะ”

“แต่... คุณหนูครับ”

“หนูโอเคค่ะคุณลี่ เขาไม่ทำอะไรหนูหรอกค่ะ” ฟังจากน้ำเสียง เธอคงจะไว้ใจเขามากเลยทีเดียว

หึ ไว้ใจคนง่ายจังเลยนะ สาวน้อย

ลี่ไป่โค้งให้สวดมนต์อย่างเสียไม่ได้ พร้อมกับเดินจากไปยืนรอหน้ารถด้วยท่าทางสุภาพ หลิวเฉินมองออกไปนอกกระจกร้าน ก่อนที่จะหันมามองดวงหน้าหวาน

“ว่ามาได้เลยค่ะ” เธอคลี่ยิ้มหน้าตาใสซื่อ

“ผมอยากให้คุณมาเป็นนางแบบส่วนตัวให้กับธุรกิจรถยนต์รุ่นใหม่ของผม” เธอสะดุ้งเฮือก เมื่อทันทีที่เธอเปิดโอกาสให้พูด เขาก็ไม่รีรอที่จะเข้าประเด็นสำคัญทันที เพราะหลิวเฉินมีเวลาไม่มากนัก เขาค่อนข้างเป็นห่วงหลิงหลิงอยู่ “มาเป็นโดยที่ไม่บอกฝานเหอว่าเราทำธุรกิจร่วมกัน”

“แต่...”

“ผมจะให้เงินเดือนคุณ เดือนละเจ็ดหลักของค่าเงินไทย คุณเองก็เป็นแม่คนและไม่มีรายได้ ถ้ามาทำงานกับผม คุณจะสามารถเอาเงินส่วนนี้ไปจุนเจือครอบครัวของคุณได้อีก ไม่ต้องนั่งรอนอนรอขอเงินสามีของคุณอย่างเดียว”

“แต่... นี่เหมือนคุณมาทาบทามฉันมากกว่าจะให้ฉันไปคุยกับสามีเลยนะคะ” เสียงใสเจื้อยแจ้วเป็นภาษาอังกฤษ เธอเองก็ไม่ได้โง่สักหน่อย ดูเหมือนหลิวเฉินจะต้องการตัวเธอมากกว่าจะมาติดต่อธุรกิจกับพี่ขวดซะอีก

“พูดตรงๆ เลยก็คือ คุณเป็นคนที่น่าสนใจ” เขาฉีกยิ้ม ชมปะเหลาะเธอพร้อมกับประสานมือขึ้นบนโต๊ะ “คุณเป็นคนดังในสื่อตอนนี้มากนะครับ และด้วยใบหน้าและสัดส่วน ชื่อเสียง ความมีเสน่ห์แบบบริสุทธิ์เหมือนคนรุ่นใหม่ เหมาะกับรถยนต์คันนี้มากๆ”

“แต่ฉันไม่เคยทำงานมาก่อนเลย... แล้วก็ไม่เคยเป็นนางแบบด้วย” เธอพึมพำเสียงอ่อน ไม่ได้นึกตะขิดตะขวงใจกับคำว่า ‘คนดังในสื่อ’ นัก นั่นก็เพราะตั้งแต่อยู่กับคุณลุง เธอก็ปรากฏอยู่ในสื่อบ้างประปรายจนชินชา

นั่นก็เพราะว่าสวดมนต์ถูกเลี้ยงมาแบบไข่ในหินมาโดยตลอด ตั้งแต่คุณพ่อที่อยู่ด้วยก่อนที่ท่านจะป่วย หรือแม้แต่คุณลุง ช่วงชีวิตที่โลดโผนที่สุดของเธอ น่าจะเป็นช่วงที่เจอกับพี่ขวดนี่แหละ

“ยิ่งไม่เคยทำงาน ก็ต้องยิ่งอยากรู้และอยากสะสมประสบการณ์ใช่มั้ยล่ะครับ” เขารู้ดีเลย เพราะชีวิตเขาก็ไม่ต่างกับเธอเท่าไหร่นัก แต่เพราะผู้ใหญ่ที่เลี้ยงเขามาดันเลี้ยงมาแบบเข้มงวดกวดขัน พร้อมกับป้อนความทรงจำเกี่ยวกับธุรกิจสีเทาให้เขาตั้งแต่ยังเล็ก หลิวเฉินถึงได้เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวและรู้วิธีการพูดมากกว่าเธอที่แทบไม่รู้ความเป็นจริงอันดำมืดของโลกใบนี้เลย “คุณอายุเท่าไหร่ครับ”

“นะ... น่าอายจัง แต่ฉันเพิ่งอายุยี่สิบสองเองค่ะ” เธอคลี่ยิ้มแหยๆ แล้วหลิวเฉินถึงได้รู้ว่าเธอเด็กกว่าเขาถึงเจ็ดปี แถมยังมีลูกแล้วด้วย เธอน่าจะไม่ทันโลกอย่างที่เขาคิดจริงๆ “ฉันท้องตอนอายุยี่สิบเอ็ด น่าเกลียดจังเลยนะคะ ใครๆ ก็คิดว่าท้องในวัยเรียนทั้งนั้นเลย”

“ก็คุณดูใสซื่อซะขนาดนี้นี่ครับ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไรหรอกนะ” เขาคลี่ยิ้มอย่างอบอุ่น ทั้งที่ในใจยิ้มเยาะให้กับความผิดพลาดของเธอ ที่พลาดท้องกับฝานเหอตั้งแต่อายุยังน้อย เธอในสายตาเขาไม่ต่างอะไรกับลูกคุณหนูที่หยิบหย่งทำอะไรไม่เป็น และไม่ทันโลก ไม่ทันคน ช่างอ่อนแอจนน่าขยี้เสียเหลือเกิน “เอาเป็นว่าถ้าคุณสนใจงานนี้ อยากลองทำงานใหม่ๆ มาช่วยครอบครัวของคุณ ติดต่อผมได้ที่ SMS ที่ผมส่งไปวันนี้นะครับ”

“ละ... แล้วคุณจะไปไหนเหรอคะ?”

“ผมต้องรีบไปทำธุระ” เขาผุดลุกขึ้นพร้อมกับกำชับสูทตัวนอก ปรายตาผ่านแว่นสายตามองผิวที่ขาวจัดของคนตัวเล็ก หลิวเฉินกรีดยิ้มบางเบา “หรือคุณอยากให้ผมอยู่ต่ออีกสักหน่อยเหรอครับ?”

“ปะ... เปล่าค่ะ ฉันก็แค่” เธอเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนที่จะค่อยๆ ผุดลุกขึ้นเช่นกัน “ฉันก็จะกลับบ้านเหมือนกัน”

“งั้นก็ดีครับ” เขาพยักหน้า รู้ดีว่าเธอนึกสนใจในงานที่เขาพูดไว้อยู่เล็กน้อย เพราะนั่นถือเป็นประสบการณ์แรกสำหรับลูกคุณหนูอย่างเธอ “เดี๋ยวผมไปส่งที่รถ”

“ขอบคุณมากเลยค่ะ” เธอไม่ได้สบตาเขาเหมือนกับกำลังนิ่งคิดถึงข้อเสนออยู่ หลิวเฉินเดินตามหลังบางๆ ของเธอ ทิ้งความคิดมากมายให้กับคนตัวเล็กที่กำลังก้าวเข้าไปในรถคันหรู

ปึ่ด

“... อะ!” แต่ในวินาทีนั้น เธอกลับสะดุดกับส้นสูงที่ใส่อยู่อีกครั้ง และร่วงลงไปในอ้อมแขนของหลิวเฉินที่จงใจเอาตัวเข้ามารับพอดิบพอดี

คนตัวเล็กในอ้อมมือเขาเบิกตาโตหน้าแดงก่ำ ในขณะที่เขาเองก็สัมผัสได้ถึงความนิ่มนวลของผิวกายและกลิ่นหอมแป้งฝุ่นคาร์โมมายจากเธอ กลิ่นหอมที่เบาบาง เรียบง่ายแต่ก็อ่อนโยนทำให้เขาชะงักงัน จนเธอผละตัวออกไปยกมือไหว้เขา

“ขะ... ขอโทษนะคะ ฉันนี่ซุ่มซ่ามจริงๆ เลยค่ะ”

“ไม่เป็นไรครับ” คนตัวสูงพยายามตีหน้านิ่ง ก่อนที่เธอจะผงกหัวรับด้วยใบหน้าแดงๆ นั่น ก่อนที่จะเข้าไปในรถท่ามกลางสายตาไม่ไว้ใจของลี่ไป่

รถคันนั้นเคลื่อนตัวออกไป พร้อมกับร่างสูงกำยำของหลิวเฉินที่บิดยิ้มจนลับสายตา เขายกฝ่ามือหนาขึ้นมาสูดดมเบาๆ ขยี้ปลายนิ้วชี้กับนิ้วโป้งอย่างพอใจในกลินสัมผัส

“หอมจริงๆ”