EP.17 ไม่ใช่ผู้ชายทั่วไปที่ใครเขาบอกว่าแสนดี (4) จบตอน

[พาร์ท : ตะขวด]

พยายามลบความทรงจำที่ทำกับหลิงหลิงไป พยายามกลับมาเป็นพ่อและผัวที่ดีของเมียและลูก

แต่ผมกลับสลัดมันออกไปจากจิตใต้สำนึกไม่ได้

หัวใจของผมบอกว่านี่มันผิด มันผิดต่อน้องมนต์ ถ้าน้องมนต์รู้ว่าจะต้องเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้เพื่อแผนแก้แค้นที่สมบูรณ์ของผม เธอคงเกลียดขี้หน้าผม และไม่คิดจะกลับมารักกันอีก ดีไม่ดีเธออาจจะไม่ทนกับสถานะเมียหลวงและหอบลูกหนีกลับไปที่ไทยก็ได้

แต่ผมกลับเลิกคิดเรื่องแก้แค้นไอ้หลิวเฉินไม่ได้ หลังจากที่รู้ว่าตระกูลพวกมันส่งหนอนบ่อนไส้มาเพื่อทำลายครอบครัวที่มีค่าของผม ถ้าช้ากว่านี้มันอาจจะเป็นอันตรายต่อน้องและลูก ความแค้นของผมก็มากพอที่จะหาทางทำลายมันทุกวิถีทาง

ผมสืบรู้มาจากคุณหยวนว่าหลิงหลิงที่พยายามยั่วผมด้วยการส่งบัตรเชิญตลอดมา เธอเป็นคนรักคนแรกในชีวิตของหลิวเฉิน ที่ยอมทำได้ทุกอย่างเพื่อมัน เพื่อความรักที่เห็นแก่ตัวของมันกับฟ่งเฉินผู้เป็นพ่อ และการยั่วยวนผมอาจเป็นสิ่งหนึ่งที่พวกมันต้องการ มันตลกดีที่สุดท้ายแผนที่คุณหยวนคิดขึ้นมา ก็ต้องกลับมาทำลายผู้หญิงของศัตรูเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจอยู่ดี

แต่ไม่ ผมยอมมีสัมพันธ์กับหลิงหลิงเพื่อครอบครัวของเราเท่านั้น

คืนนั้นหลิงหลิงท้าทายผม เธอเป็นผู้หญิงที่ฉลาด ไม่แปลกที่คนอย่างหลิวเฉินจะยอมวางใจให้มาเป็นคนรัก เธอรู้ว่าผมทำไปเพื่อครอบครัว และไม่กล้ามีอะไรกับเธอจริงๆ

ผมเชื่อว่าหลิวเฉินต้องเจ็บปวดมาก เพราะเธอเป็นรักแรกและรักเดียวในชีวิตมัน

คืนนั้นเราเสพไอซ์และไวน์แดงด้วยกัน ผมพยายามกลั้นใจทั้งที่ไม่ต้องการ และหยำฉ่ากันจนถึงตีสาม

ความพะอืดพะอมหลังจากได้ใกล้ชิดกับผู้หญิงคนอื่นนอกจากน้องมนต์ ทำให้ผมอาเจียนออกมาเป็นเลือด เนื่องจากร่างกายต่อต้านยาไอซ์อย่างหนัก แต่นั่นเป็นยาเสพติดที่คนรวยมักใช้กันเพื่อลืมบางสิ่ง

ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ชายที่ชั่วช้าและเลวทรามที่สุดในโลก ปากผมบอกว่ารักน้องมนต์ยิ่งชีวิต รักลูกเหมือนดั่งแก้วตาดวงใจ แต่ในท้ายที่สุด... ผมกลับทรยศพวกเขาอย่างไร้ความปราณี

คุณลี่รายงานผมว่าน้องมนต์ออกไปกินข้าวข้างนอกกับหลิวเฉิน นั่นทำให้ความปวดร้าวของผมเพิ่มพูนขึ้น ในขณะที่รู้ว่าผมระเริงรักกับแฟนตัวเอง ไอ้หลิวเฉินก็ยังคงยืนยันจะเดินหน้าเข้าหาเมียของผมต่อไป

ผมกระดกเหล้าสีอำพันลงคอทั้งๆ ที่เพิ่งอ้วกเป็นเลือดเพราะแพ้สารจากยาไอซ์ที่เสพกับหลิงหลิงเมื่อคืน นั่งรออยู่ในห้องเก็บไวน์ที่มืดสนิทไม่ยอมเปิดไฟ ความมึนเมาทำให้ผมโคลงเคลง และอารมณ์ร้ายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ปึก!

ผมวางแก้วเหล้าทรงสี่เหลี่ยมลงบนเคาน์เตอร์บาร์หินอ่อนอย่างแรงเมื่อได้ยินเสียงรถจากด้านนอกตัวบ้าน ร่างกายกำยำที่ชื้นเหงื่อขยับไปที่หน้าต่างเพื่อมองไปด้านนอกที่พอจะเห็นลานจอดรถของบ้านเราได้

ผมเห็นคนตัวเล็กในชุดที่สวยในแบบที่ผมมักจะได้เห็นมันคนเดียวก้าวออกมาจากนอกตัวรถคันหรู รอยยิ้มที่ส่งให้คุณลี่ดูสดใสมากกว่าตอนอยู่ในบ้านของเรา

ผมกำหมัดแน่น

เธอกล้าแอบไปเจอมันลับหลังผมได้ยังไง?

ผมคิดในใจอย่างเห็นแก่ตัวในขณะที่กดโทรศัพท์โทรหาคุณลี่ที่รอรับสายอยู่ด้านล่าง กรอกเสียงลงไปอย่างเย็นเยียบ

“บอกน้องมนต์ว่าให้ขึ้นมาหาผมที่ห้องเก็บไวน์ด้วยครับคุณลี่”

คุณลี่รับคำกลับมาอย่างเสียไม่ได้ ในขณะที่สีหน้าของเขาที่อยู่ด้านล่างตอนที่พยายามบอกน้องมนต์จะมีแต่ความกังวล คุณลี่รู้ว่าผมแพ้ยาไอซ์จนอ้วกเป็นเลือดและอารมณ์ยังไม่คงที่นัก แต่ก็ต้องทำตามคำสั่งผู้เป็นนาย

ร่างเล็กเดินหายเข้าไปในบ้าน ในขณะที่ผมจะกำหมัดทุบกับบานหน้าต่างอย่างแรง

ปึง!

“มึงจะไม่มีวันได้ใครในครอบครัวของกูทั้งนั้น เพราะน้องมนต์เป็นของกูคนเดียว!”

ผมรู้ดีว่าผมมันเห็นแก่ตัว แต่ผมเองก็เสียเธอไปไม่ได้เหมือนกัน

[จบพาร์ท : ตะขวด]

หนูเดินเตาะแตะขึ้นไปตามบันไดวนที่หรูหรา ตามที่คุณลี่บอกว่าพี่ขวดคิดถึงและรอจะคุยกับหนูอยู่ที่ห้องเก็บไวน์ส่วนตัวในห้องซีกซ้ายที่อยู่บานประตูด้านในสุด

ได้แต่แอบคิดว่าพี่ขวดแอบดื่มตั้งแต่หัววันอีกแล้วเหรอเนี่ย แต่ก็คงห้ามไม่ได้หรอกเนอะ

ก็พี่ขวดหัวรั้นจะตายนี่คะ

หนูเดินยิ้มหวานมาแต่ไกลไปที่ห้องซีกซ้ายตามที่คุณลี่บอกไว้ ประตูไม่ได้ล็อก หนูค่อยๆ แง้มบานประตูออกไป แล้วโผล่ใบหน้ากับชุดเดรสสวยๆ ที่ใส่มาเพื่ออวดสายตาพี่ขวดตอนกลับมาจากธุระโดยเฉพาะ

แต่พอแง้มเข้าไป ก็แทบจะผงะเพราะเปิดไปเจอกับแผงอกกว้างที่ปลดกระดุมครบทุกเม็ดจนเห็นแผงอกและกล้ามหน้าท้องงที่เต็มไปด้วยรอยสักสุดเซ็กซี่ของเขา แววตาของพี่ขวดที่ยืนค้างอยู่หน้าประตูทำให้หนูรู้สึกกลัวขึ้นมานิดหน่อย

“อะ... อะไรเหรอคะ มายืนตรงนี้หนูตกใจหมดเลย” เขาไม่ตอบอะไรกลับมา แต่กลิ่นเหล้านี่ฉุนกึกเข้าจมูกเลยล่ะ “พี่ขวดดื่มตั้งแต่หัววันไม่ดีต่อร่างกายนะคะ”

“หนูจะสนทำไม” เขาโพล่งขึ้นมาด้วยน้ำเสียงโทนต่ำจนน่ากลัว พี่ขวดในตอนนี้คล้ายๆ กับคนเมายยาเสพติดไม่มีผิด “ทีไปหาผู้ชายคนอื่นลับหลังพี่ ยังไปได้หน้าตาเฉยเลยนี่”

“...!” หนูชะงักไป พี่ขวดรู้เหรอว่าหนูไปหาหลิวเฉินมา? “... หนูขอโทษค่ะ หนูแค่อยากช่วยพี่บ้าง อยากให้พี่มีมิตรภาพที่ดีในการทำงาน”

“...”

“อีกอย่างคุณลี่ก็ไปกับหนูด้วยนะคะ หนูไม่ได้ไปคนเดียวนะ”

แต่เพราะรู้ว่าเขาจะโกรธก็ไม่แปลก เพราะหลิวเฉินก็เป็นผู้ชายคนหนึ่ง พี่ขวดคงหวงตามประสาผู้ชาย หนูเลยเลือกที่จะขอโทษเสียงอ่อน เพราะรู้สึกผิดจากใจจริง

“เรื่องธุรกิจของพี่มันไม่เกี่ยวกับหนู” หนูนิ่งไปเมื่อเขาโพล่งขึ้นมาอย่างเย็นชา พร้อมกับมือหนาที่คว้าข้อมือหนูมาแล้วบีบแน่นจนรู้สึกเจ็บแปลบๆ ราวกับว่าตอนนี้พี่ขวดกำลังควบคุมตัวเองไม่ได้ “หนูไม่จำเป็นต้องมายุ่ง เลิกยุ่งกับผู้ชายคนนั้นซะ แล้วปล่อยให้พี่จัดการเอง”

“แต่...”

“นี่หนูยังยืนยันที่จะเจอกับมันอีกใช่มั้ย?” หนูเม้มริมฝีปากพร้อมกับหลบสายตาเขาไป แม้จะรู้ดีว่าเจตนาของพี่ขวดคืออยากให้หนูอยู่เฉยๆ โดยไม่ต้องทำงานอะไรทั้งนั้น อยู่สบายๆ ให้เขาเลี้ยงดูก็พอ

แต่สำหรับคนที่ไม่เคยทำงานหรือมีประสบการณ์ชีวิตที่มากนักอย่างหนู ก็แอบลังเลนะคะ เพราะงานที่หลิวเฉินเสนอมาให้เป็นงานที่หนูอยากทำมาตลอดเลย แม้ว่าจะไม่มั่นใจในรูปร่างหน้าตาตัวเองเท่าไหร่นักก็ตาม

แต่ถ้าได้กลายเป็นนางแบบ เป็นดาราที่มีชื่อเสียงขึ้นมา มันก็น่าสนใจดีไม่ใช่เหรอคะ หนูใช้ชีวิตโดยที่ถูกยึดปีกและถูกขังอยู่แต่ในกรงทองมาตลอด หนูอยากทำอะไรตามใจตัวเองดูบ้างสักครั้ง

“... เขาก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนะคะพี่ขวด หนู... อะ” มือหนาที่กำข้อมือหนูไว้กำแน่นกว่าเดิมจนต้องเบ้หน้า ไม่รู้ว่าพี่ขวดไปเอาแรงมาจากไหน มันเจ็บมากเลย “หนู... เจ็บ”

“ปกติไม่เห็นต่อต้านขนาดนี้” เขาแค่นหัวเราะเสียงหนัก “หนูว่าง่ายกว่านี้มาก แต่พอไปเจอหน้ามัน ติดต่อกับมัน หนูต้องแข็งข้อกับพี่ขนาดนี้เลยเหรอ?”

“...”

“หนูยังคิดว่าพี่เป็นผัวหนูอยู่มั้ย... น้องมนต์?”